Mijn auto heeft soms iets weg van een Egyptische schatkamer: de farao geeft zijn geheimen en verborgen klapdeuren maar stelselmatig prijs. Dat ik nooit de energie heb gevonden om de dikke handleiding eens te doorlezen helpt natuurlijk ook om het mysterie op peil te houden 
Een paar dagen na aankoop ontdekte ik een 6CD-wisselaar achter een luikje in de kofferbak. Hij heeft nooit goed gewerkt, maar dan nog. Een aantal maanden later merkte ik dat de plafondbekleding vooraan een verschuifbaar paneel was, met daarachter… een openklappend en -schuivend doorzichtig dak. Hiep hoera, let the sunshine in!
Eerder dit jaar viel mijn dollarcent dat een bepaalde stand van het verstelknopje voor de spiegels ze automatisch deed inklappen. Erg handig in een grote stad of op luchthavens als je je vierwieler in zo’n krappe ondergrondse parkeergarage achterlaat.
Vorige week, na bijna 2 jaar en meer dan 30 000 afgelegde kilometers, klonk er opnieuw ingebeeld mechanisch engelengezang vanuit het dashboard. Ik kwam, reed, en zag: het wonder der cruise control, mij bekend van verscheidene voorgaande huurauto’s. Het controleknopje zat goed verstopt naast het symbool van het grootlicht en was zo al die tijd aan m’n aandacht ontsnapt. Maar de functie werkt uitstekend en ik heb er al dankbaar gebruik van gemaakt op de 8 uur durende rit naar en van Palm Springs. Ik ben er ter gelegenheid van het kerstverlof en dankzij een spotaanbieding van mijn favoriete hotelketen namelijk een paar dagen van onder gemuisd voor wat rustgevende vakantie in dit kuuroord-stadje-in-de-woestijn 2 uur oostwaarts van Los Angeles. Ik had met plezier ter plekke verslag uitgebracht, maar met 14 dollar per dag voor internettoegang vond ik dat opeens iets minder dringend. Hierbij alvast een sfeerbeeldje: kerst op z’n Californisch…
Benieuwd welke snufjes er volgend jaar nog uit mijn (handschoen)kast zullen vallen.
Prettig eindejaar allemaal!
