Hoe sterk is de eenzame fietser?

Het tochtje is één langgerekte beklimming dus, en neemt in totaal een halfuur in beslag. Het begint met een goeie opwarmer: langs Bay Street tot aan de hoofdingang van de unief, goed voor minstens een kwart van het hoogteverschil. Dit traject leg ik sowieso dagelijks af, waar ik dan normaal met fiets en al een gratis shuttlebus neem tot aan mijn bureau. Dit keer ging het met mankracht verder bergop. Eerst langs en daarna (via de westelijke ingang) doorheen de campus, met een paar venijnig steile stukjes.

Ik moet toegeven, met toch wel enige trots: ik was niet aan mijn proefstuk toe. Sedert anderhalve maand probeer ik elke week 1 dag zonder gemotoriseerde hulp op het werk te geraken, en met succes. Het vergt een zekere inspanning, maar het is een prima combinatie van gezonde lichaamsbeweging en pendelen zonder milieu-impact of wachttijd aan een soms overbevolkt bushokje. Ik vind het best wel grappig trouwens dat ik één derde van het hoogste punt van gans België overspan enkel en alleen met mijn dagelijks woon-werk verkeer.

Nu we het toch over fietsen hebben: ik heb in de lokale media gemerkt dat de wielerronde van Californië blijkbaar op een boogscheut hier vandaan passeert. Komende dinsdag start de derde etappe vanuit San Francisco, met aankomst in Santa Cruz. De finish is aan de Boardwalk, een beroemd pretpark langs het strand. Veel kans dat je woensdag in het Belgische sportnieuws Lance Armstrong en kornuiten kunt bewonderen met de iconische houten rollercoaster en andere plekjes van mijn leefomgeving in de achtergrond. U kijkt toch ook?

Bron foto: Amgen Tour of California

En dat vuurtje? Ik herinnerde me ineens dat ik het nog niet had gehad over mijn moeizame zoektocht naar lucifers een paar weken geleden. Theelichtjes zijn sfeervol én ideale verlichting om naar een film te kijken, maar je moet ze wel eerst aansteken natuurlijk. Gauw dus even een doos stekjes meegrabbelen bij de kruidenier, denk je dan.

Viel dat behoorlijk tegen. Ik heb er na anderhalve week zoeken uiteindelijk gevonden in een doe-het-zelf speciaalzaak, na een aantal mislukte expedities in diverse supermarkten. Navraag leerde dat het blijkbaar om de veiligheid gaat: kinderen zouden de doosjes wel eens verkeerdelijk als interessant speelgoed  kunnen beschouwen. Je zou ze op het hoogste winkelschap kunnen leggen en verpakken in krimpfolie, denk ik dan, maar goed, ik kan de redenering nog vrij goed volgen.

Dan moet je evenwel weten dat je in de afdeling keukengerei van een aantal winkels soms een messenblok open en bloot ziet uitgestald staan. Waar je willekeurig één van de 10 vlijmscherpe exemplaren kunt uithalen om, ik zeg maar iets, een paar mensen in mootjes te hakken. Hallo veiligheid? Ook dit is very USA: deze bijwijlen puriteinse maatschappij brengt af en toe vreemde paradoxen voort.

Ik stond er bij en keek er fronsend naar als een moderne Obelix: rare jongens, die Amerikanen.

Over heel de staat worden vandaag protestacties gehouden tegen de besparingen en privatisering in het hoger onderwijs. Zoals al langer bekend – ik heb de diverse berichtgeving in Vlaamse media vorig jaar aandachtig gevolgd – is Californië virtueel failliet. (Maar ach, welk land kan momenteel zeggen dat het niét torenhoog in de schulden zit?).

En dus kwam Governator Schwarzenegger en zijn regeringsgevolg in Sacramento een paar maanden geleden met een groot besparingsplan op de proppen. De studenten (en deels ook het personeel, uiteraard) nemen Arnie erg kwalijk dat de University of California duchtig in de klappen meedeelt, en ik kan hen geen ongelijk geven. In een staat die zijn voornaamste figuurlijke zuurstof haalt uit technologie en innovatie lijkt het erg onverstandig om de doorstroming en hoogstaande opleiding van knappe koppen uit te hollen. In zijn eentje (dus los van de 49 andere staten) behoort Californië tot de 10 grootste economieën ter wereld, de inzet is dus niet min.

Of de studenten de juiste toon aanslaan met hun acties en het protest iets zal uithalen is natuurlijk een ander paar mouwen. In elk geval, de vice-rector meldde deze voormiddag dat beide ingangen van de campus geblokkeerd zijn, met de oproep om uit veiligheidsoverwegingen thuis te blijven vandaag. Er zou ook een autoruit gesneuveld zijn vanmorgen vroeg.

Hmm. Zonet heeft het protestcomité via e-mail een prijs uitgereikt aan het universiteitsbestuur, voor “Beste Fictieliteratuur” in de categorie Berichtgeving. Ze benadrukken dat de doorgang van personen en voertuigen naar en van de campus wordt gewaarborgd, en dat alles tot nu toe vreedzaam verloopt… Wel wel. De waarheid zal waarschijnlijk ergens tussenin liggen, naar de kant van de vice-rector, lijkt me zo

Blijkbaar hebben de New Orleans Saints het met ruime 31-17 cijfers gehaald van de Indianapolis Colts. Een fait divers waar ik weinig aandacht aan zou schenken, maar ik vond dit het vermelden waard omwille van de veel diepere betekenis die er in mijn ogen achter steekt. Ver uitstijgend boven het louter sportieve aspect, is dit vooral een morele overwinning en desperately needed opkikker voor de stad die in 2005 haast letterlijk van de kaart werd gespoeld door de monsterorkaan Katrina.

De staat Louisiana, tot op vandaag nog steeds zwaar getraumatiseerd door het natuurgeweld en het ronduit beschamende regeringsoptreden dat er op volgde, krijgt dan ook in die context vanuit de hele natie gelukwensen voor een meer dan ooit verdiende overwinning.

En mezelf? Ik voel een bijkomend stukje persoonlijke betrokkenheid, vermits de roots van mijn roommate diep verankerd zitten in de moerasgrond Deep South en hij nog steeds heel wat familie en kennissen heeft wonen in de getto’s van New Orleans waar hij vele jaren geleden opgroeide.

Ik gun hen dit gloriemoment, een zonnestraal die doorbreekt na een gitzwarte lucht, van ganser harte.

Voor alle zekerheid even verduidelijken: de Grote Soepkom is de jaarlijkse finale, en zeg maar gerust regelrechte hoogmis, van het football seizoen. American football uiteraard. Je weet wel, dat macho spelletje dat aardig wat weg heeft van rugby, op een grasveld met genummerde lijen, spelers in kilo’s uitrusting (om elkaar niet hélemaal in de vernieling te lopen, tacklen en verpletteren) als ware het moderne ridders in koolstofvezel en een doel dat eruit ziet alsof E.T. er mee naar huis kan bellen. De krantenadvertenties en radiospotjes voor eerder vermelde winkelpromoties zijn niet geheel onverwacht – o oppervlakkig cliché – meestal van het genre sterk afgeprijsde hamburgers, biefstukken en sixpacks van biermerken die ik als Belg liever niet aan mijn (smaak)woordenboek toevoeg Meer dan dat (tenzij misschien de cheerleaders tussendoor, voor de artistieke choreografie uiteraard) heeft een doorsnee Amerikaans mansmens dit weekend niet nodig om gelukzalig hangend in zijn zetel het hele ’spektakel’ te volgen, nietwaar.

Wie het nog niet wist merkt het waarschijnlijk aan de ondertoon van mijn geschrijf: ik laat mij sowieso erg zelden in met ‘typisch’ mannelijke stoerdoenerij, en lig nog minder wakker van sportmanifestaties. Begrijp me evenwel niet verkeerd: ik vind het best wel amusant om vanaf de zijlijn – no pun intended – te observeren wat dit fenomeen teweeg brengt in het dagdagelijkse leven hier. En ik ben mij, om eerlijk te zijn, haast rot aan het amuseren dit stukje met mijn bedenkingen neer te pennen

Maar goed, laat ik de inheemse fans en eventuele geïnteresseerden in België niet tegen de al dan niet in clubkleuren beschilderde borst stoten. Ik hoop dat ze een leuke game beleven, terwijl ik morgenavond iets nuttigers zal doen. En dat de beste mogen winnen… of zoiets ongeveer

(Bron foto: NFL)