Of moet ik zeggen: tussen de mijlen? Vooraleer de grote reisverhalen in te duiken, zijn er een paar items die me zijn bijgebleven van tijdens de vele meestal fijne uren die ik al cruisend in de auto heb doorgebracht. Memoriabele – heb je ‘m? – momenten waar dus geen foto’s van bestaan, maar die ik jullie toch niet wil onthouden.
Het begon al op de eerste dag. Tussen Santa Barbara en Los Angeles is een stuk Highway 101 met, en ik verzin dit niet, een rijstrook(je) voor fietsers. Er waren geen wielertoeristen of andere avonturiers te bespeuren, maar het zicht van een fietspad naast de rechterrijstrook vond ik op zich al grappig genoeg. En iedereen maar denken dat Amerika een autoland is. Een paar uur daarvoor had ik ook al 2 eekhoorns zien vechten op de pechstrook. Of er op die plaats veel knappe eekhoornwijfjes voorbijsnorren in hun cabrio durf ik te betwijfelen, maar paartijd is paartijd en dus moet het territorium verdedigd worden, nietwaar.
De voormiddag erna, kort na vertrek uit Pasadena, reed ik op een snelweg met 6 (jawel, zes) rijstroken. Ik weet ondertussen uit ervaring dat dergelijke exuberante hoeveelheden asfalt verre van overbodige luxe kunnen zijn. Want hoeveel rijstroken een Californische freeway ook mag tellen, als rush hour uitbreekt durven ze wel eens allemaal vast te lopen. Ik had die dag, en gedurende de hele trip, niks te klagen: het verkeer verliep op een paar kleine knelpuntjes na overal zeer vlot.
Vanaf diezelfde snelweg verscheen een besneeuwde bergtop aan de horizon, die in mijn ogen verdacht goed leek op het logo van de – vlakbij gelegen – Paramount filmstudio. Na opzoekwerk achteraf bleek dit toeval: de hoofdrol in het openingsfilmpje wordt blijkbaar vertolkt door niemand minder dan Mount Everest. Nu ja, als Belg heb ik natuurlijk het perfecte excuus: wat zouden wij afweten van bergen. Ze lijken uiteindelijk allemaal wel een beetje op elkaar, niet?
In Joshua Tree National Park stopte ik, hoffelijk als ik ben, om een slang te laten oversteken. Het was de eerste keer in mijn leven, en de enige keer van de hele woestijntrip, dat ik een slang in het wild heb gezien. Dit exemplaar, een goeie meter lang schat ik en met zekerheid te dun en sierlijk om een ratelslang te zijn, verdween na enige aarzeling dan uiteindelijk toch in het struikgewas langs de weg. En in Arizona zijn, althans in mijn naieve fantasie, een hagedis en knaagdierachtig beestje me eeuwig dankbaar dat ik hen niet heb platgereden.
Ergens onderweg, in centraal Californië op de laatste dag als ik me goed herinner, wordt de afrit naar een staatsgevangenis aangekondigd. 50 meter verder staat een groot bord: ‘NEEM GEEN LIFTERS MEE’. Ik geef toe, behulpzame en zeer verstandige raad, maar het ziet er behoorlijk hilarisch uit, zeker na de nodige uurtjes op de baan. Ook nog het vermelden waard: de melding ‘LAAGVLIEGENDE VLIEGTUIGEN’ aan het luchthaventje nabij de zuidflank van de Grand Canyon. Wat doet een mens dan: je radio-antenne intrekken? Of een ‘niet parkeren’ symbool op je dak schilderen? 
Op terugweg naar huis helaas ook nog gespot, op de middenberm tussen Las Vegas en de Californische grens: een auto die overkop was gegaan. Het moet luttele momenten voordien gebeurd zijn, want ik zag nog net de laatste passagier uit het knalwitte al bij al weinig beschadigde wrak kruipen. Een zicht dat toch wel een poos op je netvlies blijft staan, en je grondig herinnert hoe belangrijk voorzichtigheid op de weg is: het kan fout gaan in een flits. De inzittenden zagen er gelukkig als bij wonder ongedeerd uit en deden teken naar het omliggende verkeer dat ze okee waren, en de hulpdiensten verwittigd.
En dat prentje tenslotte? Gewoon om maar te zeggen: grote afstanden afleggen, en dat voor 6 dagen na elkaar, het laat zijn sporen na. Mijn excuses aan iedereen die al etend achter de computer was beland 
Je bent ook een dierenvriend eh Bjorn! Ik zou er ook mottig van lopen mocht ik “roadkill” op mijn geweten hebben!