Op dag 4 boog mijn koers voor het eerst terug richting noorden, om langzaam maar zeker de grote wegenlus te sluiten. Netjes op schema en best toepasselijk, zo precies halfweg mijn avonturentocht.
Vanuit Phoenix gaat het langs Arizona Highway 17 gestaag bergop richting het Colorado Plateau, meer dan 2000 meter boven zeeniveau. En het kwam al eens eerder aan bod: tijdens dat klimmen zie je de omgeving langzaam maar zeker veranderen.
Even buiten de hoofdstad overwint de snelweg eerst een aantal heuvels bezaaid met saguaro’s, bijzonder mooi om te zien. De stopplaats een halfuur verderop biedt uitzicht over een winderige, relatief schrale tussenvlakte. Het bleek een laatste stuiptrekking van de verzengende omstandigheden. Weinig later moet de Sonora woestijn zich beetje bij beetje gewonnen geven en zien hoe de begroeiing met elke kilometer groener en weelderiger wordt.
Iets over halfweg verliet ik de hoofdsnelweg, voor een ommetje door Sedona. Over het stadje zelf was het mij niet te doen: er valt weinig speciaals te beleven. In de omgeving errond des te meer. De streek is genesteld tussen tal van puntige heuvels uit gesteente met opvallend rode kleur. Vooral Cathedral Rock is de omweg waard, en dermate beroemd dat het kennelijk de meest gefotografeerde rotsformatie van Arizona is.
Op de kaart leek de rots ietwat verstoppertje te spelen achter een woonwijk, dus ik had een gedetailleerde route bij de hand. Dat opzoekwerk bleek volkomen overbodig: bijna onmiddellijk nadat je de zijweg inslaat ontvouwt zich in de diepte een spectaculair rood-groen landschap met in het midden, jawel, een cathedraal van een rots waar je simpelweg niet naast kunt kijken. Een vermoede steen van een paar meter hoog ergens in een hoekje bleek zowaar een uitgestrekte kabouterversie van Monument Valley met gratis plantengroei erbovenop… Zonder twijfel de grootste verrassing van de hele reis.
Eens Sedona en de rode rotsen voorbij maakt Highway 89A een spectaculaire klim. Kronkelend door granietachtig gebergte met uitgestrekte naaldbossen vind je opnieuw aansluiting met de 17 richting het stadje Flagstaff.
Van daaruit is het een Amerikaanse boogscheut – lees: 2 uurtjes rijden – naar het ultieme pièce de résistance van de trip: de wereldberoemde Grand Canyon. Omdat dit natuurwonder op zijn minst een apart hoofdstuk verdient én ik er graag de spanning wat inhou, hoor en zie je de volgende keer wat ik er beleefde.
Want zeg nu zelf, nietig water dat zo’n adembenemend mooie kloof met steile wanden in de aardkorst uitkerft: het is een – komt ie – cliffhanger om u tegen te zeggen 
