Een ietwat onverwacht, maar in mijn ogen welverdiend epiloogje over de Super Bowl waar ik het zaterdag nog over had.
Blijkbaar hebben de New Orleans Saints het met ruime 31-17 cijfers gehaald van de Indianapolis Colts. Een fait divers waar ik weinig aandacht aan zou schenken, maar ik vond dit het vermelden waard omwille van de veel diepere betekenis die er in mijn ogen achter steekt. Ver uitstijgend boven het louter sportieve aspect, is dit vooral een morele overwinning en desperately needed opkikker voor de stad die in 2005 haast letterlijk van de kaart werd gespoeld door de monsterorkaan Katrina.
De staat Louisiana, tot op vandaag nog steeds zwaar getraumatiseerd door het natuurgeweld en het ronduit beschamende regeringsoptreden dat er op volgde, krijgt dan ook in die context vanuit de hele natie gelukwensen voor een meer dan ooit verdiende overwinning.
En mezelf? Ik voel een bijkomend stukje persoonlijke betrokkenheid, vermits de roots van mijn roommate diep verankerd zitten in de moerasgrond Deep South en hij nog steeds heel wat familie en kennissen heeft wonen in de getto’s van New Orleans waar hij vele jaren geleden opgroeide.
Ik gun hen dit gloriemoment, een zonnestraal die doorbreekt na een gitzwarte lucht, van ganser harte.
