De Memorial Day flashback soap loopt nog steeds, en we zijn intussen aanbeland bij dag 3. Vanuit Twentynine Palms ging het verder landinwaarts. Eerst via Highway 62, die een wijde boog rondom Joshua Tree maakt, en zo naar Highway 10 die me tot in centraal Arizona zou brengen.
De relatief lange reisweg op zich viel behoorlijk tegen. De 62 biedt hier en daar een paar mooie woestijnuitzichten op dramatische rotsformaties. Helaas onfotografeerbaar, waarvoor excuses – de weg is er smal zonder enige berm. Daarna is het snel uit met de scenic pret. Highway 10 verdient zonder twijfel de grootste onderscheiding in de Weg der Saaiheidologie. Zoals wel vaker het geval met Interstates, zit er amper variatie in de weg zelf en is er akelig weinig te zien erlangs. Voor vele tientallen kilometers aan een stuk volgt het asfalt een kaarsrechte lijn over bijna vlak terrein. Ik heb welgeteld 5 bochten gezien tussen de staatsgrens en Phoenix en geloof me vrij, het maakt autorijden verrassend moeilijk en zeer eentonig. Ook de iconische suguaro’s, cactussen met armen en één van de staatssymbolen van Arizona, waren nergens te bespeuren.
Vooraleer mijn – figuurlijke – tenten op te slaan in Phoenix, zoefde ik de metropool-hoofdstad voorbij en volgde de ringweg doorheen een eindeloze ketting voorsteden richting de Apache Trail. Deze stretch lokale tweevaks highway is de omweg waard in goud. Na een paar kilometer is het al bingo en spot je het silhouet van een eerste saguaro. Luttele minuten later stond ik op de parkeerplaats van het Lost Dutchman State Park, vanwaar een netwerk aan wandelpaden begint doorheen dit adembenemende stukje wildernis. Het contrast met de vermoeiende autorit kon bijna niet groter zijn. Een roestbruine rotsformatie die statig uittorent boven de omgeving, aan de horizon verscheidene andere rotspieken, en het licht glooiende landschap daartussenin bezaaid met wondermooie vrije natuur en cactussen in de gekste maten en vormen.
Het hoeft dan ook niet te verbazen: het werd een uitstekende fikse wandeling in een intussen draaglijke warmte onder de gouden avondzon, in het gezelschap van schattige huppelbeestjes en met vogelaria’s op de achtergrond. Ik liep zelf bijna te fluiten toen ik net na zonsondergang fris en monter terug aan mijn auto belandde. Mijn dag was op slag weer goed, en ik was klaar om Arizona verder in mijn armen te sluiten.
En ook voor jullie is er goedgemutst nieuws: naast de gebruikelijke foto’s – zie de links in de tekst hierboven – bracht ik dit keer ook een leuk filmpje mee van mijn avontuur. Het begint met een konijntje, en op het einde blijkt het veranderd te zijn in…
Wel, daarvoor moet je zelf kijken. Hocus pocus pats 
Hey, daar ben ik gisteren precies ook nog geweest!