Oei, ben ik gestrand op Groenland? Of is Californië helemaal dichtgevroren door een gigantische sneeuwstorm? Nee hoor, helemaal niet: ik ben woensdagavond veilig en wel in Santa Cruz geraakt. Mét alle bagage bovendien. Dat laatste was toch wel een pakje van mijn hart, want zoals ik vorig jaar heb ervaren, weet je maar nooit welke gekke avonturen je valiezen zoal kunnen beleven.
De ijzige titel slaat op een probleempje dat we hadden in Heathrow. Door de strenge controles op vluchten naar de VS – elk hoekje en kantje van je handbagage wordt grondig doorzocht voor het instappen – was de Jumbo een goed uur achter op schema vertrokken, en het werd er niet beter op. Onderweg naar de startbaan merkte de piloot dat de ontijzelingsmodule van één van de motoren defect was gegaan. Geen ideaal uitgangspunt om bijna 11 uur doorheen lucht van -55°C te vliegen… Rechtsomkeer naar de parkeerplaats dus, waar de opgetrommelde ingenieurs aan hun interventie konden beginnen.
Anderhalf uur werk en een zonsondergang later konden we eindelijk op weg, voor een lange vlucht in onvoorziene duisternis. Het gebrek aan zonlicht is een groot gemis voor de sfeer en het vlot overbruggen van het tijdsverschil, maar geloof me, de psychologie van het verzetten van je klok direct na het opstijgen en het continu aanhouden van het leeslampje kunnen wonderen doen
Met een bijkomend oponthoud na de landing – ook vliegtuigen staan soms in de file! – stond ik dinsdagavond uiteindelijk 4 uur later dan voorzien in de terminal van LAX. De rijen aan de immigratiedienst waren lang, de controleurs slecht gezind… Dat was echter op slag allemaal vergeten toen ik mijn gitaar en valiezen één voor één op de transportband zag verschijnen. En herenigd met mijn gigantische hoeveelheid bagage met een gerust gemoed aan een heerlijk dutje kon beginnen.
Speaking of which… klinkt als een prima idee. Slaapwel!
