Dat mag je trouwens letterlijk nemen: aan bomen heeft noordelijk Virginia zeker en vast geen acuut gebrek. Na de stedelijke mix van project review en patriotisch toerisme in en rond Washington DC was het tijd voor een streepje natuur. De eerste halte (of beter: doortocht) op mijn roadtrip der wijzen – ze kwamen uit het oosten, heb je’m? – was Shenandoah.

Dit langgerekte National Park is een beschermd stukje van de Apelachian Mountains, een bergsysteem dat zich uitstrekt over de oostelijke Verenigde Staten van het uiterste noorden in Maine – aan de Canadese grens – tot net niet aan de Golf van Mexico in Alabama. De Apelachen (zoals ze in het Nederlands luiden) werden ruwweg 480 miljoen jaar geleden gevormd, en er zit inderdaad stilaan een beetje sleet op Vanaf de Skyline Drive parkweg kun je mooi zien hoe de keten door eindeloze erosie is getemd tot een afwisseling van valleien en heuvelkammen die maar nipt 2000 meter boven zeeniveau halen.

Heuvels die mettertijd zijn ingepalmd door ontelbare bomen, goed voor een eindeloze glooiende landschapszee boordevol groen. En streepjes geel en oranje en rood ook, in mijn geval. Het was een luttele 2 weken te vroeg voor de absolute herfstkleurpiek rond half oktober, maar bomen zijn gelukkig een beetje als Aalstenaars in aanloop naar de carnavalstijd. Er zijn altijd wel een paar sloebers bij die niet kunnen laten om hun kostuum wat vroeger uit de kast te halen

PS: Ik zie net in mijn Wordpress systeem dat dit blijkbaar mijn 100ste bericht is op deze blog… hiep hoera!

Bron foto: Argonne National Laboratory – www.anl.gov

Allereerst even vermelden: ik ben vrijdagavond na een vlucht van bijna 5 uur weer veilig in Santa Cruz gearriveerd. De lange werkshifts in Argonne National Laboratory – 2 dagen op rij van 9u ’s morgens tot  middernacht – hebben hun effect niet gemist. Ik heb een stevige verkoudheid meegebracht uit Chicago, maar voor de rest stel ik het goed.

De metingen ginder zijn nog altijd aan de gang tot 8 november, hopelijk boeken de Stanford collega’s interessante resultaten. Ik ben vroeger huiswaarts gekeerd omdat het in hoofdzaak hun project betreft, met ons als nevenpartner die interessante testsamples aanlevert, en ook omdat ik morgen voor een paar dagen een jaarlijkse conferentie bijwoon (en zelf een presentatie geef) in Palo Alto.

Aangezien onze experimenten en geleerde woorden zoals ’synchrotron’ waarschijnlijk nogal cryptisch klinken voor niet-ingewijden, een klein woordje uitleg met een paar fotootjes erbij. Het synchrotron lab is een ringvormig gebouw met cirkeldiameter van een goeie 300 meter – een omtrek van ongeveer 1 kilometer. Elektronen worden versneld met elektrische velden, en draaien rondjes in een buis rondom rond de binnenste wand van het gebouw. Ze doen dat iets sneller dan wij: aan bijna de snelheid van het licht, goed voor 272.000 toertjes per seconde. Op regelmatige afstanden langs de buis zijn meetstations voorzien (wij zaten in sector 20, van de 35 in totaal) waar de elektronen door een magnetisch veld spiraliseren, en daarbij x-stralen uitzenden. Die stralen worden gefocuseerd op onze test-chip. Een deel van de stralen weerkaatst en wordt opgevangen door een detector. Omdat elk materiaal zijn specifieke ‘vingerafdruk’ heeft, bevat het detectorsignaal heel wat informatie over de interne kristalstructuur van de chip. Met bijkomende trucs kunnen we – jawel, daar zijn we uiteindelijk – ook temperaturen meten en iets leren over de interne mechanismen van de warmtegeleiding.

En zo kun je meteen ook een mondje meepraten als je nog eens bij de dokter moet voor röntgenfoto’s

Ik vond het best fijn dat mijn AFOSR projectmeeting dit jaar in Arlington plaatsvond: een leuke buitenkans om vlakbij gelegen Washington DC te verkennen. Ik ben sowieso niet vies van een streepje heroische architectuur en Amerikaanse staatssymboliek en dan heeft dé hoofdstad der hoofdsteden van de Verenigde Staten heel wat te bieden natuurlijk. De statige regeringsgebouwen en een resem memorials opgedragen aan vroegere presidenten vliegen je om de oren.

Nog rond je oren, en bij uitbreiding elk denkbaar ander lichaamsdeel, blijft de lucht bijna letterlijk aan je kleven dankzij een belachelijk hoge vochtigheidsgraad. Het was zwaar bewolkt en ‘maar’ 22 graden, maar dat was meer dan voldoende voor een hardnekkig plakkerig gevoel telkens je buitenkomt, zelfs ’s avonds laat. De zomers, wanneer de thermometer met gemak tot boven de 35 graden uitkomt, moeten simpelweg ondraaglijk zijn. Zeker als je weet dat het merendeel van de inwoners zich van ambtswege elke dag opnieuw in een maat/mantel-pak moeten wurmen.

Mijn toeristenbezoek – in t-shirt en jeans, gelukkig – verliep in een aantal stukken, deels voor en deels na mijn vergadering, waar ik telkens op een verschillend deel van de stad focuste. Centraal Washington huisvest met het Washington Monument, Capitol en Jefferson Memorial een paar wereldberoemde trekpleisters, en uiteraard ook de President in zijn iconische Witte Huis. Verder naar de Westelijke Rand, langs de Potomac rivier, vind je onder andere Lincoln Memorial, Vietnam Veterans Memorial en het chique residentiële stadje Georgetown.

Het bedrukte weer zorgde (uitgezonderd de laatste namiddag) voor een grauw licht en weinig fotogenieke achtergrond van grijswitte lucht. Maar daar bestaat een simpel antigif tegen: je trekt er rond zonsondergang op uit, voor een bisronde doorheen Washington by night. Weg vieze wolkensmurrie, en de sfeervolle gebouwverlichting – en miniatuur camerastatiefje – doen de rest.

In Arlington National Cemetery had de gloomy sfeer bovendien een zekere toepasselijkheid. In het grootste militaire kerkhof van het land liggen om en bij de 300.000 gesneuvelde soldaten begraven, iets om even stil bij te worden.

Ook de vermoorde president Kennedy heeft er zijn laatste rustplaats. En zo werd één van de clichés van deze lobbyzieke natie bevestigd: in DC is politiek werkelijk overal.

Het gebied dat letterlijk en figuurlijk broebelt van geothermische verschijnselen is vernoemd naar Lassen Peak, een nog altijd actieve vulkaan die deel uitmaakt van de beruchte Ring of Fire die de rand van de Pacifische aardplaat omzoomt. De vuurberg onstond ongeveer 27000 jaar geleden, in geologische termen piepjong en dus verre van versleten. Tijdens de tot dusver laatste reeks uitbarstingen, van 1914 tot 1916, werd af en toe al eens een aswolkje tot 9 kilometer hoog de lucht ingeblazen.

Het is net naar aanleiding van die erupties dat de toenmalige Amerikaanse regering besloot het natuurgebied te beschermen als nationaal park. Op sommige vlakken zou je het de Californische versie van Yellowstone-in-het-klein kunnen noemen, weliswaar zonder de geysers en bizons.

Ook hier komt in sommige gebieden magma zo dicht tegen de aardkorst opgerispt dat zwaveldamp uit spleten in de grond blaast en het oppervlaktewater letterlijk begint te koken. Op diverse plekken kun je je vanaf houten staketsels vergapen aan het onwelriekende spektakel. Die boardwalks zijn trouwens een verre van overbodige luxe. Een goeie 150 jaar geleden zakte een zekere meneer Bumpass (jawel) tijdens het rondgidsen van een paar toeristen opeens door de dunne korst van opgedroogde modder. Hij kon relatief snel weer op vastere grond worden geholpen, maar liep wel derdegraads brandwonden op aan beide benen. De anecdote dat hij, zoals hij het zelf verwoordde ‘levend was teruggekeerd uit de regelrechte hel’, ging al snel rond als – euh – een lopend vuurtje De betreffende regio, bezaaid met kolkend hete meertjes en pruttelende modderpotten, werd naar hem vernoemd. Bumpass Hell is, volkomen terecht, nog altijd één van de grootste trekpleisters van het park.

Tot slot nog dit: ik moest, als Vlaamstalige, toch wel even een lachje onderdrukken toen ik op de parking van het bezoekerscentrum aankwam. Bordjes wezen in grote letters de weg naar het Yah-mah-nee Visitor Center. Het eerste National Park dat een Ammoh-battn-doet kampeerterrein inhuldigt, krijgt van mij een CD van Flip Kowlier

Na meer dan anderhalf jaar op Amerikaanse bodem liep naast de blijdschap bij de vele gezellige weerziens een rode draad van “even-wennen-maar-toch-vertrouwd” doorheen mijn Belgisch verblijf. Sommige zaken die ginder als doodnormaal en dagdagelijks worden ervaren, sprongen voor mij opeens wel stevig in het oog.

Een kleine bloemlezing: Belgenland…

• …lang klaar-land Santa Cruz ligt ruwweg 15 graden zuidelijker dan België, en het verschil laat zich stevig voelen. De zon staat hier ’s middags een stuk hoger aan de hemel, maar gaat zelfs in hartje zomer rond 20u30 onder, en tegen een uur of negen is de show van de dag onherroepelijk uit. Ginder is dat wel even anders, met wat op een eindeloos gerekte zonsondergang lijkt en de schemering die tot na 22u30 aanhoudt. Pas nu kan ik ten volle appreciëren wat Gabriel Rios, als Costa Ricaan nog een pak dichter bij de evenaar opgegroeid, ertoe bracht om zijn Broad Daylight neer te pennen na zijn eerste Belgische zomer. Hij hield er een radiohit aan over, ik vooral een vertekend tijdsgevoel en chronisch laat bedtijduur
• …klein land Mijn sociale ronde van Vlaanderen bracht me per trein en auto vanuit thuisbasis Izegem in Roeselare, Hooglede, Brugge, Gent, Antwerpen en Leuven. Waar vooral die laatste twee vroeger zowat het halve eind van de wereld konden lijken, zijn ze in mijn verruimde visie verrassend dichtbij. Als Californiër ben je na anderhalf uur rijden min of meer opgewarmd, eventueel in de buurt van het snelwegnetwerk dat je nodig hebt, en kan de échte reis beginnen.
• …wisselvallig land Over het weer praten is een cliché van jewelste, maar het was dan ook moeilijk om het niét te vermelden. De kalender wees de tweede helft van juli aan, ik keek uit het vliegtuig-/auto-/treinraampje, en ik zag dat het niet goed was. Welgeteld twee halve dagen is de zon door het hardnekkige wolkendek en regenvlagen gebroken, met een thermometer die met moeite aan 20 graden geraakte. Ik beken: iedereen klaagt over het weer, maar niemand doet er iets aan… Guilty as charged, meneer Twain.
• …koeienland Op het eerste zicht misschien wat verrassend of vergezocht maar geloof me: ze zijn overal. (Op figuurlijk vlak komen daarentegen meer en meer associaties met apen en bananen in mij op, maar laten we vooral niet over beschamende politieke (wan)toestanden beginnen.) In talloze velden staan de Bella’s rustig hun gras te grazen langs de snelweg, spoorlijn, gewestwegen op de boerenbuiten… Ook hier in de Golden State is landbouw rijkelijk aanwezig en vooral in Central Valley big business, maar die concentreert zich vooral op fruit, groenten en wijnbouw. Veeteelt is relatief zeldzaam en als je dan al eens een ranch passeert zijn de koebeesten steevast pikzwart. De (West-)Vlaamse zijn fotogenieker met hun jas in wit of chocomelkpatroon, al dat doet niks af aan hun talent om soms énorm dwaas te staan kijken
• …doolhofland Steden in dambordpatroon, brede avenues en overzichtelijke boulevards, een efficiënt netwerk van ruime snelwegen: als halve Amerikaan raak je behoorlijk verwend. Het Belgische systeem vol kronkelbaantjes was behoorlijk schrikken. Het is een kop-of-munt probleem: straatnamen zijn ofwel slecht, ofwel helemaal niet aangeduid. Ik heb meerdere keren voetgangersrondjes gemaakt en verscheidene minuten verloren op een stervormig knooppunt van vijf straten na het buitenkomen van het centraal station in Brussel, om uiteindelijk dan toch de juiste richting te vinden naar de Amerikaanse ambassade.
• …claustrofobisch land Akelig nauwe straten mét geparkeerde auto’s, een knagend gebrek aan open ruimte met kleurloze gebouwen en al even grauwe lage wolkenlucht die van alle kanten op je af lijken te komen: aaaaaaarrrhh!
• …lekker land Om in smakelijke schoonheid te eindigen: deze was een makkie. Zelfs voor mijn terugkeer was er geen twijfel mogelijk dat de doorsnee Belgische horeca een stuk verfijnder is en een superieure prijs-kwaliteit verhouding heeft. De Gentse cuberdons en royale stapel fondant Côte d’Or chocolade die ik voor een aantal Californische kennissen heb meegebracht vielen alleszins erg in de smaak. Bovendien zijn  heel wat Belgische bieren ook hier te vinden in de gespecialiseerde liquor stores, en bijgevolg ook in exclusieve mate in mijn keukenkast

Tijdens een homecoming bezoek als het mijne bekijk je je eigen moederland automatisch een beetje met toeristenogen, en daar horen dus ook foto’s bij. Ga gerust even kijken op mijn fotopagina voor een paar sfeerbeeldjes uit het Emelgems hinterland, feestend Gent, (be)geinig Leuven en Schots Brugge.

Tot blogs — en nog eens bedankt aan allen voor de gezellige ontvangst, het was fijn jullie terug te zien!

De eerste dag begon in Phoenix – hoofdstad van Arizona – waar ik de avond voordien was geland vanuit San Jose. Een mooie gelegenheid om te doen waar ik tijdens mijn doortocht op weg naar de Grand Canyon geen tijd had voor gehad: het rondkuierend bewonderen van het statige State Capitol en de omringende parkplaza’s.

Van daaruit ging het met de huurauto naar het zuiden tot vlak aan de Mexicaanse grens, voor een uitgebreide verkenning van Organ Pipe Cactus. Dit National Monument is één van de enige plaatsen ter wereld waar deze fotogenieke woestijnplant voorkomt. In tegenstelling tot hun verre neven – de iconische saguaro’s, met centrale stam en zijarmen – groeit deze cactussoort vanuit 1 centraal punt uit als een bundel van kromme orgelpijpen. Naar goeie traditie bestond mijn bezoek uit een gebalanceerde mix van sightseeing per auto en de nodige kilometers stappen. Zoals vaak het geval (en niet meer dan logisch) is het vanaf de wandelpaden dat je de beste landschappen te zien krijgt, en up close and personal voeling krijgt voor de wilde natuur waar het uiteindelijk allemaal om draait.

Na een zinderend kleurrijke zonsondergang zorgde de autorit naar Tucson via Highway 86 voor een (iets te) avontuurlijke afsluiter. De backroads doorheen het grensgebied, een eindeloos en aardedonker woestijnniemandsland, staan bekend als smokkelroutes voor drugs vanuit Mexico. En dat heb ik van nabij mogen ondervinden. Onderweg zijn een paar checkpoints van de US Border Patrol opgericht, waar elk voertuig moet stoppen en zo nodig grondig wordt gecontroleerd door speurhonden en (eveneens blaffende) gewapende kleerkastofficieren van de grenswacht. Verboden middelen had ik langs geen kanten bij, en het eerste punt werd dan ook zonder enig probleem in minder dan een minuut geklaard.

De tweede keer – in een highly sensitive area zoals verkeersbordjes aangaven – bleek mijn Californische identiteitskaart echter onvoldoende, en dus werd ik langs de kant gezwierd. Ik werd er fijntjes op gewezen dat ik als non-resident alien ten allen tijde mijn immigratiedocumenten – voor de geïnteresseerden: paspoort, I-94 en DS-2019 – moet kunnen voorleggen. Wat strikt wettelijk genomen inderdaad zo is, al wordt daar meestal flexibel en begrijpend mee omgesprongen. Ik kan hun standpunt van dat moment wel enigszins begrijpen: op kerstavond om 22u als buitenlander moederziel alleen rondtuffen op een weg als deze, het komt een tikkeltje verdacht over. Mijn oprechte argument dat ik mijn paperassen thuis in Santa Cruz bewaar ter voorkoming van verlies of diefstal, en als compensatie kopies in de auto (en scans op de laptop) bijheb, was ook niet goed genoeg. Papiere sind Papiere, weet je wel

Gelukkig is er nog de moderne techniek. Over de politieradio en via de gsm werd druk overlegd met de dispatch, die naarstig mijn dossier in de immigratiecomputers uitplozen. Na een spannend kwartier van grondige bagagecontrole en cruciaalste spervuur van quizvragen ooit (Wat doe je in de VS? Wat is de naam van je werkgever? Waar ligt Santa Cruz? Welke dag ben je op Amerikaans grondgebied aangekomen? Via welke luchthaven?) kwam het goede nieuws: mijn verhalen bleken allemaal waterdicht, en ze zouden het hierbij laten.

Het was even schrikken, maar dankzij de opluchting achteraf werd het nog een extra merry christmas indeed. En jawel, sindsdien neem ik wel al mijn documenten netjes mee telkens ik op meerdaagse uitstap vertrek. De ezel prikt zich geen twee keer aan hetzelfde orgel, dat spreekt vanzelf

En mijn timing heeft ongetwijfeld in mijn voordeel gespeeld: zelfs de border patrol kon het uiteindelijk moeilijk over hun hart krijgen om luttele uren voor kerstmis een kleine misstap van een eerlijke ziel nodeloos op te blazen. Saved by the jingle bell!

Eerder die dag was ik door Monument Valley (de omgeving en tevens gelijknamig indianenreservaat rond de grensovergang tussen Utah en Arizona) gepasseerd. Onder de zwaarbewolkte hemel verliezen de iconische landschappen in rood zand en rotsformaties een deel van hun kracht. Maar de regio blijft – dankzij haar glansrol in talloze westernfilms – hoe dan ook één van dé archetypes van The Wild West. Het trio beroemde rotsbuttes – smalle gesteenteformaties die overeind zijn gebleven en nu hoog uitsteken boven de vlakte die errond werd weggeslepen: differentiële erosieweerstand remember – heeft treffende namen. Twee ervan doen denken aan een stel wanten, met het brede blok de vingers en smalle piek de duim, en heten in het Engels daarom de Left en Right Mitten. De overblijver, Merrick Butte, is vernoemd naar een onfortuinlijke cowboy die tijdens zijn doortocht dodelijk werd getroffen door indiaas pijlenvuur nabij de rots.

Als er al een rode draad liep doorheen de laatste etappe was het misschien wel die van de kitsch. Mijn traject vanuit Flagstaff naar eindbestemming Las Vegas (zo dadelijk nog wat meer daarover) maakte een ruime boog langs Lake Havasu City. Het woestijnstadje werd opgericht door zakenman McCulloch als kuuroord in 1964. Het toerisme kreeg pas echt een boost een paar jaar later toen hij besloot om de London Bridge op te kopen. Het bouwwerk werd in stukjes verscheept vanuit Engeland en steen voor steen weer opgebouwd. De plannen werden sceptisch onthaald: sommige inwoners opperden dat hun burgervader in de waan was geweest dat hij de veel bekendere Tower Bridge had binnengerijfd. De hilariteit werd alleen maar groter toen bleek dat er niks was dat de nieuwe brug kon overspannen. Meneer McCulloch, niet van een kleintje vervaard, liet het niet aan zijn hart komen: hij creëerde de benodigde waterweg dan maar simpelweg zelf door het uitgraven van een brede geul vanaf de nabijgelegen Coloradorivier. Het kunstmatige meer waar speedbootjes worden verhuurd, de omliggende “tropische” cocktailbars en de oer-Engelse architectuur (inclusief wapperende Union Jack): het steekt pijnlijk af tegen de heetgebakerde, schrale vlakte mijlenver in het rond. De toon was gezet om stilaan koers te zetten naar Sin City.

Echte vrienden zullen Las Vegas en ik nooit worden (zie ook: The house always wins). Omdat ik deze keer wél mooi op tijd was voor een verfijnd diner, bleef mijn humeur min of meer peil Ik geef toe: sightseeing langs de Strip levert af en toe mooie plaatjes op, maar het fake gevoel een flinke waas aan oppervlakkigheid is overal aanwezig. Wat inspiratie opdoen bij Romeinse (Ceasar’s Palace), Franse (Paris Las Vegas, Monte Carlo) of Egyptische (Luxor) stijlen kan geen kwaad, maar de knipoog wordt al snel een half gezicht, inclusief valse wimpers en potsierlijke laag vernis. En zoals het spreekwoord zegt: trop is trop en teveel is teveel. De relatief goedkope overnachtingen, vluchten en huurauto’s maken de stad echter een goede uitvalsbasis voor mensen zoals mij die de weldaad aan natuurpracht in  Zuid-Utah en Noord-Arizona willen bezoeken.

Hoewel het casinogebeuren mij koud laat, heb ik uiteindelijk toch nog één “voordeel” van de slotmachines kunnen ontdekken. In de luchthaven, of all places. (Ja hoor zelfs daar maken hun aanblik en computerspelmuziekjes je horendol.) Aan de vertrekgate vormen ze – in mijn geval onder het mom “om het dan toch maar eens geprobeerd te hebben” – een gelegenheid om je klein geld te dumpen en je portefeuille letterlijk en figuurlijk wat lichter te maken vooraleer in je krappe vliegtuigzetel te kruipen. Ik moet bekennen: toen een medereiziger luttele minuten later pardoes 400 dollar tevoorschijn toverde uit de machine ernaast voelde ik me toch een tikkeltje bekocht

De terugvlucht naar San Jose tenslotte vormde een leuke foto-epiloog. Death Valley, de Sierra Nevada bergketen en Central Valley gleden voorbij in de ondergaande zon. Taferelen die een mooie afsluiter vormden op mijn misschien wel mooiste reis tot nu toe, zowel binnen als buiten de VS.

Met ontzag ronddwalen in of uitkijken over rotswildernis in de warme woestijnlucht, het gaat mij duidelijk goed af. Zoals de poster met een snapshot van elk van de 5 National Parks uitstekend samenvat: Utah rocks!

Erosie, de boosdoener van de steenmoeheid, is tegelijk ook de drijvende kracht achter het ontstaan van de natuurpracht in de eerste plaats. Op menselijke tijdsschaal merk je er meestal weinig van, maar water, wind en ijs vreten vreten zich langzaam maar zeker een weg doorheen de rotsen. Terwijl gevestigde formaties korrel voor korrel uit elkaar vallen, worden ondertussen ook nieuwe wonderen gevormd.

Afhankelijk van de gesteentesamenstelling, klimaat en toevallige fluctuaties in erosiebestendigheid zorgt de eeuwige veldslag tussen de elementen en aardkorst voor canyons (Zion, Grand en Cayonlands), puntige rotspieken (Bryce) en dus ook bogen (Arches). Mijn Labor Day uitstap van vorig jaar was net nog een tikkeltje meer dan een heerlijk avontuurlijke sightseevakantie: wie rondreist over het Colorado Plateau krijgt er gratis een spoedcursus toegepaste geologie bovenop.

Afsluiter die dag was de misschien wel beroemdste boog van allemaal: Delicate Arch, tevens symbool bij uitstek van de staat Utah. De wandeling vanaf de parking verloopt gestaag bergop en neemt bijna 45 minuten in beslag. Het pad is bovendien zo uitgekiend dat het zicht op de boog onderweg overal wordt geblokkeerd door een paar rotsen. De spanning wordt er ingehouden tot op het allerlaatste stukje van de trail, waar je opeens oog in oog staat met het verrassend grote visitekaartje van de Beehive State. Het maakt het bewonderen en plaatjes schieten van de majestueuze kromming, in volle glorie uitkijkend vanaf de afgrond over de vallei en schitterend in het licht van de zonsondergang, er alleen maar des te leuker op.

Op terugweg bijna aan de auto werd ik nog uitgewuifd door een paar vleermuizen, die de vertrekkende bezoekers kwamen entertainen met een paar gekke capriolen in de schemerlucht. Speeltijd in faunaland: ook voor vampierbeestjes is het spreekwoord waarmee ik opende uitstekend van toepassing.

Mijn nieuwsgierigheid was de dag voordien geprikkeld en onverzadigd gebleven. Dat het Getty Center en bijhorende toegangsweg gesloten is elke maandag wist ik op voorhand. Heel wat minder voorzien was dat de Getty View Trail, een avontuurlijk wandelpad dat vanaf de naburige heuvels een uitzicht biedt, niet langer meer bleek te bestaan en ik het Center dus helemaal niét te zien zou krijgen. Nooit vies van een stevige brok moderne architectuur besloot ik uiteindelijk toch nog een volwaardig kijkje te gaan nemen. Het was gelukkig de flinke omweg – bijna 2 uur in volle ochtendspits, met afwisselend zeer hectisch laverend en sterk vertraagd verkeer – meer dan waard. Elegante en luchtige gebouwen in maagdelijk wit omgeven door kraaknet onderhouden parkjes en tuinen: geniet hier maar even mee.

Zoals je misschien zelf kunt raden, maakte ik ook de laatste dag een paar koninklijke zijsprongetjes in de voetsporen van de Mexiaanse paters. Wat rondkuieren bij Mission San Gabriel, badend in een stralende morgenzon, was een rustgevende ontsnapping aan het snelwegverkeer. Op terugweg naar Santa Cruz stopte ik ook nog in Ventura voor de gelijknamige missie en weelderige stadhuis, en nabij Lompoc aan de Mission La Purisima. Die laatste is een heus State Historic Park, waar niet alleen de typische kloosterkerk maar ook bijhorende boerderij- en woongebouwen zijn bewaard gebleven in oorspronkelijke vorm, weg van moderne bebouwing en ontwikkeling. Een zeldzame hap Californische geschiedenis, die een fijn beeld geeft hoe het landelijke (missionaris)leven er destijds moet hebben uitgezien.

Met dit achter de rug, kan ik me binnenkort weer toeleggen op het eindelijk eens afwerken van de avonturen in Utah van nog maar – ahum – 8 maanden geleden. En mijn kerstuitstap in Arizona, niet te vergeten, en … Het lijkt een vicieuze cirkel, maar in wezen is de remedie verrassend simpel: ik moet ofwel wat meer bloggen, of wat minder op reis gaan.

Ik heb alvast een lichte voorkeur voor antwoord A

Los Angeles makes the rest of California seem authentic.
- Jonathan Culler

Los Angeles is seventy-two suburbs in search of a city.
- Dorothy Parker

Door grote werkdrukte heeft het even geduurd, maar: het verslag over expeditie Zuid-Californië gaat nog even verder.

Mijn relatief frequente Californische aanwezigheid ten spijt (dit huidig verblijf is intussen al nummer 5 in de exponentieel groeiende rij die in 2005 begon) was ik tot dusver nog nooit in Los Angeles geweest. Grotendeels bewust, moet ik zeggen. LA is niet echt een stad maar een eindeloze sprawl, een voortdurend uitdeinende verzameling substadjes die met elkaar vergroeid zijn via een dens netwerk aan snelwegen en boulevards.

Een paar van die towns en buurten – 72 in totaal, blijkbaar – hebben klinkende namen als Beverly Hills, Venice Beach en Hollywood en zijn wereldwijd bekend. Het is misschien daarom dat LA steevast hoog op toeristenlijstjes prijkt, vooral bij Europese bezoekers. In mijn ogen heeft de gigantische vlek asfalt (die kunstmatig in leven moet worden gehouden door het Los Angeles Aqueduct dat massaal water invoert uit de Sierra’s honderden kilometers verderop) echter maar weinig interessants te bieden. Zeker als je het in verhouding met de bombastische proporties bekijkt: 4320 vierkante kilometer en 15 miljoen bewoners om precies te zijn – anderhalf België samengeperst op een zevende van de oppervlakte. Een stad – een échte stad – als pakweg San Francisco biedt in dat opzicht heel wat meer sightseekwaliteit in een veel compactere verpakking.

Best intrigerend trouwens: mijn mening wordt opvallend vaak gedeeld door mensen die zelf in Los Angeles wonen of hebben gewoond. Ik ben er een aantal tegengekomen doorheen mijn reizen in Arizona en Utah en steevast lieten ze een promopraatje voor hun thuisbasis achterwege, omdat er ‘zoveel ander moois te ontdekken valt terwijl ik hier ben’. Mijn recente doortocht heeft in elk geval bevestigd wat ik had vermoed. Zelfs het beroemde Zuid-Californische kustklimaat (ja hoor, nog meer zon en vooral minder mist dan Santa Cruz: het bestaat) zou me niet overtuigen om er ooit te gaan wonen.

Begrijp me evenwel niet verkeerd: uiteraard zijn er wel een paar leuke plekjes die een gelegenheidsbezoekje (en het trotseren van de dagelijkse verkeerschaos) waard zijn. Wie zoekt die vindt Fans van pakweg de Walk of Fame of vanuit een bus huisjes van Hollywoodsterren kijken moet ik echter teleurstellen: dergelijke toeristenvallen zijn niet echt aan mij besteed.

Wat je wel kunt aantreffen in mijn fotorondleiding: een paar – vaak ook letterlijke – hoogtepunten uit mijn ietwat alternatieve highlights tour. Die begon ’s morgens in downtown met het abstract-moderne Walt Disney concertgebouw (denk: Picasso bouwt een zeilschip op het droge) en de wolkenkrabbers van de financiële wijk als voornaamste blikvangers. Daarna trok ik noordwaarts de heuvels in. Vanuit Griffith Park en het gelijknamige Observatory (een nog werkzame sterrenwacht) heb je een mooi uitzicht over de stad – nu ja, als je de smogwaas even wegdenkt – en de befaamde Hollywoodletters. De wandelpaden midden overvloedig groen zorgen voor een deugddoende verademing weg van urban drukte en snelweggeraas. Ook de relatief afgelegen Mulholland Drive (doet misschien een belletje rinkelen door de gelijknamige film, ik heb hem evenwel niet gezien) die zich over de heuvelkam slingert biedt een paar mooie panorama’s en voelt verrassend landelijk aan. Tussendoor stond nog een ontspannende tussenstop bij Mission Fernando op het programma, om daarna de dag af te sluiten in Santa Monica.

In dat kuststadje is los van een overdosis palmbomen, een klein pretpark en bodybuilders die show staan te verkopen op het strand maar weinig te zien of beleven… niet meteen mijn ding. Maar ach, van een klein beetje toerist uithangen gaat een mens niet dood. Beziet, maar verpink met mate