Bloggen op verplaatsing, het is eens iets anders 
Ik schrijf dit vanuit Santa Rosa, Sonoma County, een goeie 200 kilometer ten noorden van Santa Cruz. Vanuit toeristisch oogpunt is hier weinig te beleven – dit is gewoon één van de vele sub-grootsteden die je her en der langs de snelwegen over heel Californië vindt – maar het is wel een goede en vooral betaalbare uitvalsbasis om Wine Country te verkennen.
Het begon allemaal eerder deze week met het vastleggen van een afspraak in Lafayette (niet ver van Berkeley) en South San Francisco toen ik aan het rondneuzen was naar tweedehands piano’s. Ik leef me geregeld al tokkelend uit op mijn gitaar, maar ik moet zeggen, na iets meer dan anderhalve maand begin ik mijn muzikale Gentse vriend met toetsenbord in zebrapyama toch wel behoorlijk te missen.
Vermits ik vandaag toch sowieso noordwaarts op prospectie zou trekken en Amerika van een verlengd weekend geniet – maandag is President’s Day, vive la République! – heb ik meteen maar besloten om er een last-minute driedaags uitstapje van te maken. Gezien het thema vond ik het trouwens best wel toepasselijk om George Washington, de allereerste Amerikaanse president himself wiens standbeeld ik eerder vandaag kiekte voor het stadhuis van South San Francisco, als prentje te gebruiken
Intussen ben ik dus veilig en wel op een boogscheut van de beroemde Napa en Sonoma valleien beland, klaar voor een blij weerzien na mijn rondreis van oktober 2008. Hoofddoel van de trip is opnieuw om me onder te dompelen – geen paniek, niet letterlijk 
– in de topattractie van de hele streek: het bezoeken van een paar van de ontelbare wijnhuizen. Door de twee extra stopplaatsen onderweg was mijn traject verre van het kortste, maar wel heel avontuurlijk, met onder andere een oversteek van de Oakland Bay Bridge en Golden Gate Bridge, de twee wereldberoemde bruggen van San Francisco. Dat op zich was de omweg meer dan waard. Nog belangrijker: ik heb een uitstekend pianokoopje kunnen slaan – later ongetwijfeld meer daarover – en het levert bovendien mooie sfeerbeeldjes op!
Het wordt stilaan tijd om af te ronden, en ik doe dat met – voorlopig nog – heroische groeten. Ik heb zowel voor vandaag als morgenavond een restaurantreservatie voor 1 persoon. Op zich niks speciaals – business as asual voor het overgrote merendeel van mijn reizen – maar in een verlengd weekend waarin toevallig de 14e februari valt, vergt het als vrijgezel toch wel een portie lef. Het kan haast niet anders of alle eetplekjes zullen overspoeld worden door romantische koppels in Valentijnsmood… Benieuwd hoe dat zal aflopen. Met de intentie stiekem mijn glas te heffen en eens extra hard te denken aan dat ene speciale meisje in het verre Belgenland ben ik helemaal klaar om boldly to go where no single man has been before.
Tot de volgende!
