We pikken de draad nog even terug op, voor het laatste road-trip verslag. Ik had dit stukje graag klaar en online gekregen voor de aankomst van mijn bezoek een paar weken terug, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Memorial Day is – help! echt waar? – al 2.5 maanden geleden dus ik geef toe, deze cliffhanger blijft wel heel lang aanslepen. Het volgende lange weekend staat intussen al in de steigers, binnenkort wel eens meer. Hopen maar dat het bijhorend reisverslag dan iets vlotter gaat 
Waar waren we gebleven? Wel, op dag 4, in Arizona. ’s Morgens had ik al de rode rotsen in Sedona en de spectaculaire bergweg nabij Flagstaff kunnen bewonderen, en het beste moest nog komen. Ergens rond 15u stond ik uiteindelijk op één van de 3 grote parkeerterreinen aan het Visitor Center van de South Rim, de zuidelijke flank van de Grand Canyon. Dit natuurwonder is één van de oudste en drukstbezochte National Parks – reken op 4.5 miljoen bezoekers per jaar – van de Verenigde Staten, maar zelfs op een speciale vakantiedag als deze viel het gevoel van drukte eigenlijk heel goed mee.
Vanuit het bezoekerscentrum is het een tiental minuutjes stappen naar de Mather Overlook, vanwaar je het eerste duizelingwekkende uitzicht krijgt over het kunstwerk dat de Coloradorivier over miljoenen jaren tijd geduldig heeft uitgeslepen in de aardkorst. Door het contrast van de nietige druk fotograferende bezoekers en het imposante landschap besef je pas hoe grand deze canyon wel is. Beide flanken liggen een goeie 2100 meter boven zeeniveau, terwijl de rivierbedding ertussen gemiddeld maar liefst 1600 meter – een volledige mijl! – dieper ligt. In vogelvlucht is de canyon bijna 450 kilometer lang, en gemiddeld 16 kilometer breed. Niet slecht voor een rivier die zelf ‘maar’ 90 meter meet – wind en zwaartekracht zorgden voor een stevige helpende hand .
Geologische streepjespatronen blootgelegd in dieprood gesteente, bomen die balanceren op de wanden van gigantische tempelachtige rotsformaties… het is moeilijk om te beschrijven én adembenemend mooi. Als een prentje meer zegt dan duizend woorden, heb ik een heel boek vol: snuister maar met volle teugen rond in het foto-album.
De meeste toeristen springen na de Mather wandeling gemakshalve op een shuttlebus, die vanuit het bezoekerscentrum een reeks van westelijke viewpoints aandoet. Ik koos voor een minstens zo leuk, minder drukbevolkt alternatief: de Desert View Drive. Deze oostelijke route volgt min of meer de flank van de canyon en brengt je in je eigen auto langs een tiental uitkijkpunten, die volgens kenners de spectaculairste zijn van de hele omgeving.
Ik ben bij elk punt gestopt, en het uitzicht is telkens fantastisch, en merkelijk anders. Een paar honderd meter kan het verschil maken tussen het al dan niet kunnen zien van een stuk bedding van de kronkelende rivier. Heel opvallend is trouwens hoe gecamoufleerd de canyon eigenlijk wel ligt. Tussen de vista points door loopt de weg doorheen naaldbos, dat er in elke richting ongeveer hetzelfde uitziet. Niets verraadt eigenlijk dat er amper 50 meter links van het asfalt een gigantische kloof gaapt. De Spanjaarden – alweer zij – moeten hun ogen nogal uitgekeken hebben toen ze rond 1550 als eerste Westerlingen de canyon te zien kregen.
Ook ik kwam bijna ogen te kort. Mijn zorgvuldige planning kwam goed tot zijn recht: de timing was ronduit ideaal. Het gouden licht van de late namiddagzon zorgt voor dramatische contrasten over de rotskammen en doet het canyonlandschap schitteren in al zijn kleurfacetten. Bij de Desert Watchtower, de eindhalte van de rit, was ik netjes op tijd voor een prachtige zonsondergang als toetje.
De volgende morgen, en intussen al voorlaatste dag van de reis, zette ik vanuit Flagstaff opnieuw koers naar de canyon. Dit keer om het landschap langsheen Highways 180 en 64, op zichzelf ook behoorlijk de moeite, te fotograferen. Mijn geluk qua timing gisteren werd bevestigd: het weer begon om te slaan vandaag. Bij aankomst aan de Desert View Drive was het zwaar bewolkt, en de canyon zag er een stuk minder imposant uit.
Verderop ben ik nog even gestopt aan de Little Colorado River Gorge. Onder de grauwe hemel ziet het er misschien wat troosteloos uit, maar het kleine waterbroertje heeft in elk geval ook zijn erosiehuiswerk gemaakt. Van daaruit ging het tenslotte naar het westen richting Las Vegas. Over de iets minder geslaagde timing en allesbehalve groots dieptepunt hoef ik je alvast niets meer te vertellen 
Tot de volgende!
