Het is al een poosje stil maar jawel, hier ben ik nog eens! Met een eerste stukje reisverslag van de grote road trip, en gek genoeg, ik ga eens achterstevoren beginnen. Op die manier hebben we het minst interessante stuk meteen achter de rug. En zo steel ik bovendien wat extra tijd om de rest van de 1200 foto’s verder te doorworstelen – ik zit ondertussen over halfweg de strenge sorteer-selecteer-bewerk procedure.
Het einde van de voorlaatste dag van mijn rondtrip bracht me richting Las Vegas. Beroemd, of zeg maar gerust berucht, omwille van de ontelbare gokpaleizen en wedding chapels in kitscherige architectuur, schreeuwerige lichtreclames en meisjes op bestelling (prostitutie is gelegaliseerd in Nevada). Ik hoef er geen prentje bij te maken: niet meteen mijn natuurlijke biotoop. Waarom er dan toch heen trekken? Het is de enige grote stad nabij de Grand Canyon richting Californië, en als je dan toch in de buurt bent kun je net zo goed ‘eens kijken om het gezien hebben’.
Het was zelfs vrij goed begonnen. Een kwartier na doortocht langs en over de Hoover Dam, op de grens tussen Arizona en Nevada, verscheen de Vegas skyline met oranjerode gloed van de zonsondergang als achtergrond in mijn autoruit. Het had wel iets moois: misschien was het hier al bij al zo slecht nog niet. Sommige van de casino’s huisvesten bovendien gerenommeerde restaurants en ik keek er na 5 dagen on the road enorm naar uit om te genieten van een met Michelin ster(ren) bekroond gastronomisch festijn.
Na inchecken en een verkwikkende douche stond ik een korte wandeling later op Las Vegas Boulevard, beter bekend als The Strip. Ik was er, in mijn chic kostuum, helemaal klaar voor. De topchefs helaas wat minder. Ik was een kwartiertje te laat: de keuken was net dicht. Bij de buren evenmin geluk: alle grote namen bleken te sluiten om 22u stipt. Een onverwachte opdoffer. Je zou denken dat je in een stad waar je de klok rond roulette en poker kunt spelen, ook verfijnd eten kunt vinden op late uren. Dat bleek, om in het thema te blijven, verkeerd gegokt, jammer genoeg.
Na meer dan een uur laveren tussen slotmachines met muziekjes om horendol van te worden en ronddwalen langs roltrappen in een paar bombastisch grote gebouwen vond ik uiteindelijk een open cafetaria. Ik kreeg een middelmatig broodje voorgeschoteld, dat ik voor minder dan 5 dollar zelf beter zou kunnen maken, en een glas wijn van zeer bedenkelijke kwaliteit (dat ik wijselijk amper heb aangeraakt). Het prijskaartje liep op tot net geen 30 dollar, schandalig hoog voor een dergelijke culinaire wanprestatie. Het spreekt bijna voor zich dat ik de gangbare 18% fooi achterwege heb gelaten. Met een hongerige maag en humeur ver beneden nul – het was buiten nog altijd boven de 25 graden, dat zegt genoeg – droop ik iets na middernacht af richting bed. Met het laatste restje energie heb ik toch nog een paar ’sfeer’ (welke?) foto’s gemaakt, ondermeer van het Bellagio casino dat ik herkende uit de Ocean’s (11/12/13) films. De gigantische fonteinen die spectaculair dansen op muziek waren jammer genoeg ook al gaan slapen.
Viva Las Vegas? Heel misschien, Elvis, het moet zijn dat hij destijds een paar uurtjes vroeger op de avond is gearriveerd. Vegas is in mijn en veel andere ogen een stad die sowieso nooit had mogen bestaan. Niet zozeer omwille van de gok- en andere activiteiten, maar vooral wegens de locatie. Het is een volledig artificiële metropool pal middenin een dorre, verzengende woestijn. Een plaats tegen de natuur en alle gezonde logica in – menselijke decadentie met een zware ecologische tol. Ik durf er niet aan denken hoeveel elektriciteit elke nacht wordt verslonden door de neonreclames, en hoeveel miljoenen liters schaars water uit de omliggende stuwmeren worden verspild aan het kunstmatig in leven houden van palmbomen en grastuintjes rond de hotels. Met mijn miserabele avonduitstap daarbovenop wist ik het wel helemaal zeker: er is iets grondig mis met Sin City.
Als afsluiter draag ik daarom met veel plezier dit fijne lied van Depeche Mode op als eerbetoon. Faites vos jeux, Vegas, maar niet met mij.
WRONG
Wrong
I was born with the wrong sign
In the wrong house
With the wrong ascendancy
I took the wrong road
That led to the wrong tendencies
I was in the wrong place at the wrong time
For the wrong reason and the wrong rhyme
On the wrong day of the wrong week
I used the wrong method with the wrong techniqueWrong
There’s something wrong with me, chemically
Something wrong with me, inherently
The wrong mix in the wrong genes
I reached the wrong ends by the wrong means
It was the wrong plan
In the wrong hands
The wrong theory for the wrong man
The wrong eyes on the wrong prize
The wrong questions with the wrong repliesWrong
I was marching to the wrong drum
With the wrong scum
Pissing out the wrong energy
Using all the wrong lines
And the wrong signs
With the wrong intensity
I was on the wrong page of the wrong book
With the wrong rendition of the wrong look
With the wrong moon, every wrong night
With the wrong tune playing till it sounded right yeahWrong (Too long)
I was born with the wrong sign
In the wrong house
With the wrong ascendancy
I took the wrong road
That led to the wrong tendencies
I was in the wrong place at the wrong time
For the wrong reason and the wrong rhyme
On the wrong day of the wrong week
I used the wrong method with the wrong techniqueWrong.
Music and lyrics copyright by Depeche Mode.
Als dit het dieptepunt van je reis was, dan kijk ik alvast met volle teugen uit naar je volgende vertelsels! Bedankt, overigens, voor het mooie kaartje van de Grand Canyon. Het zat gisteren in de bus en het was een aangename verrassing.
Je kennende kan ik mij inderdaad levendig voorstellen dat je Vegas totaal niks vond. Vermoedelijk zal je wel met een “Poker Face” rondgelopen hebben?