Bliksem en echt noodweer heb ik uiteindelijk niet gezien, het bleef bij zware bewolking met wat hevige regen hier en daar. Monument Valley ziet er wat troosteloos en grauw uit onder de motregen (zie hieronder) maar het geeft toch een idee.

Uit voorzorg heb ik wel mijn bezoek aan Petrified Forest geannuleerd. In alle nationale parken in de regio kruisen de wegen een aantal washes (natuurlijke afwaterkanalen). Bij hevige regenval onstaan vaak zogenaamde flash floods. De wash verandert van een dorre stofbedding in een kolkende mini-rivier, en er zit voor eventueel gestrand verkeer niks anders op dan te wachten tot het waterpeil weer zakt om de wash veilig te kunnen oversteken.

Een teleurstellende dag dus? Goh dat valt eigenlijk nog heel goed mee. Het is altijd leuker en mooier als de zon schijnt, maar vandaag was sowieso een typische roadtripdag met meer autorijden dan sightseeing. Petrified Forest stond niet zo hoog op mijn verlanglijstje maar was eerder een leuk extraatje omdat ik toch ‘in de buurt’ was. Nu ja, naar Amerikaanse normen natuurlijk – het overslaan heeft me een omweg van meer dan 3 uur bespaard. Zo werd het onverwacht een vroege aankomst in Flagstaff, waar het ondertussen alweer was opgeklaard. Een mooie gelegenheid om na het voorbije drukke programma wat heerlijk te niksen.

Kort samengevat: als de weergoden zich per se eens moesten roeren, dan liefst van al vandaag… Ik gun hen dat pleziertje wel, als dank voor hun uitstekend gedrag over de voorbije dagen waar timing veel crucialer was. Ik die voor een keertje niét klaag bij slecht weer: de wonderen zijn de wereld nog niet uit

Canyonlands is relatief afgelegen en naast de paar korte wandeltochten die ik heb gemaakt, vooral een auto-aangelegenheid. De 2 regio’s die toegankelijk zijn zonder 4×4 en ander zwaar materieel (Island in the Sky en Needles) liggen 160km uit elkaar. Hierbij een sfeerbeeldje van allebei. Vele groeten uit Moab!

En wat voor één. Ik muis er morgenvroeg van onder tot en met 9 september. De grote lijnen van de trip had ik al heel wat weken geleden vastgelegd. Sedert begin vorige week is alle vrije tijd uitgegaan naar het uitstippelen van de details.

Ik trek opnieuw richting het rots- en woestijnachtige Colorado Plateau, deze keer met focus op zuid Utah en noord Arizona. Om een beetje – nu ja, meer dan 7 uur ) tijd te besparen vlieg ik eerst vanuit San Jose naar Las Vegas en trek van daaruit verder met een huurauto om de vele wonderlandschappen te gaan bewonderen.

Vooral in Utah is de natuur bijzonder gul geweest: op de kaart wemelt het van het ene National Park naast het andere. Op mijn drukgevulde menu staan achtereenvolgens Zion, Bryce Canyon, Capitol Reef, Arches, Canyonlands en Petrified Forest. Als afsluiter – als ik dit keer op tijd aankom ’s avonds – volgt bij het terug betreden van de beschaafde wereld (alhoewel?) een gastronomische maaltijd in Las Vegas. Op weg naar Petrified Forest passeer ik ook nog doorheen de wereldberoemde en ronduit iconische Monument Valley. Officieel geen National Park, maar minstens even spectaculair.

Een overzichtskaartje, zeg je? Is mijn glashelder brainstormplannetje hierboven dan niet superduidelijk genoeg misschien Vooruit dan maar: wie wat verder wil snuisteren in mijn reisplan kan terecht bij mijn goede vriend Google Maps.

Tot binnenkort!

Op de unief bijvoorbeeld – waar ik in tegenstelling tot wat de blog doet vermoeden wel degelijk het merendeel van mijn tijd doorbreng – ben ik actief op verschillende projecten in parallel. Een leuke en gevarieerde mix van uitdagende topics in de wondere wereld van warmtetransport op (zeer) kleine en (ultra)snelle schaal. Het brengt een min of meer vloeiende stroom aan drukte met zich mee, tot nader order in de ‘gezellige’ en ‘doenbare’ zin.

Maar goed, ik kom hier niet om je te vervelen met work talk. Snel écht ter zake dus: rondzappen tussen uitstapjes! Eén van die weekendavonturen bracht me naar Mount Diablo, ongeveer 30 kilometer ten oosten van Berkeley. Met zijn piek van bijna 1200 meter boven zeeniveau is het één van de hoogste toppen én prominent herkenningspunt in de ruime San Francisco Bay Area. Zoals heel vaak het geval in de VS zijn die natuurlijke bezienswaardigheden relatief vlot toegankelijk voor bezoekers, soms op het randje van drive-in toerisme af. Tegelijk worden ze nauwlettend beheerd en – terecht – strikt wettelijk beschermd, in dit geval onder de vorm van een State Park.

De hoofdweg slingert zich 18 lange kilometers omhoog, tot helemaal aan de top. Daar wordt de heroische klim beloond met een groot uitkijkplatform. Gek genoeg krijgt het vogelperspectief van daaruit stevige concurrentie van de flarden landschap die je onderweg tussen het geconcentreerd autorijden door kunt bewonderen. Begrijp me niet verkeerd: er is daar hoog vanboven heel wat te zien, kijk zelf maar even rond! Het zit alleen – zeker in de zomer – vaak verstopt onder een dekentje van waas. De combinatie van een brandende zon rond haar hoogste punt van het hele jaar en een gigantische inham vol ijskoud oceaanwater is nu eenmaal een gegarandeerd recept voor mist. Naar verluidt kun je bij ideale omstandigheden zelfs de bergtoppen van de Sierra Nevada (een goeie 100 kilometer landinwaarts) ontwaren aan de horizon. Iets om in mijn gedachten te houden voor het regenseizoen: de kansbarometer op het kraakheldere lucht klimt nooit zo hoog dan op zonnige dagen vlak na een winterstorm.

Wat mij trouwens onderweg nog opviel: er zijn verbazend veel (semi-professionele) fietsers die zich aan de beklimming wagen – en met succes voltooien. Misschien zijn ze aan het trainen voor de wielerwedstrijd. Elk jaar komen begin oktober namelijk rond de 1000 enthousiastelingen/-gekken naar de voet van de berg afgezakt om na een massastart in de kortst mogelijke tijd Mount Diablo te bedwingen op twee wielen. Sommigen bereiken de top in minder dan 50 minuten… (wieler)petje af!

Tot slot nog dit, voor wie wazige vlekjes op mijn foto’s zou bemerken. Nee dat zijn geen vieze spatten op mijn lens, maar… voorbijvliegende lieveheersbeestjes. Ze waren werkelijk overal. In het Engels heten ze ladybugs, en dat woord is misschien niet onaardig gekozen. Want ja, ze drijven gracieus en sierlijk mee op de wind, en zijn schattig om naar te kijken met hun sproetjes. Maar als ze in hordes van honderden op je af komen, blijft het toch even schrikken

Waar waren we gebleven? Wel, op dag 4, in Arizona. ’s Morgens had ik al de rode rotsen in Sedona en de spectaculaire bergweg nabij Flagstaff kunnen bewonderen, en het beste moest nog komen. Ergens rond 15u stond ik uiteindelijk op één van de 3 grote parkeerterreinen aan het Visitor Center van de South Rim, de zuidelijke flank van de Grand Canyon. Dit natuurwonder is één van de oudste en drukstbezochte National Parks – reken op 4.5 miljoen bezoekers per jaar – van de Verenigde Staten, maar zelfs op een speciale vakantiedag als deze viel het gevoel van drukte eigenlijk heel goed mee.

Vanuit het bezoekerscentrum is het een tiental minuutjes stappen naar de Mather Overlook, vanwaar je het eerste duizelingwekkende uitzicht krijgt over het kunstwerk dat de Coloradorivier over miljoenen jaren tijd geduldig heeft uitgeslepen in de aardkorst. Door het contrast van de nietige druk fotograferende bezoekers en het imposante landschap besef je pas hoe grand deze canyon wel is. Beide flanken liggen een goeie 2100 meter boven zeeniveau, terwijl de rivierbedding ertussen gemiddeld maar liefst 1600 meter – een volledige mijl! – dieper ligt. In vogelvlucht is de canyon bijna 450 kilometer lang, en gemiddeld 16 kilometer breed. Niet slecht voor een rivier die zelf ‘maar’ 90 meter meet – wind en zwaartekracht zorgden voor een stevige helpende hand .

Geologische streepjespatronen blootgelegd in dieprood gesteente, bomen die balanceren op de wanden van gigantische tempelachtige rotsformaties… het is moeilijk om te beschrijven én adembenemend mooi. Als een prentje meer zegt dan duizend woorden, heb ik een heel boek vol: snuister maar met volle teugen rond in het foto-album.

De meeste toeristen springen na de Mather wandeling gemakshalve op een shuttlebus, die vanuit het bezoekerscentrum een reeks van westelijke viewpoints aandoet. Ik koos voor een minstens zo leuk, minder drukbevolkt alternatief: de Desert View Drive. Deze oostelijke route volgt min of meer de flank van de canyon en brengt je in je eigen auto langs een tiental uitkijkpunten, die volgens kenners de spectaculairste zijn van de hele omgeving.

Ik ben bij elk punt gestopt, en het uitzicht is telkens fantastisch, en merkelijk anders. Een paar honderd meter kan het verschil maken tussen het al dan niet kunnen zien van een stuk bedding van de kronkelende rivier. Heel opvallend is trouwens hoe gecamoufleerd de canyon eigenlijk wel ligt. Tussen de vista points door loopt de weg doorheen naaldbos, dat er in elke richting ongeveer hetzelfde uitziet. Niets verraadt eigenlijk dat er amper 50 meter links van het asfalt een gigantische kloof gaapt. De Spanjaarden – alweer zij – moeten hun ogen nogal uitgekeken hebben toen ze rond 1550 als eerste Westerlingen de canyon te zien kregen.

Ook ik kwam bijna ogen te kort. Mijn zorgvuldige planning kwam goed tot zijn recht: de timing was ronduit ideaal. Het gouden licht van de late namiddagzon zorgt voor dramatische contrasten over de rotskammen en doet het canyonlandschap schitteren in al zijn kleurfacetten. Bij de Desert Watchtower, de eindhalte van de rit, was ik netjes op tijd voor een prachtige zonsondergang als toetje.

De volgende morgen, en intussen al voorlaatste dag van de reis, zette ik vanuit Flagstaff opnieuw koers naar de canyon. Dit keer om het landschap langsheen Highways 180 en 64, op zichzelf ook behoorlijk de moeite, te fotograferen. Mijn geluk qua timing gisteren werd bevestigd: het weer begon om te slaan vandaag. Bij aankomst aan de Desert View Drive was het zwaar bewolkt, en de canyon zag er een stuk minder imposant uit.

Verderop ben ik nog even gestopt aan de Little Colorado River Gorge. Onder de grauwe hemel ziet het er misschien wat troosteloos uit, maar het kleine waterbroertje heeft in elk geval ook zijn erosiehuiswerk gemaakt. Van daaruit ging het tenslotte naar het westen richting Las Vegas. Over de iets minder geslaagde timing en allesbehalve groots dieptepunt hoef ik je alvast niets meer te vertellen

Tot de volgende!