Het is weer een tijdje stil geweest, maar stil gezéten heb ik zeker en vast niet. Wegens noodgedwongen Grote Plannen heb ik heel wat nadenkstof en papierwerk aan mijn hoofd, later wel wat meer daarover. Maar zo schieten de half en niet-vertelde reisverhalen natuurlijk geen 1,09 yard vooruit. Dringend tijd dus om de draad weer op te vissen, voor ik zelf door de bomen het bos niet meer zie.
Dat mag je trouwens letterlijk nemen: aan bomen heeft noordelijk Virginia zeker en vast geen acuut gebrek. Na de stedelijke mix van project review en patriotisch toerisme in en rond Washington DC was het tijd voor een streepje natuur. De eerste halte (of beter: doortocht) op mijn roadtrip der wijzen – ze kwamen uit het oosten, heb je’m? – was Shenandoah.
Dit langgerekte National Park is een beschermd stukje van de Apelachian Mountains, een bergsysteem dat zich uitstrekt over de oostelijke Verenigde Staten van het uiterste noorden in Maine – aan de Canadese grens – tot net niet aan de Golf van Mexico in Alabama. De Apelachen (zoals ze in het Nederlands luiden) werden ruwweg 480 miljoen jaar geleden gevormd, en er zit inderdaad stilaan een beetje sleet op 
Vanaf de Skyline Drive parkweg kun je mooi zien hoe de keten door eindeloze erosie is getemd tot een afwisseling van valleien en heuvelkammen die maar nipt 2000 meter boven zeeniveau halen.
Heuvels die mettertijd zijn ingepalmd door ontelbare bomen, goed voor een eindeloze glooiende landschapszee boordevol groen. En streepjes geel en oranje en rood ook, in mijn geval. Het was een luttele 2 weken te vroeg voor de absolute herfstkleurpiek rond half oktober, maar bomen zijn gelukkig een beetje als Aalstenaars in aanloop naar de carnavalstijd. Er zijn altijd wel een paar sloebers bij die niet kunnen laten om hun kostuum wat vroeger uit de kast te halen 
