Ik werk noodgedwongen thuis vandaag, wegens een stakingsactie van de uniefstudenten. Staken is een gek woord voor een bevolkingsgroep die per definitie geen beroep uitoefent, maar goed 
Over heel de staat worden vandaag protestacties gehouden tegen de besparingen en privatisering in het hoger onderwijs. Zoals al langer bekend – ik heb de diverse berichtgeving in Vlaamse media vorig jaar aandachtig gevolgd – is Californië virtueel failliet. (Maar ach, welk land kan momenteel zeggen dat het niét torenhoog in de schulden zit?).
En dus kwam Governator Schwarzenegger en zijn regeringsgevolg in Sacramento een paar maanden geleden met een groot besparingsplan op de proppen. De studenten (en deels ook het personeel, uiteraard) nemen Arnie erg kwalijk dat de University of California duchtig in de klappen meedeelt, en ik kan hen geen ongelijk geven. In een staat die zijn voornaamste figuurlijke zuurstof haalt uit technologie en innovatie lijkt het erg onverstandig om de doorstroming en hoogstaande opleiding van knappe koppen uit te hollen. In zijn eentje (dus los van de 49 andere staten) behoort Californië tot de 10 grootste economieën ter wereld, de inzet is dus niet min.
Of de studenten de juiste toon aanslaan met hun acties en het protest iets zal uithalen is natuurlijk een ander paar mouwen. In elk geval, de vice-rector meldde deze voormiddag dat beide ingangen van de campus geblokkeerd zijn, met de oproep om uit veiligheidsoverwegingen thuis te blijven vandaag. Er zou ook een autoruit gesneuveld zijn vanmorgen vroeg.
Hmm. Zonet heeft het protestcomité via e-mail een prijs uitgereikt aan het universiteitsbestuur, voor “Beste Fictieliteratuur” in de categorie Berichtgeving. Ze benadrukken dat de doorgang van personen en voertuigen naar en van de campus wordt gewaarborgd, en dat alles tot nu toe vreedzaam verloopt… Wel wel. De waarheid zal waarschijnlijk ergens tussenin liggen, naar de kant van de vice-rector, lijkt me zo 
We flitsen even terug naar een – komt ie – zonnige zondagnamiddag, ondertussen al een goeie maand geleden. Wat vliegt de tijd! In een spontane opwelling had ik besloten een last-minute uitstapje te ondernemen. Niet onverdiend na de vele energie en tijd die ik toen al had gestoken in het op poten zetten van mijn nieuwe leven hier, leek me zo.
Een kwartiertje landkaart-snuisteren later (héérlijk, dat geritsel en speuren langs wegen en plaatsnamen) was het beslist: ik zou koers zetten naar Mount Hamilton, net buiten San Jose. Met zijn 1329 meter veruit de hoogste heuvel – of zeg gerust maar impressionante berg vanuit Belgisch perspectief – in Silicon Valley.
Bijna pal op de top werd omstreeks 1870 Lick Observatory neergepoot, het eerste permanent bemande sterrenkundig bergtop-observatorium ter wereld. Het stralende wit-oker bouwsel wordt beheerd door de University of California en de diverse telescopen zijn nog steeds dagelijks actief voor wetenschappelijk onderzoek.
Het beklimmen van de eindeloze kronkelweg ernaartoe was niet alleen een spectaculaire sightseeing ervaring, maar meteen ook de eerste grondige testrit voor mijn auto. Tot dusver had ik een paar luttele tientallen mijl van winkel naar winkel afgelegd over vlakke wegen. Hoog tijd dus om mijn in se Europese mobiel eens aan het werk te zetten op het échte Californische terrein… met uitstekend resultaat.
Een zware regenzone de dag ervoor had heel wat stof uit de lucht gewassen, dus ik hoopte op relatief heldere condities en had daarom besloten net dié dag de hoogte in te trekken. En ik had goed gegokt: het uitzicht vanaf het observatorium was adembenemend. Vele kilometers ver over beboste, glooiende heuvels waar niet één spoor van beschaving (laat staan een huis) te bespeuren valt. Komt en gaat dat zien, het fotoalbum vind je hier.
Een paar hoopjes hardnekkige sneeuw (overgewaaid uit België?) krijg je er gratis als toetje bij
Gegroet iedereen! Ik was even van de radar verdwenen, weliswaar met een heel goed excuus. Ik heb deze week een paar dagen doorgebracht en een presentatie gegeven op een drukgevuld congres in Santa Clara, midden de beruchte Silicon Valley. Ofte over the hill zoals wij dat hier noemen. Vanuit Santa Cruz kronkelt Highway 17 zich 600 meter omhoog en weer omlaag over de beboste heuvels, alsof de Ardennen zijn samengeperst tot een strookje van 30 kilometer, naar San Jose en de aansluitende beroemde IT-vallei.
Die rit van een kleine drie kwartier brengt je in een waarlijk andere wereld. Eén die gonst van technologische bedrijvigheid – denk Google, HP, Yahoo en Cisco om maar een paar namen te noemen – en waar surfers, hippies en teenslippers niet meer dan een vaag waanbeeld vormen.
De compleet verlaten hoofdweg (met 5 rijstroken in elke richting waarschijnlijk breed genoeg om een vliegtuig op te laten landen) die ik tijdens mijn avondwandelingen vanuit het congres naar mijn hotel aantrof, gaven het geheel een vreemde, ietwat steriele indruk. Een typisch gevoel voor een industrieterrein, zou je kunnen zeggen, maar dan wel eentje van het futuristische soort met strakke blokkendozen van spiegelend staal en glas. Ik moest onbewust denken aan Radioheads Palo Alto, een song die ze schreven tijdens de doortocht van hun OK Computer tournee in Silicon Valley en die de sfeer en vibe van de streek treffend lijkt te vatten.
Is het dan alleen maar jachtigheid troef en hectisch kommer en kwel in dit stukje corporate America? Zeker en vast niet. Persoonlijk niet vies van moderne architectuur, is sommige hoogbouw, als blauwige diamant schitterend in de ondergaande zon, een ware streling voor het oog. En zoals mijn fotoalbum hopelijk bewijst: wie goed kijkt vindt altijd wel plekjes die de moeite waard zijn, waar je je ook bevindt.
Oogjes open en snaveltjes toe, dus. Als daar maar geen herrie van komt met meneer de uil
De liedjes-saga gaat verder, en het is helemaal toepasselijk Het heeft eventjes geduurd, maar ‘k ben er eindelijk toe gekomen om sfeerbeeldjes die ik een tijdje terug maakte rondom mijn nieuwe stekje in een album te gieten en online te zwieren. Misschien moet ik binnenkort ook eens werk maken van een virtuele rondleiding door de binnenkant. Iets voor als de laatste finishing touches van de inrichting in orde zijn, en alles netjes opgeruimd
(INXS, iemand?)
Een snel tussendoortje: het was behoorlijk mistig vandaag, en dat laat sporen na tijdens een afdaling huiswaarts per fiets.
Soms zeggen prentjes meer dan woorden 
Met een dag vertraging (ons internet had gisterenavond kuren en saboteerde zo mijn blogintenties) laat ik met plezier even weten dat ik maandagavond weer veilig in Santa Cruz ben beland. Hoog tijd om mijn schrijfachterstand weer wat verder weg te werken met een flashback-item.
De hectische bezigheden van vorige maand hebben heel zeker vruchten afgeworpen. Ik heb mij hier – mede dankzij de voorsprong die ik had door de ervaring van mijn vorig verblijf – in sneltreinvaart ingeburgerd. Ik voel me ondertussen helemaal thuis in mijn nieuwe woonst, mijn kamer is quasi volledig ingericht, loop al een hele tijd met een Amerikaans gsm- en bankkaartnummer op zak… En vorige week donderdag ben ik (na de theoretische test die ik in oktober vorig jaar al succesvol had afgelegd) geslaagd voor de praktische proef voor een Californisch rijbewijs, dat tegelijk als identiteitskaart fungeert.
En nu we toch bij de DMV (Department of Motor Vehicles) beland zijn: de misschien wel grootste verwezenlijking, althans vanuit op en top Californisch standpunt, is het uitbouwen van mijn mobiliteit: ik heb een paar weken terug een auto gekocht! (Tweedehands, uiteraard.) Het was verre van mijn grootste prioriteit, maar een onverwachte buitenkans dook op toen een kennis van één van mijn uniefcollega’s zijn goed onderhouden en rijkelijk van opties voorziene Passat te koop aanbood. Met een fikse vriendenkorting bovendien, dus ik besloot na een geslaagde inspectie en testrit de superdeal met beide handen te grijpen.
Want sowieso: het zou er ooit toch wel eens van komen. Net zoals bakstenen goed schijnen te aarden in Belgische magen, stroomt langs de Westkust pure gasoline doorheen de aders. De Staat is bedrieglijk groot (de totale oppervlakte is groter dan Duitsland en België tesamen) en openbaar vervoer is behalve in en tussen de grote steden zeldzaam. Er wordt dus vrolijk van hot naar her gereden dat het een lieve lust is. Het is verre van abnormaal om ‘eventjes’ van San Francisco naar Los Angeles te rijden – een goeie 600 kilometer – en ook ik begin al heel goed te wennen aan de grote afstanden.
Die lange ritten groeien trouwens dikwijls uit tot een waar festijn, dankzij de brede en heel efficiënt georganiseerde snelwegen en vooral de spectaculaire landschappen eromheen. En ze hoeven geen financiële aderlating te zijn: de brandstof is heel betaalbaar. Voor de geïnteresseerden (let op: kans op frustratie): de benzine staat momenteel ongeveer 3 dollar per gallon, omgerekend €0,58/liter – ik had u gewaarschuwd. Ik ben dan ook heel tevreden met mijn half-Europese vierwieler, en hij is al een uitstekende bondgenoot gebleken op diverse weekenduitstapjes.
Maar nu moet je mij excuseren: tijd voor een ander uitstapje… vanaf mijn bureau, om mezelf dringend lekker zacht in bed te parkeren. Miep-miep!
Bloggen op verplaatsing, het is eens iets anders Ik schrijf dit vanuit Santa Rosa, Sonoma County, een goeie 200 kilometer ten noorden van Santa Cruz. Vanuit toeristisch oogpunt is hier weinig te beleven – dit is gewoon één van de vele sub-grootsteden die je her en der langs de snelwegen over heel Californië vindt – maar het is wel een goede en vooral betaalbare uitvalsbasis om Wine Country te verkennen.
Het begon allemaal eerder deze week met het vastleggen van een afspraak in Lafayette (niet ver van Berkeley) en South San Francisco toen ik aan het rondneuzen was naar tweedehands piano’s. Ik leef me geregeld al tokkelend uit op mijn gitaar, maar ik moet zeggen, na iets meer dan anderhalve maand begin ik mijn muzikale Gentse vriend met toetsenbord in zebrapyama toch wel behoorlijk te missen.
Vermits ik vandaag toch sowieso noordwaarts op prospectie zou trekken en Amerika van een verlengd weekend geniet – maandag is President’s Day, vive la République! – heb ik meteen maar besloten om er een last-minute driedaags uitstapje van te maken. Gezien het thema vond ik het trouwens best wel toepasselijk om George Washington, de allereerste Amerikaanse president himself wiens standbeeld ik eerder vandaag kiekte voor het stadhuis van South San Francisco, als prentje te gebruiken
Intussen ben ik dus veilig en wel op een boogscheut van de beroemde Napa en Sonoma valleien beland, klaar voor een blij weerzien na mijn rondreis van oktober 2008. Hoofddoel van de trip is opnieuw om me onder te dompelen – geen paniek, niet letterlijk – in de topattractie van de hele streek: het bezoeken van een paar van de ontelbare wijnhuizen. Door de twee extra stopplaatsen onderweg was mijn traject verre van het kortste, maar wel heel avontuurlijk, met onder andere een oversteek van de Oakland Bay Bridge en Golden Gate Bridge, de twee wereldberoemde bruggen van San Francisco. Dat op zich was de omweg meer dan waard. Nog belangrijker: ik heb een uitstekend pianokoopje kunnen slaan – later ongetwijfeld meer daarover – en het levert bovendien mooie sfeerbeeldjes op!
Het wordt stilaan tijd om af te ronden, en ik doe dat met – voorlopig nog – heroische groeten. Ik heb zowel voor vandaag als morgenavond een restaurantreservatie voor 1 persoon. Op zich niks speciaals – business as asual voor het overgrote merendeel van mijn reizen – maar in een verlengd weekend waarin toevallig de 14e februari valt, vergt het als vrijgezel toch wel een portie lef. Het kan haast niet anders of alle eetplekjes zullen overspoeld worden door romantische koppels in Valentijnsmood… Benieuwd hoe dat zal aflopen. Met de intentie stiekem mijn glas te heffen en eens extra hard te denken aan dat ene speciale meisje in het verre Belgenland ben ik helemaal klaar om boldly to go where no single man has been before.
Tot de volgende!
PS: De kenners zullen weten dat de serie “titels à la liedjes” niet is onderbroken, met dank aan Boudewijn De Groot Ik heb zonet ook nog gezien dat de kwaliteit van de foto’s op Picasa soms niet ideaal lijkt sedert mijn nieuw fototoestel. Eventueel gaat Google de mist in bij het automatisch verkleinen van de bestanden (9 megapixel, vroeger 5) wanneer ik mijn albums exporteer, maar het zou ook aan de trage internetverbinding hier in het hotel kunnen liggen. Zeker iets om op te volgen in de toekomst.
Even een tussendoortje… En ik hoor je al denken bij de foto: ha, nog een flasback! Toch niet, dit is – althans volgens onze bijna-buurman die in de straat hier vlak om de hoek woont – brandend actueel. Ik ben sowieso géén fan van de eindejaarsperiode, al probeer ik iedereen zijn pleziertje te gunnen. Maar geef toe: kerstlampjes in je tuin halverwege februari, is er toch wel een tikkeltje over 
Hmm, dit is meteen ook de derde post op rij met een titel die naar een liedje of muziekgroep verwijst… Benieuwd hoe lang ik die dubbele-bodem mopjes ga volhouden
Na een periode van stilte is het bijna onvermijdelijk: tijd voor een flashback. Meerbepaald een goeie maand terug naar tweede nieuwjaarsdag, toen ik hier nog maar net een paar dagen was aangekomen.
Dit is intussen al mijn vijfde trip naar Californië, maar wel de allereerste keer dat ik de Golden State tijdens deze tijd van het jaar kan aanschouwen. Officieel winter genaamd, maar al snel was mijn seizoensklok in opperste verwarring. Een stralende zon, temperaturen tot 18 graden, vogels die om het meest kwetteren, bloemen in volle bloei, een citroenboom klaar voor de pluk… Het was heel aannemelijk om te geloven dat ik in een teletijdsmachine was gestapt en in volle lente weer tevoorschijn was gekomen.
Hoewel: het duurde niet lang vooraleer ik, op wondertocht doorheen de feeërieke tuin van mijn gastvrouw, een vertrouwd geluid hoorde. Verdorde bladeren, die op weg gezet door een aangename bries massaal uit de lucht kwamen gedwarreld, knisperden onder mijn voeten. Al snel spotte ik een paar bomen in goudgeel tot soms vuurrood jasje. Aha, het is herfst! Jamaar euh…
En de zomer? Die kwam uit het stadscentrum van Santa Cruz. Toen ik die avond rond zonsondergang door de hoofdstraat passeerde, kuierend tussen lachende gezichten met gezellig geroezemoes vanuit de restaurantjes op de achtergrond, kon ik niet anders dan heel hard denken aan de uitgelaten sfeer van de terrasjes in de Gentse kronkelstraatjes op een mooie augustusavond.
En om op de vraag over die vier-seizoenstuin die misschien wel op je lippen brandt te antwoorden: jawel, daar zijn foto’s van: je vindt ze hier Laat de Vivaldi in u los, en geniet ervan.
Een ietwat onverwacht, maar in mijn ogen welverdiend epiloogje over de Super Bowl waar ik het zaterdag nog over had.
Blijkbaar hebben de New Orleans Saints het met ruime 31-17 cijfers gehaald van de Indianapolis Colts. Een fait divers waar ik weinig aandacht aan zou schenken, maar ik vond dit het vermelden waard omwille van de veel diepere betekenis die er in mijn ogen achter steekt. Ver uitstijgend boven het louter sportieve aspect, is dit vooral een morele overwinning en desperately needed opkikker voor de stad die in 2005 haast letterlijk van de kaart werd gespoeld door de monsterorkaan Katrina.
De staat Louisiana, tot op vandaag nog steeds zwaar getraumatiseerd door het natuurgeweld en het ronduit beschamende regeringsoptreden dat er op volgde, krijgt dan ook in die context vanuit de hele natie gelukwensen voor een meer dan ooit verdiende overwinning.
En mezelf? Ik voel een bijkomend stukje persoonlijke betrokkenheid, vermits de roots van mijn roommate diep verankerd zitten in de moerasgrond Deep South en hij nog steeds heel wat familie en kennissen heeft wonen in de getto’s van New Orleans waar hij vele jaren geleden opgroeide.
Ik gun hen dit gloriemoment, een zonnestraal die doorbreekt na een gitzwarte lucht, van ganser harte.
