Maar ik ben blij te melden: ik stel het ondertussen goed, en de grootste drukte zou voorbij moeten zijn. De bemeubeling en inrichting van mijn apartement is zo goed als compleet. Ik ben erg tevreden hoe ik de oorspronkelijk generieke ruimte langzaam maar zeker heb omgetoverd tot een leuke stek en echte “thuis”. Een nieuwe woonst is als een leeg blad papier: aan de bewoner om er een persoonlijke toets aan te geven en een leuk verhaal in te schrijven.

Naast al dat bricoleren – je kent het wel: van kasten in elkaar knutselen tot kadertjes ophangen – ben ik ondertussen alweer 3 weken voltijds aan het werk op Purdue University, in het Birck Nanotechnology Center. Ons nieuwe labo is nog volop in opbouw: het nodige materiaal voor onze opstellingen komt tussen nu en ergens deze zomer geleidelijk aan binnen, deels overgebracht uit Santa Cruz en deels nieuwe spullen van leveranciers. Het tijdelijk gebrek aan meetfaciliteiten vormt gelukkig geen belemmering van mijn onderzoek, en komt in feite goed gelegen. Zo kan ik mij eindelijk eens concentreren om een aantal resultaten van de voorbije 2 jaar in een paar hopelijk succesvolle publicaties te gieten.

Eerder vandaag en ook morgen vrijdag vinden de Nanodays plaats in het gebouw waar ik werk. Een event om ‘de jeugd van tegenwoordig’ kennis te laten maken met het werkleven aan de unief, en specifiek het gevarieerde onderzoek in ons center op de wondere wereld van fysica en elektronica op microscopisch kleine schaal. Ettelijke busladingen (letterlijke meeteenheid, in van die gele die je kent uit Amerikaanse films) pagadders van het lager middelbaar onderwijs komen op bezoek voor een paar uur rondleidingen en interactieve demo’s. Een Technopolis voor gevorderden, zeg maar.

Zo’n invasie 13/14-jarigen in een high-tech academische omgeving brengt de nodige geluidsoverlast met zich mee maar is minder gek dan het lijkt. Ik ken de recente cijfers niet, maar het is een algemene trend dat hoe langer hoe minder jongeren voor (ingenieurs)wetenschappen kiezen in hun hogere opleiding. Een zorgwekkende paradox voor de maatschappij: we worden hoe langer hoe meer afhankelijker van technologie, maar niemand wil weten hoe het werkt. Het kan dus geen kwaad er vroeg bij te zijn om interesse proberen aan te wakkeren en knappe koppen van de toekomst te strikken.

Knap of niet, deze kop gaat zich nog even in de zetel nestelen voor wat welverdiende rust. Tot de volgende!

Zoals je merkt zijn het weerbericht rechts op het scherm en lokale tijd aangepast aan mijn nieuwe stek. Ik zit voortaan op het randje van de Eastern Time zone waar de klok net als in beroemde Oostkuststeden zoals New York en Boston maar 6 (ipv 9) uur achterloopt op de Belgische.

De papierwinkel voor de lease van mijn apartement viel goed mee, en ik ben aangenaam verrast over mijn specifieke unit. Er zijn ongeveer 250 apartementen in het complex, gespreid over een 15 of zo gebouwen, dus het bleef afwachten waar ik ergens zou belanden. Mijn gebouw heeft een ruim terras voor elke unit (aan de zuidkant joepie, laat de zon maar komen!) en heeft mooi uitzicht over een vijver.

Een andere meevaller waar ik het bewust niet heb over gehad deze week (om het lot niet uit te dagen): de weergoden zijn mij gunstig gezind geweest. Het was de hele reis grotendeels zonnig en aangenaam warm met uitschieters tot 30 graden in Texas en Oklahoma. Vrijdag zag er slecht uit met kans op onweders over mijn volledig traject maar dankzij een gelukkige timing (late stormen in vertrekpunt en vroege in aankomst) heb ik geen spatje neerslag of vonkje bliksem gezien. De hoofdvogel waren de mooie opklaringen bij aankomst vandaag, zodat ik in optimale omstandigheden mijn gerief kon uitladen. Een behoorlijke klus, als je beziet wat ik allemaal vakkundig in mijn auto had gepropt

Morgen ga ik op koopjesjacht met als voornaamste doelwit: een bed en matras. Zolang die missie niet volbracht is moet ik immers noodgedwongen nog even bivakkeren in een nabijgelegen hotel, vanwaar ik dit neertokkel.

Hierna zal het wellicht even stil worden, vermits ik nog internettoegang (en 1001 andere zaken) moet regelen voor m’n woonst. In tussentijd vele groeten, en zoals het spreekwoord zegt: eventjes geduld nog want het blogje komt zo

De routebeschrijving was iets uitgebreider dan de “Interstate 40 East” van de voorbije 3 dagen: het traject bestond uit een aaneenschakeling van stukjes en beetjes lokale highways. Ergens in een dorpje onderweg heb ik een afslag gemist, maar de fout was snel gecorrigeerd. De kleine omweg van 25 kilometer deed me terloops even in Kansas belanden: een onverwachte bijkomende naam om af te kruisen op het lijstje van de Amerikaanse Staten waar ik ‘minstens ooit eens geweest ben’. Voor de liefhebbers: die teller zal tegen morgenavond op 22 staan.

De ingewikkelde loterij van snelwegnummers was een geplande keuze, omdat ik zo de tolwegen in Oklahoma kon vermijden. Geen wereldschokkende besparing, maar alle beetjes helpen. De unief komt tegen de redelijke logica in namelijk niet financieel tussen in onze verhuis. Hoewel de transfer van onze volledige onderzoeksgroep een noodgedwongen beroepsoperatie is die ik anders uit eigen beweging nooit zou ondernemen, is het ieder voor zich en mogen we de verplaatings- en andere kosten ($400 aan brandstof alleen, om een idee te geven) uit eigen portefeuille ophoesten.

Maar dat terzijde. Ik ben momenteel in St Louis, in het oosten van de staat Missouri, vlakbij de grens met Illinois (spreek uit: Illenoj). Dat is de enige resterende staat die mij nog een luttele 5 uur rijden scheidt van eindbestemming Lafayette, Indiana. Stel je voor dat ik bij aankomst merk dat ik mijn favoriete tandenborstel ben vergeten in Santa Cruz, dan moet ik helemaal terugkeren

Tot aan de finishlijn, fingers crossed!

Maar zie, zowel mezelf als de auto hebben alles alweer zonder incidenten verteerd. De finish komt dichterbij, ik zit ruim op tweederde van de totale weg. Na 3 dagen pal oostwaartse koers buigt mijn traject morgen langzaam naar het noorden, met bestemming St Louis.

Tot dan!

Nog een bijkomende mijlpaal – niet letterlijk: van die genummerde bordjes heb ik er ruim 500 gezien vandaag – was het oversteken van de (onzichtbare) Continental Divide. Kort gezegd komt het er op neer dat elke regendruppel die ik voortaan op de grond zie vallen uiteindelijk terecht zal komen in de Atlantische, en niet langer Stille, Oceaan.

Groeten uit Santa Fe!

Tot morgen!

Ook de eerste reisetappe naar Oxnard (A naar B op het kaartje, een opwarmertje van amper 500 kilometer) is prima verlopen. De auto gaat goed om met het extra gewicht, met ruime speling op overschot voor de achtervering. De lading blijft netjes op haar plaats en maakt niet het minste lawaai. Geen overbodige luxe: er zijn leukere dingen dan een goeie 40 uur door te brengen in een jungle van vervelend gepiep en gekraak.

Kortom, heel geruststellend allemaal om met een fris en ontspannen gemoed de rest van de lange weg verder te zetten. Morgen is het definitief bye bye California en treed ik in mijn eigen wielsporen (stuk van de Grand Canyon roadtrip van 2 jaar geleden) van Los Angeles naar Phoenix, Arizona (C).



View Larger Map

Een aantal onder jullie zijn al op de hoogte: er zijn grote veranderingen aan de gang. De prof voor wie ik werk heeft in de herfst vorig jaar een nieuwe job aangenomen als directeur van het Birck Nanotechnology Center in Purdue University, in de staat Indiana. Het gevolg is dat gespreid tussen nu en eind van de zomer onze hele onderzoeksgroep naar ginder verhuist. Een ietwat spijtige en onvoorziene ontwikkeling, ik was met heel veel plezier in Californie gebleven. Indiana is platter dan Belgie met als hoofdattractie in het landschap eindeloze maisvelden, een streng klimaat, totaal onverfijnde eetcultuur en conservatief-religieuze mentaliteit. Ongeveer het tegenovergestelde dus van alles wat ik zo apprecieer aan de Westkust, kortom.

Maar goed, we zien wel wat het wordt met dit nieuwe avontuur. Veel tijd om te piekeren blijft er alvast niet meer over: morgenvoormiddag laad ik mijn auto vol en begin ik de lange tocht van het Wilde Westen naar de Midwest. Als alles volgens plan verloopt arriveer ik zaterdagnamiddag – ongeveer 4000 kilometer en 3 tijdszones verder – in Lafayette, het stadje vlakbij Purdue. De toekomstige woonst ligt al vast: ik kan intrekken in een apartement dat ik tijdens een werkbezoek in januari had bezocht. Alvast 1 grote zorg minder in deze verhuis met bijzonder grote V.

Groeten aan iedereen en tot ergens onderweg!

PS: ik typ dit vanuit het huis van een bevriend koppel op een computer met Amerikaans toetsenbord waar bijgevolg geen deelteken opstaat. Ik voel mij ook een beetje verdwaald in hun browser en het Windowssysteem dus het kaartje met route-overzicht dat ik wou invoegen zal voor een volgende keer moeten zijn.

Een paar dagen na aankoop ontdekte ik een 6CD-wisselaar achter een luikje in de kofferbak. Hij heeft nooit goed gewerkt, maar dan nog. Een aantal maanden later merkte ik dat de plafondbekleding vooraan een verschuifbaar paneel was, met daarachter… een openklappend en -schuivend doorzichtig dak. Hiep hoera, let the sunshine in!

Eerder dit jaar viel mijn dollarcent dat een bepaalde stand van het verstelknopje voor de spiegels ze automatisch deed inklappen. Erg handig in een grote stad of op luchthavens als je je vierwieler in zo’n krappe ondergrondse parkeergarage achterlaat.

Vorige week, na bijna 2 jaar en meer dan 30 000 afgelegde kilometers, klonk er opnieuw ingebeeld mechanisch engelengezang vanuit het dashboard. Ik kwam, reed, en zag: het wonder der cruise control, mij bekend van verscheidene voorgaande huurauto’s. Het controleknopje zat goed verstopt naast het symbool van het grootlicht en was zo al die tijd aan m’n aandacht ontsnapt. Maar de functie werkt uitstekend en ik heb er al dankbaar gebruik van gemaakt op de 8 uur durende rit naar en van Palm Springs. Ik ben er ter gelegenheid van het kerstverlof en dankzij een spotaanbieding van mijn favoriete hotelketen namelijk een paar dagen van onder gemuisd voor wat rustgevende vakantie in dit kuuroord-stadje-in-de-woestijn 2 uur oostwaarts van Los Angeles. Ik had met plezier ter plekke verslag uitgebracht, maar met 14 dollar per dag voor internettoegang vond ik dat opeens iets minder dringend. Hierbij alvast een sfeerbeeldje: kerst op z’n Californisch…

Benieuwd welke snufjes er volgend jaar nog uit mijn (handschoen)kast zullen vallen.

Prettig eindejaar allemaal!

Dat mag je trouwens letterlijk nemen: aan bomen heeft noordelijk Virginia zeker en vast geen acuut gebrek. Na de stedelijke mix van project review en patriotisch toerisme in en rond Washington DC was het tijd voor een streepje natuur. De eerste halte (of beter: doortocht) op mijn roadtrip der wijzen – ze kwamen uit het oosten, heb je’m? – was Shenandoah.

Dit langgerekte National Park is een beschermd stukje van de Apelachian Mountains, een bergsysteem dat zich uitstrekt over de oostelijke Verenigde Staten van het uiterste noorden in Maine – aan de Canadese grens – tot net niet aan de Golf van Mexico in Alabama. De Apelachen (zoals ze in het Nederlands luiden) werden ruwweg 480 miljoen jaar geleden gevormd, en er zit inderdaad stilaan een beetje sleet op Vanaf de Skyline Drive parkweg kun je mooi zien hoe de keten door eindeloze erosie is getemd tot een afwisseling van valleien en heuvelkammen die maar nipt 2000 meter boven zeeniveau halen.

Heuvels die mettertijd zijn ingepalmd door ontelbare bomen, goed voor een eindeloze glooiende landschapszee boordevol groen. En streepjes geel en oranje en rood ook, in mijn geval. Het was een luttele 2 weken te vroeg voor de absolute herfstkleurpiek rond half oktober, maar bomen zijn gelukkig een beetje als Aalstenaars in aanloop naar de carnavalstijd. Er zijn altijd wel een paar sloebers bij die niet kunnen laten om hun kostuum wat vroeger uit de kast te halen

PS: Ik zie net in mijn Wordpress systeem dat dit blijkbaar mijn 100ste bericht is op deze blog… hiep hoera!