Het moest er ooit wel eens van komen: ik heb gezelschap gekregen van de regen vandaag. Donderstormen zijn heel gewoon tijdens de zomer in de Midwest, en tot dusver was ik – op de kanteling tussen de seizoenen – er miraculeus aan ontsnapt. Deze morgen bij vertrek uit Moab was het nog stralend zonnig maar het weerbericht liet er geen twijfel over bestaan: verder naar het zuiden zou dat snel veranderen.
Bliksem en echt noodweer heb ik uiteindelijk niet gezien, het bleef bij zware bewolking met wat hevige regen hier en daar. Monument Valley ziet er wat troosteloos en grauw uit onder de motregen (zie hieronder) maar het geeft toch een idee.
Uit voorzorg heb ik wel mijn bezoek aan Petrified Forest geannuleerd. In alle nationale parken in de regio kruisen de wegen een aantal washes (natuurlijke afwaterkanalen). Bij hevige regenval onstaan vaak zogenaamde flash floods. De wash verandert van een dorre stofbedding in een kolkende mini-rivier, en er zit voor eventueel gestrand verkeer niks anders op dan te wachten tot het waterpeil weer zakt om de wash veilig te kunnen oversteken.
Een teleurstellende dag dus? Goh dat valt eigenlijk nog heel goed mee. Het is altijd leuker en mooier als de zon schijnt, maar vandaag was sowieso een typische roadtripdag met meer autorijden dan sightseeing. Petrified Forest stond niet zo hoog op mijn verlanglijstje maar was eerder een leuk extraatje omdat ik toch ‘in de buurt’ was. Nu ja, naar Amerikaanse normen natuurlijk – het overslaan heeft me een omweg van meer dan 3 uur bespaard. Zo werd het onverwacht een vroege aankomst in Flagstaff, waar het ondertussen alweer was opgeklaard. Een mooie gelegenheid om na het voorbije drukke programma wat heerlijk te niksen.
Kort samengevat: als de weergoden zich per se eens moesten roeren, dan liefst van al vandaag… Ik gun hen dat pleziertje wel, als dank voor hun uitstekend gedrag over de voorbije dagen waar timing veel crucialer was. Ik die voor een keertje niét klaag bij slecht weer: de wonderen zijn de wereld nog niet uit 
