Het plensende wolkenvocht, waar ik het gisteren nog over had, heeft uiteraard ook zijn heilzame kantjes. Het brengt het grondwaterniveau op peil en voorziet de spaarbekkens van de broodnodige reserves waar onze Golden State de lange, kurkdroge zomer moet zien door te komen.
Maar dat is zeker niet alles. De vele neerslag – de voorbije winter was de natste van de voorbije 11 jaar – heeft een ongeziene floraspurt in gang gezet. Overal waar je ook maar kijkt: de plantengroei is opvallend weelderig en bloeit met volle teugen.
Ik heb Californië sowieso altijd al erg kleurrijk gevonden. Het diepe blauw van de lucht en oceaan, het groen van de ontelbare bomen, de oranjetinten van de rotsbodem, de gouden gloed van de zon over het verdorde zomergras, en als kers op de taart de knalgele middellijn op de wegen. Ronduit héérlijk. De plantjes doen daar momenteel met veel plezier nog een ferme geut natuurlijke verf bovenop met bloesems in alle kleuren van de regenboog.
Tijdens een namiddagwandelingetje afgelopen weekend kon ik niet anders dan me geregeld in een botanische tuin wanen. En dat nochtans binnen een straal van een goeie 100 meter rondom mijn huis. Om de overzeese mensheid te dienen, heb ik natuurlijk een paar fotootjes gemaakt 
Alleen jammer dat er geen geurcamera’s bestaan: het subtiele bloemenparfum dat met een vogelserenade op de achtergrond meedrijft op een zacht lentebriesje maakt het echt helemaal af.
Prachtige foto’s Bjorn! You got a gift!
Dient dat voetpad ook als fietspad?
Ik geef toe, het is lekker vlak en naar Amerikaanse gewoonte behoorlijk breed… maar nee, fietsers horen thuis op de rijweg
Of op het fietspad natuurlijk, die zijn in Santa Cruz relatief goed ingeburgerd.
Uw stalen ros is dus veilig. Ik zag je al bezig, als een echte Flandrien.