Den Grooten Avontuurentocht, deel twee: zaterdagmorgen ging het vanuit Pasadena verder oostwaarts, richting Joshua Tree National Park.
Onderweg zie en voel je, met elke mijl verder landinwaarts, hoe de omgeving langzaam maar zeker verandert. De vegetatie wordt schraler en het laatste restje koele zeebries verdwijnt. In de plaats verschijnt een nog net aangenaam warme landlucht die met verrassende hardnekkigheid over de geroosterde bodem blaast. Een landschap ook met onverwachte contrasten. Terwijl je half puffend je benen even strekt op een parkeerplaats langs de snelweg, heb je uitzicht op bergtoppen bedekt met een flinke laag sneeuw. Sneeuw! Het lijkt zo vlakbij dat je het witje goedje in gedachten bijna kunt aanraken, een heel gek gevoel als de thermometer al boven de 25 graden aanwijst in de vroege voormiddag.
Joshua Tree is wat hoger gelegen, wat de hitte afzwakt en ook tijdens de namiddag relatief draaglijk houdt. Het Nationale Park overlapt met 2 verschillende ecosystemen en je kunt bijna niet naast de denkbeeldige overgang kijken als je het doorkruist. De contrasten zijn zo opvallend dat ik beide zones in een apart foto-album heb gestopt.
Zoals wel vaker het geval is, is hoogte een cruciale factor in het bepalen van het landschap. De noordelijke, hoger gelegen en dus koelere helft maakt deel uit van de Mojave woestijn. Het is hier dat de eigenlijke Joshua trees in grote aantallen voorkomen. De plant met iconisch en zeer fotogeniek silhouet is eigenlijk geen echte boom maar een yucca, en dankt zijn naam aan de eerste Westerse kolonisten die de streek doorkruisten. Ze zagen in de vertakte stammen de opgeheven armen van de bijbelfiguur Jozua, die hen aanmaande hun pelgrimstocht verder te zetten richting Stille Oceaan.
De Colorado woestijn neemt het zuidelijke, lager gelegen gedeelte voor zijn rekening. Met bijna elke meter dichter bij zeeniveau wordt neerslag (nog) schaarser en stijgt de temperatuur voelbaar. De begroeiing wordt al snel schraal totdat uiteindelijk enkel nog een genadeloze dorre vlakte overblijft. Eén van de opvallendste florale bewoners die toch nog weet te overleven is de Cholla cactus. Vanop een zekere afstand ziet hij er bijzonder fluffy uit, maar schijn bedriegt uiteraard: dit is een teddybeer met stevige klauwen. Zoals sommige onvoorzichtige / overmoedige bezoekers aan den lijve konden onvervinden, zijn de naalden vlijmscherp en moeilijk te verwijderen.
Na mijn bewuste niet-knuffelsessie trok ik terug richting noorden. Behalve ontelbare yucca’s in klein en groot formaat zijn er her en der interessante gesteenteformaties te vinden. Rotsblokken met mysterieuze kerven en bizarre vormen lijken soms opeengestapeld als een bouwwerk in geologische lego. Naast heel wat klimmers weten ze ook fotograferende toeristen zoals ondergetekende te bekoren, omdat ze vooral bij de warme gloed van de ondergaande zon een fantastische achtergrond vormen voor de joshua trees.
Met die mooie plaatjes op zak was het tijd om afscheid te nemen van een alweer uitstekend geslaagde vakantiedag, en van een verdiende nachtrust te gaan genieten in het vlakbij gelegen stadje 29 Palms. Ik moet toegeven: ik heb ze niet geteld, maar schaapjes des te meer 
