Mijn auto heeft soms iets weg van een Egyptische schatkamer: de farao geeft zijn geheimen en verborgen klapdeuren maar stelselmatig prijs. Dat ik nooit de energie heb gevonden om de dikke handleiding eens te doorlezen helpt natuurlijk ook om het mysterie op peil te houden 
Een paar dagen na aankoop ontdekte ik een 6CD-wisselaar achter een luikje in de kofferbak. Hij heeft nooit goed gewerkt, maar dan nog. Een aantal maanden later merkte ik dat de plafondbekleding vooraan een verschuifbaar paneel was, met daarachter… een openklappend en -schuivend doorzichtig dak. Hiep hoera, let the sunshine in!
Eerder dit jaar viel mijn dollarcent dat een bepaalde stand van het verstelknopje voor de spiegels ze automatisch deed inklappen. Erg handig in een grote stad of op luchthavens als je je vierwieler in zo’n krappe ondergrondse parkeergarage achterlaat.
Vorige week, na bijna 2 jaar en meer dan 30 000 afgelegde kilometers, klonk er opnieuw ingebeeld mechanisch engelengezang vanuit het dashboard. Ik kwam, reed, en zag: het wonder der cruise control, mij bekend van verscheidene voorgaande huurauto’s. Het controleknopje zat goed verstopt naast het symbool van het grootlicht en was zo al die tijd aan m’n aandacht ontsnapt. Maar de functie werkt uitstekend en ik heb er al dankbaar gebruik van gemaakt op de 8 uur durende rit naar en van Palm Springs. Ik ben er ter gelegenheid van het kerstverlof en dankzij een spotaanbieding van mijn favoriete hotelketen namelijk een paar dagen van onder gemuisd voor wat rustgevende vakantie in dit kuuroord-stadje-in-de-woestijn 2 uur oostwaarts van Los Angeles. Ik had met plezier ter plekke verslag uitgebracht, maar met 14 dollar per dag voor internettoegang vond ik dat opeens iets minder dringend. Hierbij alvast een sfeerbeeldje: kerst op z’n Californisch…
Benieuwd welke snufjes er volgend jaar nog uit mijn (handschoen)kast zullen vallen.
Prettig eindejaar allemaal!
Het is weer een tijdje stil geweest, maar stil gezéten heb ik zeker en vast niet. Wegens noodgedwongen Grote Plannen heb ik heel wat nadenkstof en papierwerk aan mijn hoofd, later wel wat meer daarover. Maar zo schieten de half en niet-vertelde reisverhalen natuurlijk geen 1,09 yard vooruit. Dringend tijd dus om de draad weer op te vissen, voor ik zelf door de bomen het bos niet meer zie.
Dat mag je trouwens letterlijk nemen: aan bomen heeft noordelijk Virginia zeker en vast geen acuut gebrek. Na de stedelijke mix van project review en patriotisch toerisme in en rond Washington DC was het tijd voor een streepje natuur. De eerste halte (of beter: doortocht) op mijn roadtrip der wijzen – ze kwamen uit het oosten, heb je’m? – was Shenandoah.
Dit langgerekte National Park is een beschermd stukje van de Apelachian Mountains, een bergsysteem dat zich uitstrekt over de oostelijke Verenigde Staten van het uiterste noorden in Maine – aan de Canadese grens – tot net niet aan de Golf van Mexico in Alabama. De Apelachen (zoals ze in het Nederlands luiden) werden ruwweg 480 miljoen jaar geleden gevormd, en er zit inderdaad stilaan een beetje sleet op 
Vanaf de Skyline Drive parkweg kun je mooi zien hoe de keten door eindeloze erosie is getemd tot een afwisseling van valleien en heuvelkammen die maar nipt 2000 meter boven zeeniveau halen.
Heuvels die mettertijd zijn ingepalmd door ontelbare bomen, goed voor een eindeloze glooiende landschapszee boordevol groen. En streepjes geel en oranje en rood ook, in mijn geval. Het was een luttele 2 weken te vroeg voor de absolute herfstkleurpiek rond half oktober, maar bomen zijn gelukkig een beetje als Aalstenaars in aanloop naar de carnavalstijd. Er zijn altijd wel een paar sloebers bij die niet kunnen laten om hun kostuum wat vroeger uit de kast te halen
PS: Ik zie net in mijn Wordpress systeem dat dit blijkbaar mijn 100ste bericht is op deze blog… hiep hoera!
Bron foto: Argonne National Laboratory – www.anl.gov
Allereerst even vermelden: ik ben vrijdagavond na een vlucht van bijna 5 uur weer veilig in Santa Cruz gearriveerd. De lange werkshifts in Argonne National Laboratory – 2 dagen op rij van 9u ’s morgens tot middernacht – hebben hun effect niet gemist. Ik heb een stevige verkoudheid meegebracht uit Chicago, maar voor de rest stel ik het goed.
De metingen ginder zijn nog altijd aan de gang tot 8 november, hopelijk boeken de Stanford collega’s interessante resultaten. Ik ben vroeger huiswaarts gekeerd omdat het in hoofdzaak hun project betreft, met ons als nevenpartner die interessante testsamples aanlevert, en ook omdat ik morgen voor een paar dagen een jaarlijkse conferentie bijwoon (en zelf een presentatie geef) in Palo Alto.
Aangezien onze experimenten en geleerde woorden zoals ’synchrotron’ waarschijnlijk nogal cryptisch klinken voor niet-ingewijden, een klein woordje uitleg met een paar fotootjes erbij. Het synchrotron lab is een ringvormig gebouw met cirkeldiameter van een goeie 300 meter – een omtrek van ongeveer 1 kilometer. Elektronen worden versneld met elektrische velden, en draaien rondjes in een buis rondom rond de binnenste wand van het gebouw. Ze doen dat iets sneller dan wij: aan bijna de snelheid van het licht, goed voor 272.000 toertjes per seconde. Op regelmatige afstanden langs de buis zijn meetstations voorzien (wij zaten in sector 20, van de 35 in totaal) waar de elektronen door een magnetisch veld spiraliseren, en daarbij x-stralen uitzenden. Die stralen worden gefocuseerd op onze test-chip. Een deel van de stralen weerkaatst en wordt opgevangen door een detector. Omdat elk materiaal zijn specifieke ‘vingerafdruk’ heeft, bevat het detectorsignaal heel wat informatie over de interne kristalstructuur van de chip. Met bijkomende trucs kunnen we – jawel, daar zijn we uiteindelijk – ook temperaturen meten en iets leren over de interne mechanismen van de warmtegeleiding.
En zo kun je meteen ook een mondje meepraten als je nog eens bij de dokter moet voor röntgenfoto’s
Hoe is Chicago mij bevallen? Ik heb vandaag meer dan 600 foto’s gemaakt… dat zegt waarschijnlijk genoeg! Een fantastische stad, supergeluk met het weer, en massa’s te zien binnen wandelbereik. Een waar wonderland voor wolkenkrabbofielen. De ontwikkeling van een giraffennek van de hele dag in ontzag naar boven te kijken neem je er met plezier bij Morgen is het helaas uit met de pret en duik ik de internetloze meetbunker in. Tot binnenkort!
Ik hou het kort vandaag, want ik schrijf op verplaatsing… Maar toch even deze dienstmededeling. Ik ben relatief last-minute gewijs op werkbezoek vertrokken naar Chicago. Komende woensdag en donderdag vervoeg ik een paar Stanford onderzoekers in het kader van een multi-universitair project. Ons experiment gaat door in Argonne National Laboratory, een synchrotron x-straal meetcentrum een halfuur buiten de stad.
Ik ben deze avond al gearriveerd, zodat ik tenminste 1 sightsee-dag in Chicago zelf kan meepikken. De stad is een mekka voor moderne architectuur en prijkt al van lang geleden op mijn verlanglijstje. Dit onverwacht bezoek is bijgevolg een buitenkans die ik niet mag laten liggen!
De eerste indrukken waren alvast spectaculair. In de John Hancock wolkenkrabber brengt de snelste lift van Noord-Amerika je in 45 seconden naar het observatorium op de 94e (!) verdieping. Geniet hierboven even mee van het uitzicht op de nachtelijke skyline.
Tot binnenkort enneh… happy halloween
De eerste lading foto’s van mijn recente trip oostwaarts staat online! (De E-code in de titel slaat trouwens op ‘East’, zoals bv. LD staat voor Labor Day, wie het zich zou afvragen. Jaja, er zit meer in een blogtitel dan je denkt.) Het is een bundeling van de avonturen in en nabij Washington DC.
Ik vond het best fijn dat mijn AFOSR projectmeeting dit jaar in Arlington plaatsvond: een leuke buitenkans om vlakbij gelegen Washington DC te verkennen. Ik ben sowieso niet vies van een streepje heroische architectuur en Amerikaanse staatssymboliek en dan heeft dé hoofdstad der hoofdsteden van de Verenigde Staten heel wat te bieden natuurlijk. De statige regeringsgebouwen en een resem memorials opgedragen aan vroegere presidenten vliegen je om de oren.
Nog rond je oren, en bij uitbreiding elk denkbaar ander lichaamsdeel, blijft de lucht bijna letterlijk aan je kleven dankzij een belachelijk hoge vochtigheidsgraad. Het was zwaar bewolkt en ‘maar’ 22 graden, maar dat was meer dan voldoende voor een hardnekkig plakkerig gevoel telkens je buitenkomt, zelfs ’s avonds laat. De zomers, wanneer de thermometer met gemak tot boven de 35 graden uitkomt, moeten simpelweg ondraaglijk zijn. Zeker als je weet dat het merendeel van de inwoners zich van ambtswege elke dag opnieuw in een maat/mantel-pak moeten wurmen.
Mijn toeristenbezoek – in t-shirt en jeans, gelukkig – verliep in een aantal stukken, deels voor en deels na mijn vergadering, waar ik telkens op een verschillend deel van de stad focuste. Centraal Washington huisvest met het Washington Monument, Capitol en Jefferson Memorial een paar wereldberoemde trekpleisters, en uiteraard ook de President in zijn iconische Witte Huis. Verder naar de Westelijke Rand, langs de Potomac rivier, vind je onder andere Lincoln Memorial, Vietnam Veterans Memorial en het chique residentiële stadje Georgetown.
Het bedrukte weer zorgde (uitgezonderd de laatste namiddag) voor een grauw licht en weinig fotogenieke achtergrond van grijswitte lucht. Maar daar bestaat een simpel antigif tegen: je trekt er rond zonsondergang op uit, voor een bisronde doorheen Washington by night. Weg vieze wolkensmurrie, en de sfeervolle gebouwverlichting – en miniatuur camerastatiefje – doen de rest.
In Arlington National Cemetery had de gloomy sfeer bovendien een zekere toepasselijkheid. In het grootste militaire kerkhof van het land liggen om en bij de 300.000 gesneuvelde soldaten begraven, iets om even stil bij te worden.
Ook de vermoorde president Kennedy heeft er zijn laatste rustplaats. En zo werd één van de clichés van deze lobbyzieke natie bevestigd: in DC is politiek werkelijk overal.
Een kort berichtje tussen het werken door: ik ben dinsdagavond weer veilig in Santa Cruz beland. ‘Netjes’ op tijd om onze eerste regenstorm van het seizoen mee te maken. De regenval was al bij al maar matig en het was niet eens veel aan het waaien, maar desondanks is in onze wijk rond 2 uur ’s nachts de elektriciteit uitgevallen, om pas een goeie 8 uur later weer aan te floepen. Soms zou je echt denken dat dit land (of op zijn minst de ouderwetse en slecht onderhouden nutsinfrastructuur) samenhangt met plaklint en nietjes.
Nu, ik was alleszins blij dat ik niet in het hooggebergte woon: in Yosemite werd tussen de 25 en 35 centimeter sneeuw voorspeld.
Jingle all the way inderdaad, maar nu snel terug naar mijn ballistische phononen
Iedereen heeft de urban legend wel al eens gehoord: op het Vlaamse plattenland zijn voorbijvlammende politiecombi’s met loeiende sirenes meestal dringend op weg naar… de frituur.
Welnu: ook Amerikaanse vossen verliezen duidelijk hun streken niet. Deze middag verleende ik netjes voorrang aan een trooper van de Pennsylviana state police toen hij met zwaailicht in vol ornaat langs een ‘emergency vehicles only’ opening in de middenberm rechtsomkeer maakte op de autosnelweg. Om hem twee minuten later dezelfde afrit als mij te zien nemen, regelrecht naar de drive-in van de broodjeszaak 
Ik schrijf vanuit New Jersey, bijna-eindstation van de roadtrip. Straks begin ik aan de intrigerende puzzel om mijn rond-diffunderend gerief en opgestapelde souvenirs netjes in mijn valies te proppen, klaar voor de terugvlucht morgenmiddag vanuit Baltimore.
Het laatste stuk van de trip ging wat op en af. Sedert halfweg Ohio – als je dag na dag op de baan zit begin je de klok te lezen in plaatsnamen – heb ik gezelschap van een hardnekkig koudefront dat een resem regenvlagen produceert en temperaturen die met moeite boven 10 graden geraken. Met een goede jas en paraplu is het gelukt om mezelf (en vooral de lens van de camera) min of meer droog te houden op een wandeling door Cuyahoga Valley National Park, maar het is toch maar wat klungelig en bibberend behelpen.
Ook Philadelphia, enige echte bestemming van vandaag, viel eerst behoorlijk tegen. Het begon al ruim op voorhand onderweg, met moeizamer verkeer door het slechte weer, wegenwerken en een ongeval. Bij aankomst bleken de twee topattracties buiten strijd. De Liberty Hall is in renovatie (en dus heel wat minder fotogeniek dan in de reisgidsen) en het gebouw met de Liberty Bell was gesloten. Maar zie: alles viel nog netjes op z’n pootjes. Langs een zijraam van het museum had je toch een vrij goed zicht op de beroemde torenbel. En door de opgelopen vertraging was ik precies op tijd om te profiteren van een aangenaam gat in de bewolking en sfeervol verlichte gebouwen bij invallende duisternis.
Tot slot nog dit: als grappig neveneffect van mijn traject hoor ik geregeld Bruce Springsteen op repeat afspelen tussen mijn oren. Maar geef toe: vergeleken met zijn aangrijpende Streets of Philadelphia zijn er véél ergere dingen die in je hoofd kunnen spoken
Geniet nog van de laatste drie-op-een-rij, en tot binnenkort!
Purdue University, Indiana
Cuyahoga Valley, Ohio
Liberty Bell, Philadelphia, Pennsylvania
Hoe zou het nog zijn in roadtripland? Wel, in het kort: ik stel het prima en zit mooi op een vrijwel incidentloos schema.
In het iets langer: mijn dagen zijn goed gevuld met spelletjes drie-op-een-rij. Niet op een spelbord, maar op de wegenkaarten Gisteren doorkruiste ik de staten Virginia, North Carolina en Tennessee. De route ging gestaag verder vandaag, vanuit Tennessee doorheen Kentucky naar Indiana. De autoteller staat ondertussen net boven de 2000 kilometer en daar ik doe ik de komende dagen nog een paar flinke scheppen bij. Morgen staat de koninginnenrit – alvast wat afstand betreft – op het programma, met Indiana-Ohio-Pennsylviana.
I’ll see you when I get there (met onimiteerbaar zuiders midwest accent)
Blue Ridge Parkway, North Carolina
Great Smoky Mountains, North Carolina/Tennessee
Nashville, Tennessee
Mammoth Cave, Kentucky
Columbus, Indiana
Mijn project review meeting is ondertussen achter de rug, en alles is vlotjes verlopen. Na het doorkruisen van Shenandoah National Park ben ik bijna blindelings – leve goede planning vooraf! – in Blacksburg (nog steeds de staat Virginia) beland.
Het weer gaat alvast de goede richting uit. Gisterenavond werd ik bij vertrek uit Arlington nog uitgezwaaid door een fikse dondervlaag, deze morgen een typisch Belgische pot-pourri (een poging tot opklaring gevolgd door 3 minuten regen, je kent het wel). In de namiddag brak de zon er helemaal door zodat ik en mijn trouwe fototoestel min of meer ongehinderd van de heuvels in herfstkleurkostuum konden genieten.
Morgen trek ik dieper zuidwaarts richting Great Smoky Mountains, pal op de grens van North Carolina en Tennessee. Tussendoor alvast nog een paar sfeerbeeldjes van de afgelopen dagen.
Alstublieft dankuwel, met groeten van de firma
Arlington National Cemetery
US Capitol, Washington DC
Lincoln Memorial, Washington DC
Dumbarton House, Georgetown (chique residentiële buurt in DC)
Shenandoah National Park, Virginia
