Passant in Pasadena (MD1)

We flitsen terug naar 28 mei: het begin van mijn extra-large-verlengde Memorial Day weekend. De aankomstlijn lag die vrijdag in Pasadena, op een kleine 2 uur rijden – Californisch voor vlakbij – van de eerste hoofdbestemming van mijn reis: Joshua Tree National Park.

Qua locatie had ik evengoed één van de letterlijk tientallen andere rand- en voorsteden van Los Angeles kunnen kiezen als uitvalsbasis. Maar de optie Pasadena was niet toevallig. Het gezellige stadje is bekend omwille van de rijkelijke aanwezigheid aan interessante architectuur. Je voelt trouwens onbewust aan dat ook de inhoud van de stadskas als vrij rijkelijk kan omschreven worden. Er wonen heel wat welstellende mensen, comfortabel genesteld buiten de hectische drukte van downtown LA en ver genoeg van de meer verloederde of onpersoonlijke suburbs. De chique kunstgallerijen in het straatbeeld (en bovengemiddelde bedragen op de hotelfactuur) zijn alleszins een mooi teken aan de fris opgepoetste wand.

Mijn route vanuit Santa Cruz verliep grotendeels over Highway 101. Een zuidoostwaartse koers min of meer parallel met de kustlijn, die je op sommige stukken van het traject vlak naast je rechterraampje kunt bewonderen.

Even voor Santa Barbara verliet ik de hoofdsnelweg, voor een ommetje langs Solvang. Het viel oorspronkelijk nogal tegen. Dé toeristische trekpleister is de verzameling van Deense huizen, een bouwstijl destijds geintroduceerd door de eerste Noord-Europese inwijkelingen. Het hele thema-concept waartoe die voorgeschiedenis heeft geleid is wat mij betreft niet bepaald aantrekkelijk. Ik had het eigenlijk moeten weten… Houten chalets en opschriften met doorstreepte o’s in gothische lettertypes middenin een Californische setting: het moet wel nep aanvoelen. Ik kan het niet beter omschrijven als een Scandinavisch Disneyland, waar je niet raar zou opkijken als de gevels van de winkeltjes opeens omverwaaien en niets meer dan een kartonnen filmdecor blijken te zijn. Solvang heeft bovendien te lijden onder wat ik het ‘lokale-highway-doorkruist-klein-stadje-syndroom’ zou noemen: van verkeerslicht naar stopbord stapvoets verkeer dat constant vastloopt door overstekende hordes toeristen, en een nachtmerrie voor wie parkeerplaats hoopt te vinden.

Maar niet getreurd, integendeel. Vlak na het doorworstelen van het stadscentrum passeerde ik langs Mission Santa Ines. Een spontane en leuke verrassing: de locatie was mij blijkbaar volledig ontgaan tijdens het uitstippelen van mijn route de dagen ervoor. Een leuke opsteker: de missie biedt een aangename stopplaats die er wél authentiek uitziet. Na een welverdiende lunchpauze in de pittoreske tuin van de missie bezorgde Highway 154 me mooie uitzichten over Lake Cachuma, een nabijgelegen stuwmeer, vooraleer terug te buigen richting Highway 101.

Een paar uur en verkeerswisselaars later belandde ik uiteindelijk zonder verdere problemen en met relatief weinig file op mijn bestemming. Netjes op tijd bovendien om Pasadena in gouden avondgloed te kunnen aanschouwen. De belangrijkse missie van de eerste dag was daarmee helemaal geslaagd: ik was in opperbeste vakantiesfeer, helemaal klaar voor het échte avontuur!