In totaal bijna 8 kilometer gewandeld en 550 foto’s gemaakt… Een heerlijke dag vol sightseeing. Hieronder een sfeerbeeldje van achtereenvolgens: Canyon Overlook, Temple of Sinawa, Riverside Walk en uitzicht richting Zion Canyon vanaf het museum.
De eerste etappe van de reis zit er op. Ter bus, ter vliegtuig en ter auto: voorlopig alles vlekkeloos verlopen! Deze namiddag op verkenning geweest in de Kolob Canyons. Dat is de noordoosthoek van Zion NP, en kan beschouwd worden als een ‘aperitiefje’ op het échte werk… dat belooft voor morgen 
Vrolijke groeten uit Cedar City.
Vorige week begon het eindelijk weer op kruissnelheid te komen met de blog en bijhorende foto’s. Ik had het kunnen weten: het was te mooi om waar te zijn 
Er staat een lang weekend voor de deur (maandag is Labor Day, onze “eerste mei”) en dat betekent meestal: een reisavontuur!
En wat voor één. Ik muis er morgenvroeg van onder tot en met 9 september. De grote lijnen van de trip had ik al heel wat weken geleden vastgelegd. Sedert begin vorige week is alle vrije tijd uitgegaan naar het uitstippelen van de details.
Ik trek opnieuw richting het rots- en woestijnachtige Colorado Plateau, deze keer met focus op zuid Utah en noord Arizona. Om een beetje – nu ja, meer dan 7 uur ) tijd te besparen vlieg ik eerst vanuit San Jose naar Las Vegas en trek van daaruit verder met een huurauto om de vele wonderlandschappen te gaan bewonderen.
Vooral in Utah is de natuur bijzonder gul geweest: op de kaart wemelt het van het ene National Park naast het andere. Op mijn drukgevulde menu staan achtereenvolgens Zion, Bryce Canyon, Capitol Reef, Arches, Canyonlands en Petrified Forest. Als afsluiter – als ik dit keer op tijd aankom ’s avonds 
– volgt bij het terug betreden van de beschaafde wereld (alhoewel?) een gastronomische maaltijd in Las Vegas. Op weg naar Petrified Forest passeer ik ook nog doorheen de wereldberoemde en ronduit iconische Monument Valley. Officieel geen National Park, maar minstens even spectaculair.
Een overzichtskaartje, zeg je? Is mijn glashelder brainstormplannetje hierboven dan niet superduidelijk genoeg misschien Vooruit dan maar: wie wat verder wil snuisteren in mijn reisplan kan terecht bij mijn goede vriend Google Maps.
Tot binnenkort!
De belevenissen van Den Grooten Ontdekkingsreisch zijn eindelijk helemaal verteld, en dus kan ik eens werk maken van een paar andere verhaaltjes. Want ook na Memorial Day heb ik uiteraard niet wat je noemt stil gezeten.
Op de unief bijvoorbeeld – waar ik in tegenstelling tot wat de blog doet vermoeden wel degelijk het merendeel van mijn tijd doorbreng – ben ik actief op verschillende projecten in parallel. Een leuke en gevarieerde mix van uitdagende topics in de wondere wereld van warmtetransport op (zeer) kleine en (ultra)snelle schaal. Het brengt een min of meer vloeiende stroom aan drukte met zich mee, tot nader order in de ‘gezellige’ en ‘doenbare’ zin.
Maar goed, ik kom hier niet om je te vervelen met work talk. Snel écht ter zake dus: rondzappen tussen uitstapjes! Eén van die weekendavonturen bracht me naar Mount Diablo, ongeveer 30 kilometer ten oosten van Berkeley. Met zijn piek van bijna 1200 meter boven zeeniveau is het één van de hoogste toppen én prominent herkenningspunt in de ruime San Francisco Bay Area. Zoals heel vaak het geval in de VS zijn die natuurlijke bezienswaardigheden relatief vlot toegankelijk voor bezoekers, soms op het randje van drive-in toerisme af. Tegelijk worden ze nauwlettend beheerd en – terecht – strikt wettelijk beschermd, in dit geval onder de vorm van een State Park.
De hoofdweg slingert zich 18 lange kilometers omhoog, tot helemaal aan de top. Daar wordt de heroische klim beloond met een groot uitkijkplatform. Gek genoeg krijgt het vogelperspectief van daaruit stevige concurrentie van de flarden landschap die je onderweg tussen het geconcentreerd autorijden door kunt bewonderen. Begrijp me niet verkeerd: er is daar hoog vanboven heel wat te zien, kijk zelf maar even rond! Het zit alleen – zeker in de zomer – vaak verstopt onder een dekentje van waas. De combinatie van een brandende zon rond haar hoogste punt van het hele jaar en een gigantische inham vol ijskoud oceaanwater is nu eenmaal een gegarandeerd recept voor mist. Naar verluidt kun je bij ideale omstandigheden zelfs de bergtoppen van de Sierra Nevada (een goeie 100 kilometer landinwaarts) ontwaren aan de horizon. Iets om in mijn gedachten te houden voor het regenseizoen: de kansbarometer op het kraakheldere lucht klimt nooit zo hoog dan op zonnige dagen vlak na een winterstorm.
Wat mij trouwens onderweg nog opviel: er zijn verbazend veel (semi-professionele) fietsers die zich aan de beklimming wagen – en met succes voltooien. Misschien zijn ze aan het trainen voor de wielerwedstrijd. Elk jaar komen begin oktober namelijk rond de 1000 enthousiastelingen/-gekken naar de voet van de berg afgezakt om na een massastart in de kortst mogelijke tijd Mount Diablo te bedwingen op twee wielen. Sommigen bereiken de top in minder dan 50 minuten… (wieler)petje af!
Tot slot nog dit, voor wie wazige vlekjes op mijn foto’s zou bemerken. Nee dat zijn geen vieze spatten op mijn lens, maar… voorbijvliegende lieveheersbeestjes. Ze waren werkelijk overal. In het Engels heten ze ladybugs, en dat woord is misschien niet onaardig gekozen. Want ja, ze drijven gracieus en sierlijk mee op de wind, en zijn schattig om naar te kijken met hun sproetjes. Maar als ze in hordes van honderden op je af komen, blijft het toch even schrikken
We pikken de draad nog even terug op, voor het laatste road-trip verslag. Ik had dit stukje graag klaar en online gekregen voor de aankomst van mijn bezoek een paar weken terug, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Memorial Day is – help! echt waar? – al 2.5 maanden geleden dus ik geef toe, deze cliffhanger blijft wel heel lang aanslepen. Het volgende lange weekend staat intussen al in de steigers, binnenkort wel eens meer. Hopen maar dat het bijhorend reisverslag dan iets vlotter gaat
Waar waren we gebleven? Wel, op dag 4, in Arizona. ’s Morgens had ik al de rode rotsen in Sedona en de spectaculaire bergweg nabij Flagstaff kunnen bewonderen, en het beste moest nog komen. Ergens rond 15u stond ik uiteindelijk op één van de 3 grote parkeerterreinen aan het Visitor Center van de South Rim, de zuidelijke flank van de Grand Canyon. Dit natuurwonder is één van de oudste en drukstbezochte National Parks – reken op 4.5 miljoen bezoekers per jaar – van de Verenigde Staten, maar zelfs op een speciale vakantiedag als deze viel het gevoel van drukte eigenlijk heel goed mee.
Vanuit het bezoekerscentrum is het een tiental minuutjes stappen naar de Mather Overlook, vanwaar je het eerste duizelingwekkende uitzicht krijgt over het kunstwerk dat de Coloradorivier over miljoenen jaren tijd geduldig heeft uitgeslepen in de aardkorst. Door het contrast van de nietige druk fotograferende bezoekers en het imposante landschap besef je pas hoe grand deze canyon wel is. Beide flanken liggen een goeie 2100 meter boven zeeniveau, terwijl de rivierbedding ertussen gemiddeld maar liefst 1600 meter – een volledige mijl! – dieper ligt. In vogelvlucht is de canyon bijna 450 kilometer lang, en gemiddeld 16 kilometer breed. Niet slecht voor een rivier die zelf ‘maar’ 90 meter meet – wind en zwaartekracht zorgden voor een stevige helpende hand .
Geologische streepjespatronen blootgelegd in dieprood gesteente, bomen die balanceren op de wanden van gigantische tempelachtige rotsformaties… het is moeilijk om te beschrijven én adembenemend mooi. Als een prentje meer zegt dan duizend woorden, heb ik een heel boek vol: snuister maar met volle teugen rond in het foto-album.
De meeste toeristen springen na de Mather wandeling gemakshalve op een shuttlebus, die vanuit het bezoekerscentrum een reeks van westelijke viewpoints aandoet. Ik koos voor een minstens zo leuk, minder drukbevolkt alternatief: de Desert View Drive. Deze oostelijke route volgt min of meer de flank van de canyon en brengt je in je eigen auto langs een tiental uitkijkpunten, die volgens kenners de spectaculairste zijn van de hele omgeving.
Ik ben bij elk punt gestopt, en het uitzicht is telkens fantastisch, en merkelijk anders. Een paar honderd meter kan het verschil maken tussen het al dan niet kunnen zien van een stuk bedding van de kronkelende rivier. Heel opvallend is trouwens hoe gecamoufleerd de canyon eigenlijk wel ligt. Tussen de vista points door loopt de weg doorheen naaldbos, dat er in elke richting ongeveer hetzelfde uitziet. Niets verraadt eigenlijk dat er amper 50 meter links van het asfalt een gigantische kloof gaapt. De Spanjaarden – alweer zij – moeten hun ogen nogal uitgekeken hebben toen ze rond 1550 als eerste Westerlingen de canyon te zien kregen.
Ook ik kwam bijna ogen te kort. Mijn zorgvuldige planning kwam goed tot zijn recht: de timing was ronduit ideaal. Het gouden licht van de late namiddagzon zorgt voor dramatische contrasten over de rotskammen en doet het canyonlandschap schitteren in al zijn kleurfacetten. Bij de Desert Watchtower, de eindhalte van de rit, was ik netjes op tijd voor een prachtige zonsondergang als toetje.
De volgende morgen, en intussen al voorlaatste dag van de reis, zette ik vanuit Flagstaff opnieuw koers naar de canyon. Dit keer om het landschap langsheen Highways 180 en 64, op zichzelf ook behoorlijk de moeite, te fotograferen. Mijn geluk qua timing gisteren werd bevestigd: het weer begon om te slaan vandaag. Bij aankomst aan de Desert View Drive was het zwaar bewolkt, en de canyon zag er een stuk minder imposant uit.
Verderop ben ik nog even gestopt aan de Little Colorado River Gorge. Onder de grauwe hemel ziet het er misschien wat troosteloos uit, maar het kleine waterbroertje heeft in elk geval ook zijn erosiehuiswerk gemaakt. Van daaruit ging het tenslotte naar het westen richting Las Vegas. Over de iets minder geslaagde timing en allesbehalve groots dieptepunt hoef ik je alvast niets meer te vertellen
Tot de volgende!
Vooraleer echt van wal te steken: eerst een paar dienstmededelingen. Met plezier kan ik melden dat mijn bezoekers van eventjes terug al een tijdje weer veilig en wel terug in België zijn aanbeland. En met wat kleine vertraging, hun biologische klok uiteindelijk ook Ondertussen is ook – na een volledig computerloze week – de familie Mac uit kostenloze herstelling en weer thuis op hun vaste stekje neergestreken.
Het gebeurt niet vaak, maar als het zover komt is er een goeie reden: ik ga eens reclame maken voor een film. Ik bekijk minstens wel 1 DVD per week en ben onlangs eindelijk ook nog eens in een bioscoop geraakt, om naar Inception te gaan kijken. Zeker de moeite waard om er een item aan te spenderen, want kort samengevat: dit is naar mijn mening met gemak één van de beste films van de voorbije jaren.
Waar gaat het zo’n beetje over? In een notendop, zonder iets te verklappen: Cobb (vertolkt door Leonardo DiCaprio) leidt een team gespecialiseerd in het stelen van informatie. Safes hoeven niet gekraakt worden – ze hebben een veel vernuftiger truc: ze dringen dromen binnen, en ontfutselen zo de diepste geheimen van hun doelwit. Op een dag worden ze benaderd door een multimiljonair met een aanvraag voor het omgekeerde, nog straffere kunstje: het inplanten van een idee in het onderbewustzijn van de erfgenaam van een zakenconcurrent. En dan begint de pret natuurlijk.
Er wordt grondig overlegd en nagedacht. Heel diep nagedacht. De opdracht is verre van eenvoudig: er moet een droom-architect gevonden worden, en het gesmede plan noodzaakt dromen in dromen, die in telkens exponentieel langere tijd plaatsvinden.
Een lokale recensent van de Santa Cruz Good Times raadde aan om na afloop ruim tijd te nemen om na te genieten en alles te laten bezinken. In zekere zin overbodig advies: de film blijft lang na de aftiteling als vanzelf beklijven en zelfs 2 dagen later nog heerlijk nazinderen. ‘James Bond meets The Matrix’ schreef een andere criticus, en ik kan hem geen ongelijk geven. De spanning zit er goed in en het zit bijzonder vernuftig in elkaar. Tel daarbij een warm kleurenpalet en knappe visual effects, en je zit goed voor 150 minuten oogstrelende cinema.
Kunst is uiteraard erg subjectief en je hoeft me niet op mijn woord alleen te geloven. Dus tot slot nog dit even meegeven. Blijkbaar hebben ondertussen al meer dan 150.000 mensen hun oordeel geveld op dé filmwebsite imdb. Met een verbluffende gemiddelde score van 9.1 op 10 is Inception, nog niet eens 1 maand na de Amerikaanse release op 16 juli, al naar de ranking van ‘3e beste film aller tijden’ gekatapulteerd.
Gaat dat dus zien enneh… sweet dreams
Bron foto: Warner Bros Movies – officiële Inception website (link hierboven)
Om in het thema van de vorige titel te blijven…
De tijd vliegt, en mijn bezoekers ook. Afgelopen zaterdagmorgen zijn we in de veel te vroegte afgezakt naar San Francisco International Airport. SFO voor de vrienden, het praat in elk geval wat makkelijker. Na hun geslaagde Californisch avontuur brengen ze nog eventjes wat tijd door aan de andere Amerikaanse kust in New York, om van daaruit heel binnenkort weer huiswaarts te keren naar Belgenland.
We hebben ons allemaal uitstekend geamuseerd, gezellig bijgepraat en allerhande moois gezien – we kunnen zonder enige twijfel terugkijken op een heel aangename summer break. Voor mij was het soms een behoorlijk drukke maar plezante bedoening om tegelijk reisorganisator, houder van een bed & breakfast, chauffeur, tourgids en tussendoor werkmens op de unief te zijn. Maar ook en vooral heb ik met volle teugen (mee)genoten van wat deugddoende vakantie!
Binnenkort komen daar wellicht wat sfeerbeeldjes bij, maar nog even geduld. Ik kamp namelijk met een ernstig technisch probleem. Ik ben momenteel geheel computerloos thuis en blijf bijgevolg na de werkuren noodgedwongen nog even plakken in mijn uniefbureau om dit stukje te tikken. Vorige week is mijn geliefde iMac in panne gevallen, hoogstwaarschijnlijk door een defect RAM latje. Minder dan anderhalve dag later heeft mijn MacBook Pro laptop, die dienst deed als tijdelijke en enige vervanger, er ook de brui aan gegeven door zijn scherm op nonactief te zetten.
Op zijn minst een mysterieus, zeer jammerlijk en erg vervelend toeval. Maar uiteindelijk blijkt het na een noodbezoek aan de dichtstbijzijnde Apple store nog heel goed mee te vallen – vooral voor mijn portemonnee. Het probleem met de grafische kaart dat ervoor zorgt dat het scherm akelig zwart blijft is een gekende constructiefout van dit specifiek type macbook en wordt kosteloos gerepareerd, en de desktop met zijn sputterend geheugen is nog ruim in garantie.
Even was Steve Jobs en zijn hippe gevolg erin geslaagd mij behoorlijk slecht gezind te krijgen, maar over een paar dagen is het hopelijk weer eind goed al goed als mijn fruitige vriendjes weer thuis zijn.
Ik blijf er alvast rustig van overtuigd: an Apple a day keeps the doctor away
Het is tijd voor een streepje vakantie. Buitenlandse vakantie! Nee ik kom voorlopig niet naar België maar… België komt naar mij
Mijn broer en m’n beste kameraad zijn momenteel hierheen onderweg. Het is voor allebei hun eerste intercontinentale oversteek, en Amerikaanse vuurdoop. De vlucht is mooi op tijd vertrokken, en ruw geschat hangen ze op dit eigenste moment ergens boven centraal Canada. Ik ga ze straks ophalen in de luchthaven van San Francisco. En ze kunnen gerust zijn: er staat hen de komende 10 dagen een gezellig, zonnig en onvergetelijk Californisch avontuur te wachten, geregeld met mij als gratis tourgids erbij.
Welcome to paradise, dudes.
Op dag 4 boog mijn koers voor het eerst terug richting noorden, om langzaam maar zeker de grote wegenlus te sluiten. Netjes op schema en best toepasselijk, zo precies halfweg mijn avonturentocht.
Vanuit Phoenix gaat het langs Arizona Highway 17 gestaag bergop richting het Colorado Plateau, meer dan 2000 meter boven zeeniveau. En het kwam al eens eerder aan bod: tijdens dat klimmen zie je de omgeving langzaam maar zeker veranderen.
Even buiten de hoofdstad overwint de snelweg eerst een aantal heuvels bezaaid met saguaro’s, bijzonder mooi om te zien. De stopplaats een halfuur verderop biedt uitzicht over een winderige, relatief schrale tussenvlakte. Het bleek een laatste stuiptrekking van de verzengende omstandigheden. Weinig later moet de Sonora woestijn zich beetje bij beetje gewonnen geven en zien hoe de begroeiing met elke kilometer groener en weelderiger wordt.
Iets over halfweg verliet ik de hoofdsnelweg, voor een ommetje door Sedona. Over het stadje zelf was het mij niet te doen: er valt weinig speciaals te beleven. In de omgeving errond des te meer. De streek is genesteld tussen tal van puntige heuvels uit gesteente met opvallend rode kleur. Vooral Cathedral Rock is de omweg waard, en dermate beroemd dat het kennelijk de meest gefotografeerde rotsformatie van Arizona is.
Op de kaart leek de rots ietwat verstoppertje te spelen achter een woonwijk, dus ik had een gedetailleerde route bij de hand. Dat opzoekwerk bleek volkomen overbodig: bijna onmiddellijk nadat je de zijweg inslaat ontvouwt zich in de diepte een spectaculair rood-groen landschap met in het midden, jawel, een cathedraal van een rots waar je simpelweg niet naast kunt kijken. Een vermoede steen van een paar meter hoog ergens in een hoekje bleek zowaar een uitgestrekte kabouterversie van Monument Valley met gratis plantengroei erbovenop… Zonder twijfel de grootste verrassing van de hele reis.
Eens Sedona en de rode rotsen voorbij maakt Highway 89A een spectaculaire klim. Kronkelend door granietachtig gebergte met uitgestrekte naaldbossen vind je opnieuw aansluiting met de 17 richting het stadje Flagstaff.
Van daaruit is het een Amerikaanse boogscheut – lees: 2 uurtjes rijden – naar het ultieme pièce de résistance van de trip: de wereldberoemde Grand Canyon. Omdat dit natuurwonder op zijn minst een apart hoofdstuk verdient én ik er graag de spanning wat inhou, hoor en zie je de volgende keer wat ik er beleefde.
Want zeg nu zelf, nietig water dat zo’n adembenemend mooie kloof met steile wanden in de aardkorst uitkerft: het is een – komt ie – cliffhanger om u tegen te zeggen
De Memorial Day flashback soap loopt nog steeds, en we zijn intussen aanbeland bij dag 3. Vanuit Twentynine Palms ging het verder landinwaarts. Eerst via Highway 62, die een wijde boog rondom Joshua Tree maakt, en zo naar Highway 10 die me tot in centraal Arizona zou brengen.
De relatief lange reisweg op zich viel behoorlijk tegen. De 62 biedt hier en daar een paar mooie woestijnuitzichten op dramatische rotsformaties. Helaas onfotografeerbaar, waarvoor excuses – de weg is er smal zonder enige berm. Daarna is het snel uit met de scenic pret. Highway 10 verdient zonder twijfel de grootste onderscheiding in de Weg der Saaiheidologie. Zoals wel vaker het geval met Interstates, zit er amper variatie in de weg zelf en is er akelig weinig te zien erlangs. Voor vele tientallen kilometers aan een stuk volgt het asfalt een kaarsrechte lijn over bijna vlak terrein. Ik heb welgeteld 5 bochten gezien tussen de staatsgrens en Phoenix en geloof me vrij, het maakt autorijden verrassend moeilijk en zeer eentonig. Ook de iconische suguaro’s, cactussen met armen en één van de staatssymbolen van Arizona, waren nergens te bespeuren.
Vooraleer mijn – figuurlijke – tenten op te slaan in Phoenix, zoefde ik de metropool-hoofdstad voorbij en volgde de ringweg doorheen een eindeloze ketting voorsteden richting de Apache Trail. Deze stretch lokale tweevaks highway is de omweg waard in goud. Na een paar kilometer is het al bingo en spot je het silhouet van een eerste saguaro. Luttele minuten later stond ik op de parkeerplaats van het Lost Dutchman State Park, vanwaar een netwerk aan wandelpaden begint doorheen dit adembenemende stukje wildernis. Het contrast met de vermoeiende autorit kon bijna niet groter zijn. Een roestbruine rotsformatie die statig uittorent boven de omgeving, aan de horizon verscheidene andere rotspieken, en het licht glooiende landschap daartussenin bezaaid met wondermooie vrije natuur en cactussen in de gekste maten en vormen.
Het hoeft dan ook niet te verbazen: het werd een uitstekende fikse wandeling in een intussen draaglijke warmte onder de gouden avondzon, in het gezelschap van schattige huppelbeestjes en met vogelaria’s op de achtergrond. Ik liep zelf bijna te fluiten toen ik net na zonsondergang fris en monter terug aan mijn auto belandde. Mijn dag was op slag weer goed, en ik was klaar om Arizona verder in mijn armen te sluiten.
En ook voor jullie is er goedgemutst nieuws: naast de gebruikelijke foto’s – zie de links in de tekst hierboven – bracht ik dit keer ook een leuk filmpje mee van mijn avontuur. Het begint met een konijntje, en op het einde blijkt het veranderd te zijn in…
Wel, daarvoor moet je zelf kijken. Hocus pocus pats
