Een paar dagen na aankoop ontdekte ik een 6CD-wisselaar achter een luikje in de kofferbak. Hij heeft nooit goed gewerkt, maar dan nog. Een aantal maanden later merkte ik dat de plafondbekleding vooraan een verschuifbaar paneel was, met daarachter… een openklappend en -schuivend doorzichtig dak. Hiep hoera, let the sunshine in!

Eerder dit jaar viel mijn dollarcent dat een bepaalde stand van het verstelknopje voor de spiegels ze automatisch deed inklappen. Erg handig in een grote stad of op luchthavens als je je vierwieler in zo’n krappe ondergrondse parkeergarage achterlaat.

Vorige week, na bijna 2 jaar en meer dan 30 000 afgelegde kilometers, klonk er opnieuw ingebeeld mechanisch engelengezang vanuit het dashboard. Ik kwam, reed, en zag: het wonder der cruise control, mij bekend van verscheidene voorgaande huurauto’s. Het controleknopje zat goed verstopt naast het symbool van het grootlicht en was zo al die tijd aan m’n aandacht ontsnapt. Maar de functie werkt uitstekend en ik heb er al dankbaar gebruik van gemaakt op de 8 uur durende rit naar en van Palm Springs. Ik ben er ter gelegenheid van het kerstverlof en dankzij een spotaanbieding van mijn favoriete hotelketen namelijk een paar dagen van onder gemuisd voor wat rustgevende vakantie in dit kuuroord-stadje-in-de-woestijn 2 uur oostwaarts van Los Angeles. Ik had met plezier ter plekke verslag uitgebracht, maar met 14 dollar per dag voor internettoegang vond ik dat opeens iets minder dringend. Hierbij alvast een sfeerbeeldje: kerst op z’n Californisch…

Benieuwd welke snufjes er volgend jaar nog uit mijn (handschoen)kast zullen vallen.

Prettig eindejaar allemaal!

Bron foto: Argonne National Laboratory – www.anl.gov

Allereerst even vermelden: ik ben vrijdagavond na een vlucht van bijna 5 uur weer veilig in Santa Cruz gearriveerd. De lange werkshifts in Argonne National Laboratory – 2 dagen op rij van 9u ’s morgens tot  middernacht – hebben hun effect niet gemist. Ik heb een stevige verkoudheid meegebracht uit Chicago, maar voor de rest stel ik het goed.

De metingen ginder zijn nog altijd aan de gang tot 8 november, hopelijk boeken de Stanford collega’s interessante resultaten. Ik ben vroeger huiswaarts gekeerd omdat het in hoofdzaak hun project betreft, met ons als nevenpartner die interessante testsamples aanlevert, en ook omdat ik morgen voor een paar dagen een jaarlijkse conferentie bijwoon (en zelf een presentatie geef) in Palo Alto.

Aangezien onze experimenten en geleerde woorden zoals ’synchrotron’ waarschijnlijk nogal cryptisch klinken voor niet-ingewijden, een klein woordje uitleg met een paar fotootjes erbij. Het synchrotron lab is een ringvormig gebouw met cirkeldiameter van een goeie 300 meter – een omtrek van ongeveer 1 kilometer. Elektronen worden versneld met elektrische velden, en draaien rondjes in een buis rondom rond de binnenste wand van het gebouw. Ze doen dat iets sneller dan wij: aan bijna de snelheid van het licht, goed voor 272.000 toertjes per seconde. Op regelmatige afstanden langs de buis zijn meetstations voorzien (wij zaten in sector 20, van de 35 in totaal) waar de elektronen door een magnetisch veld spiraliseren, en daarbij x-stralen uitzenden. Die stralen worden gefocuseerd op onze test-chip. Een deel van de stralen weerkaatst en wordt opgevangen door een detector. Omdat elk materiaal zijn specifieke ‘vingerafdruk’ heeft, bevat het detectorsignaal heel wat informatie over de interne kristalstructuur van de chip. Met bijkomende trucs kunnen we – jawel, daar zijn we uiteindelijk – ook temperaturen meten en iets leren over de interne mechanismen van de warmtegeleiding.

En zo kun je meteen ook een mondje meepraten als je nog eens bij de dokter moet voor röntgenfoto’s

Nu, ik was alleszins blij dat ik niet in het hooggebergte woon: in Yosemite werd tussen de 25 en 35 centimeter sneeuw voorspeld.

Jingle all the way inderdaad, maar nu snel terug naar mijn ballistische phononen

Na meer dan anderhalf jaar op Amerikaanse bodem liep naast de blijdschap bij de vele gezellige weerziens een rode draad van “even-wennen-maar-toch-vertrouwd” doorheen mijn Belgisch verblijf. Sommige zaken die ginder als doodnormaal en dagdagelijks worden ervaren, sprongen voor mij opeens wel stevig in het oog.

Een kleine bloemlezing: Belgenland…

• …lang klaar-land Santa Cruz ligt ruwweg 15 graden zuidelijker dan België, en het verschil laat zich stevig voelen. De zon staat hier ’s middags een stuk hoger aan de hemel, maar gaat zelfs in hartje zomer rond 20u30 onder, en tegen een uur of negen is de show van de dag onherroepelijk uit. Ginder is dat wel even anders, met wat op een eindeloos gerekte zonsondergang lijkt en de schemering die tot na 22u30 aanhoudt. Pas nu kan ik ten volle appreciëren wat Gabriel Rios, als Costa Ricaan nog een pak dichter bij de evenaar opgegroeid, ertoe bracht om zijn Broad Daylight neer te pennen na zijn eerste Belgische zomer. Hij hield er een radiohit aan over, ik vooral een vertekend tijdsgevoel en chronisch laat bedtijduur
• …klein land Mijn sociale ronde van Vlaanderen bracht me per trein en auto vanuit thuisbasis Izegem in Roeselare, Hooglede, Brugge, Gent, Antwerpen en Leuven. Waar vooral die laatste twee vroeger zowat het halve eind van de wereld konden lijken, zijn ze in mijn verruimde visie verrassend dichtbij. Als Californiër ben je na anderhalf uur rijden min of meer opgewarmd, eventueel in de buurt van het snelwegnetwerk dat je nodig hebt, en kan de échte reis beginnen.
• …wisselvallig land Over het weer praten is een cliché van jewelste, maar het was dan ook moeilijk om het niét te vermelden. De kalender wees de tweede helft van juli aan, ik keek uit het vliegtuig-/auto-/treinraampje, en ik zag dat het niet goed was. Welgeteld twee halve dagen is de zon door het hardnekkige wolkendek en regenvlagen gebroken, met een thermometer die met moeite aan 20 graden geraakte. Ik beken: iedereen klaagt over het weer, maar niemand doet er iets aan… Guilty as charged, meneer Twain.
• …koeienland Op het eerste zicht misschien wat verrassend of vergezocht maar geloof me: ze zijn overal. (Op figuurlijk vlak komen daarentegen meer en meer associaties met apen en bananen in mij op, maar laten we vooral niet over beschamende politieke (wan)toestanden beginnen.) In talloze velden staan de Bella’s rustig hun gras te grazen langs de snelweg, spoorlijn, gewestwegen op de boerenbuiten… Ook hier in de Golden State is landbouw rijkelijk aanwezig en vooral in Central Valley big business, maar die concentreert zich vooral op fruit, groenten en wijnbouw. Veeteelt is relatief zeldzaam en als je dan al eens een ranch passeert zijn de koebeesten steevast pikzwart. De (West-)Vlaamse zijn fotogenieker met hun jas in wit of chocomelkpatroon, al dat doet niks af aan hun talent om soms énorm dwaas te staan kijken
• …doolhofland Steden in dambordpatroon, brede avenues en overzichtelijke boulevards, een efficiënt netwerk van ruime snelwegen: als halve Amerikaan raak je behoorlijk verwend. Het Belgische systeem vol kronkelbaantjes was behoorlijk schrikken. Het is een kop-of-munt probleem: straatnamen zijn ofwel slecht, ofwel helemaal niet aangeduid. Ik heb meerdere keren voetgangersrondjes gemaakt en verscheidene minuten verloren op een stervormig knooppunt van vijf straten na het buitenkomen van het centraal station in Brussel, om uiteindelijk dan toch de juiste richting te vinden naar de Amerikaanse ambassade.
• …claustrofobisch land Akelig nauwe straten mét geparkeerde auto’s, een knagend gebrek aan open ruimte met kleurloze gebouwen en al even grauwe lage wolkenlucht die van alle kanten op je af lijken te komen: aaaaaaarrrhh!
• …lekker land Om in smakelijke schoonheid te eindigen: deze was een makkie. Zelfs voor mijn terugkeer was er geen twijfel mogelijk dat de doorsnee Belgische horeca een stuk verfijnder is en een superieure prijs-kwaliteit verhouding heeft. De Gentse cuberdons en royale stapel fondant Côte d’Or chocolade die ik voor een aantal Californische kennissen heb meegebracht vielen alleszins erg in de smaak. Bovendien zijn  heel wat Belgische bieren ook hier te vinden in de gespecialiseerde liquor stores, en bijgevolg ook in exclusieve mate in mijn keukenkast

Tijdens een homecoming bezoek als het mijne bekijk je je eigen moederland automatisch een beetje met toeristenogen, en daar horen dus ook foto’s bij. Ga gerust even kijken op mijn fotopagina voor een paar sfeerbeeldjes uit het Emelgems hinterland, feestend Gent, (be)geinig Leuven en Schots Brugge.

Tot blogs — en nog eens bedankt aan allen voor de gezellige ontvangst, het was fijn jullie terug te zien!

Summons enclosed – Failure to respond may subject you to penalty
Jury duty is your civic responsability

Dat schreeuwden onheilspellende rode letters me begin deze week toe vanop een envelop verzonden door de Superior Court of California – Santa Cruz County. Eerst dacht ik heel even dat ik totaal onbewust zelf iets had mispeuterd maar het ging om de andere zijde van vrouwe Justitia haar weegschaal. Ik ben opgeroepen om te zetelen als jurylid een proces. De hele eerste week van augustus moet ik me beschikbaar houden om me desgewenst naar de rechtbank van Santa Cruz of Watsonville te reppen.

Niet meteen iets om met ongeduld naar uit te kijken, maar het lezen van de kleine lettertjes bracht verlossing. Zoals ik had vermoed kan (en moet) ik me onbevoegd laten verklaren omdat ik geen US citizen ben. Oef, dat was snel geregeld. Was het ontsnappen aan de toorn (en belachelijk hoge taxatieschalen) van de Belgische belastingsdiensten ook maar zo eenvoudig.

Ondertussen ben ik helemaal klaar voor de inpakken-en-wegwezen show. Het merendeel van de dag was ik druk in de weer met valiezen samenstellen en last-minute planningen. Zoals velen onder jullie – en de weergoden ginder blijkbaar ook!? zucht… – weten spring ik morgennamiddag het vliegtuig op, voor wat deugddoende vakantie in België.

I’ll see you at the other side

De zomer is ondertussen al een tijdje officieel bezig, en dat betekent aan de Central Coast: verrassend koude oceaanbries en mistbanken. Meestal lost de deprimerende grijze smurrie op tegen rond de middag, maar sommige dagen blijft een hardnekkige waas de hele dag hangen. Niet meteen bevorderend voor zomerse sfeer en temperaturen, maar de gesluierde zon – die deze tijd van het jaar bijna loodrecht boven onze hoofden passeert op deze noorderbreedte – levert soms wel een fijn lichtspel op.

Achteraf bekeken was de mysterieuze cirkelregenboog behoorlijk symbolisch. De voorbije weken voelde het soms alsof ik zélf in een vurige draaikolk was terecht  gekomen. Wetenschappelijke intriges in mijn onderzoeksgroep, een vriend van een collega die verongelukt in een nachtelijk fietsongeval met vluchtmisdrijf, een 9-daagse werkmarathon en tussendoor een totaal onverwachte en stevig gepeperde Belgische belastingsfactuur: het zijn rare tijden. Ik heb alvast ‘De Belastingscontroleur’ van Urbanus eens van onder het mp3-stof gehaald. Het verschaft een kleine portie troost, en een pijnlijk inzicht: dit tragikomisch liedje is geen comedy-act, maar een bloedernstige documentaire.

Het voorbije weekend werden de kopzorgen even opzij geblazen met wat frisse berglucht. Fris in figuurlijke betekenis weliswaar: de thermometer stond zelfs ’s morgens vroeg dicht tegen de 30 graden. Omdat Independence Day – de Amerikaanse nationale feestdag die zoals bekend wordt gevierd op 4 juli – dit jaar op een maandag viel, genoot de VS van een verlengd weekend. Ik profiteerde er dankbaar van om op verkenning te trekken in Kings Canyon en Sequoia National Parks, aan de westzijde van de Sierra Nevada.

Een uitgebreid verslag daarover mag je hier later eens verwachten, maar dit wil ik alvast al even kwijt. Zaterdag was veruit de meest memorabele dag en niet alleen omwille van de landschappen. Die avond beleefde ik de schrik van m’n leven. Of het zal alleszins niet veel hebben gescheeld. Op het einde van een wandeltochtje doorheen de Zumwalt Meadows stond ik oog in oog met een beer. Ik was op terugweg richting parking, ongeveer halverwege een voetgangersbrug over de rivier. En opeens was hij daar: op de andere oever verscheen een beer die de brug opkuierde en nieuwsgierig mijn richting uitkwam.

Grizzly’s zijn uitgestorven in Californië, de overblijvende exemplaren zijn allemaal zwarte beren – ook als ze bruin zijn – die gelukkig een stuk kleiner en zelden agressief zijn. Het exemplaar dat ik zag was hoogstwaarschijnlijk de ‘cinnamon’ subvariant (Ursus americanus cinnamomum), zie hier voor een voorbeeldje. In elk geval: als je zo’n iconisch en imposant wild beest (dat waarschijnlijk even groot was als mij als hij op z’n achterpoten zou staan) op je ziet afkomen weet je dat het menens is en schiet je volledige systeem in overlevingsmodus. Ik had gelukkig mijn huiswerk gemaakt: tijdens mijn lunch had ik de berentips gelezen in de National Park brochure. Met wat gebrul (het mijne, de beer was stil en deinsde even terug van mijn intimidatie) kocht ik genoeg tijd om achteruit te wandelen – wat je normaal beter niet doet, maar ik had geen keuze – terug naar de andere oever om daar vliegensvlug dennenappels, stenen en ander wapentuig te verzamelen. Ondertussen was de beer de brug overgestoken en tot op bijna 5 meter genaderd. Een nieuwe gil en een afketsende steen die ik tegen de boom naast hem smeet waren gelukkig voldoende om hem grondig bang te maken, en tot mijn grote opluchting stoof hij het bos in, weg van de brug.

Alles bij elkaar duurde de hele episode nog geen 2 minuten, maar ik hoef er geen prentje bij te maken: het zijn er heel intense. Toen ik nog wat zat na te trillen in de auto was ik vooral blij dat het goed was afgelopen, en ook voor het voorrecht om zo’n relatief zeldzame ontmoeting met de ongerepte natuur mee te mogen maken.

Beeldmateriaal is er helaas (of zeg maar uiteraard) niet, op zo’n moment heb je iets belangrijker dingen te doen… Maar geloof me op mijn woord: er werden géén broodjes gesmeerd, alleen platen gepoetst

Eén van de (vele) dingen waar ik hier erg tevreden over ben zijn de openingsuren van de handelszaken. In heel wat winkels kun je zeven dagen op zeven terecht, vaak tot 9 uur ’s avonds en later. En ik heb het dan niet alleen over gigantische supermarkten (waarvan sommige simpelweg nooit sluiten: ‘OPEN 24/7!’) of de generieke filialen van grote ketens. Ook de deuren – inclusief lekker ouderwetse klingelbel – van de bonte verzameling locally owned businesses en snuisterwinkeltjes staan de hele week van de vroege tot in de late uurtjes open.

Een heel verschil én verademing met de situatie in België, moet ik zeggen. Zelfs de bekende winkelstraten met hoge Monopoly-prijskaartjes, pakweg de Veldstraat in Gent, worden tijdens de werkweek pas rijkelijk laat wakker en gaan onherroepelijk met de kippen – die met de gouden eieren, waarschijnlijk – op stok om 18u. Als ik tijdens mijn doctoraat aan de UGent iets van non-food shopping gedaan moest krijgen zat er niks anders op dan vervroegd mijn bureau te evacueren en in sneltreinvaart op mijn fiets te springen. Niet echt ideaal, en al bij al een triestige bedoening.

De dienstverlening in de winkels zelf is trouwens uitstekend. Zelfs bij de kleine kruideniers is je mandje uitladen en betalen zowat het enige wat de klant hoeft te doen. Al je aankopen worden door de kassier(ster) met verbluffende behendigheid en precisie netjes in zakken gestapeld. (Meestal zakken uit bruin gerecycleerd en composteerbaar karton, want dat is beter voor het milieu. In België werd een tijdje voor mijn vetrek de zakjesheffing ingevoerd, Santa Cruz plant er nog een schepje bovenop: er is een wet in de maak die plastic zakken voor eenmalig gebruik simpelweg zou verbieden.) Voor gezinnen met kinderen en andere grootverbruikers wordt spontaan een hulpkassier opgetrommeld, die hun aankopen tot aan de koffer van de auto draagt.

Het imago van hardwerkend Amerika is dus niet zomaar een cliché: de boutade wordt voelbaar waargemaakt op de welkomstmatten van de middenstand, evenals daarbuiten. Ook banken (die toch traditioneel bekend staan om gesloten te zijn zodra er ook maar een dag vaag naar vakantie ruikt) doen vrolijk mee met de klantvriendelijkheid en zijn tot 18u open, warempel zelfs op zaterdag. Ook mister postman – in onze straat miss postlady, een verre van onknap Aziatisch meisje – komt 6 dagen op 7 langs, én de bedeling verloopt in 2 richtingen. Mits het inslaan van wat postzegels (die je hier trouwens bij de bankautomaten kunt kopen terwijl je geld afhaalt) is een postkantoor of -bus zoeken niet nodig als je iets wil verzenden. Correct gefrankeerde boodschappen worden door de postbode meegenomen van aan je voordeur naar het sorteercentrum. Zo was meteen ook het mysterie van de vlagjes aan de Amerikaanse brievenbussen, die je vaak in films ziet opduiken, opgehelderd. Als het vlagje omhoog staat weet de postbode dat hij zijn grappige snorfietsautootje moet stoppen om outbound mail op te pikken. The postman always frings twice, inderdaad. (Mijn excuses aan de niet-West-Vlamingen die zich hun hoofd breken over dit mopje.*) Onze bus heeft geen vlagje, maar enveloppen ernaast ophangen met een wasknijper werkt even goed

Met service van een dergelijk hoog niveau is het mij een fascinerend raadsel hoe laag de tarieven van onze goede getrouwe USPS (United States Postal Service) wel zijn. Of misschien eerder hoe absurd hoog de Belgische, al is alles relatief. Voor een luttele 29 dollarcent kan ik een ‘genormaliseerde zending’ (je weet wel, een niet al te zware brief of postkaart zonder gekke formaten) naar eender waar in het uitgestrekte land sturen. Naar mijn collega 3 straten verder of een vriend in Massachusetts 5200 kilometer hiervandaan, het maakt niet uit. De prijs blijft dezelfde en ook in dat laatste geval wordt levering binnen de 5 dagen gegarandeerd. Ik zie maar 2 mogelijkheden: ofwel zit de Amerikaanse Post nog mijlenver dieper in de schulden dan de Belgische, ofwel is ze gewoon efficiënter georganiseerd.

En nu moet je mij excuseren: het is hier net 19 uur voorbij, een ideaal moment om wat inkopen te gaan doen

* fringen is het West-Vlaams dialect voor remmen. De woordspeling met de filmverwijzing ga ik niét uitleggen.

Ik ben hier sedert maandagavond voor het bijwonen van de MRS Spring Meeting 2011. De wetenschappelijke bijeenkomst wordt jaarlijks georganiseerd door de Materials Research Society en breekt – althans wat mijn persoonlijke conferentie-ervaring betreft – met gemak alle records qua proporties. Het mega-event bestaat uit een 50-tal parallelle symposia (verspreid over het verrassend luchtige Moscone Convention Center) die in totaal een kleine 5000 bezoekers aantrekken. De onderzoeksgroep waar ik werk is dankzij een tiental papers al bij al goed vertegenwoordigd, in de sessies over micro-warmteoverdracht en thermoelektriciteit. Mijn eigen presentatie deze voormiddag (met 70 of zo aanwezigen, goed vergelijkbaar met de opkomst bij de mij veel meer vertrouwde intiemere conferenties) verliep alvast vlekkeloos en scoorde erg hoog op de satisfaction schaal van mijn kritische zelf

Zoals vaak het geval is, werken de congresorganisators samen met hotels in de buurt voor het aanbieden van overnachting aan scherp verminderde prijzen. Een unieke buitenkans om in het Marriott Marquis te logeren, op zijn minst één van de prestigieuze hotels in de hele stad. Ik heb bovendien het geluk om op de 32ste verdieping te zijn beland. Zoals je hierboven kunt zien (na 6 verwoede pogingen om de upload te voltooien over het hotelinternet), zorgt dat voor leuke taferelen vanuit het vensterraam

Morgenavond zet ik terug koers naar Santa Cruz om de drukgevulde business as usual uniefdraad weer op te nemen. Voorlopig is het nog eventjes stiekem genieten van het nachtelijke schouwspel in vogelperspectief. Wie weet mag ik wel een wens doen voor elk fonkelend lichtje?

Sweet dreams, my dearest Frisco.

Als er tot dusver in nieuwe jaar (blog)levenslessen te rapen vielen, was het wel de volgende. Het doen van uitspraken à la – sta me toe dat ik mezelf even citeer -

Wordt vervolgd in de komende weken, als de technologiegoden en werkuren wat meewerken tenminste.

is waarschijnlijk net iets té smakelijk voor het lot om er zijn tandjes niet in te zetten Rond half januari viel een onverwachte deadline op ietwat theatrale lijk-in-de-kast-wijze op mijn uniefboterham. Hmm ik heb precies nogal een (fantasie)rijke beeldspraak vandaag… ‘t Zullen misschien de lentekriebels zijn (amper regen gehad de voorbije weken, en 22 graden vandaag). Maar goed, ik dwaal af. Om op tijd een paar testresultaten klaar te hebben waren drastische maatregelen nodig. Het inderhaast ineenknutselen van een optische meetopstelling – lasershooting voor niét-dummies, zeg maar – tijdens een labomarathon van 9u30 ’s morgens tot 4u ’s nachts was wellicht het meest memorabel. Uiteindelijk werd de missie met succes volbracht, maar ‘werkuren die een beetje meewerken’ kun je het niet meteen noemen

Ook technologiegoden lezen dit stukje cyberspace aandachtig mee, lijkt het. Ik heb de indruk dat de digitale muren niet alleen oren hebben, maar een compleet arsenaal aan gesofisticeerde voelsprieten. Na een paar weken van relatieve rust op het westelijk binair front heeft de adsl-modem (of mijn draadloze router, mijn huisgenoot en ik zijn er nog altijd niet volledig uit) sinds woensdag besloten nog maar eens puberkuren te krijgen. Mits een hoogacademische interventie – lees: het herstarten van de modem en in willekeurige volgorde frutselen aan de kabels – ben ik meestal weer vrij snel online. Een ingenieurs- en doctoraatsdiploma, wat zou een mens zonder doen, meneer Waarna een paar (of half) uur later de verbinding weer mysterieus uitvalt… om net geen punthoofd van te krijgen.

Als afsluiter nog dit… Ik tokkel (hopelijk snel genoeg om een nieuwe radiostilte voor te zijn) dit alles bij elkaar met ietwat vermoeide maar zeer voldane beenspieren. Met al dat zittend werk en stralend weer vond ik het hoog tijd voor een streepje lichaamsbeweging. Een streepje van 44 kilometer lang op de fiets, om precies te zijn. Naar Californische traditie zit het venijn vooral in de verticale afstand. Dit keer stond een totaal hoogteverschil van een goeie 700 meter op het menu, geconcentreerd in een klim van een tiental kilometer van aan de kustlijn naar en door het heuveldorpje Bonny Doon. Het gaat onafgebroken omhoog met stijgingspercentages van afwisselend 6, 10, en hier en daar 12%. Na het volbrengen van dat huzarenstukje wacht de bochtige Empire Grade voor een heerlijk lange en avontuurlijke afdaling terug naar Santa Cruz als beloning. Al bij al was de tocht zelfs iets minder zwaar dan gedacht, en vooral: heel plezant.

Bovendien, niet onbelangrijk: alles verliep vlekkeloos volgens plan – geen enkel lot te bespeuren dat al dan niet figuurlijk stokjes in de gespaakte wielen stak. Het kon niet goed mee bergop, waarschijnlijk.

Hou het tussen ons, maar volgens mij rijdt Lady Fortuna met steunwieltjes

Het voorbije jaar is werkelijk voorbij gevlogen… ongelooflijk te bedenken dat het dag op dag al een jaar geleden is dat ik mijn eerste UCSC werkdag achter de rug had. Gezwind druk ik samen met mijn collega’s op de replay knop. In november werd de verlenging van mijn contract officieel goedgekeurd, waardoor ik zonder probleem mijn tweejarig project kan verderzetten.

Ondertussen is ben ik ook al een week veilig en wel terug van mijn kerstuitstap in Arizona – alweer een boeiend en deugddoend avontuur. Van het plan om en passant ter plaatse te bloggen is helaas weinig in huis gekomen. Om te beginnen was internetverbinding uitzonderlijk niet inbegrepen in de hotelboeking, en 14 dollar per dag vond ik toch een tikkeltje veel. Bovendien stelde zich een heel wat prangender probleem: ik was per ongeluk op stap met de Europese stroomkabel van mijn laptop. Zonder adapterstuk past die langs geen kanten in een Amerikaans stopcontact, en ik moest dus spaarzaam omspringen met de (zo goed als versleten) batterij om de dagelijkse foto-oogst veilig te kunnen stellen. Hierboven alvast een voorsmaakje: kerstavond op zijn woestijns…

Zo blijft het vechten tegen de bierkaai natuurlijk: de ene reis is nog maar half verteld, en er komt al een nieuwe bij. Ook na terugkeer bleef het stil, voornamelijk door een hardnekkig uitvallende internetverbinding (eindelijk opgelost, zoals je merkt) en een paar eindejaarsfeestjes. Het vervolg van het verslag over mijn Memorial Day uitstap en andere expedities hebben jullie zeker en vast nog te goed. Wordt vervolgd in de komende weken, als de technologiegoden en werkuren wat meewerken tenminste.

Tot dan, en in afwachting: een ferme santé op het nieuwe jaar!