artoeditoe.be (v. 2008)

Statistiek is fotogeniek

Eerst en vooral: mijn ietwat late maar opperbeste wensen voor 2009 - het is tenslotte nog altijd nieuwjaarsmaand! Na een lange stilte - het schrijven van mijn doctoraat gaat gelukkig heel wat vlotter dan het bijhouden van deze blog - roert artoeditoe.be zich nog eens. En, zo weet ik, niet geheel vergeefs. Een aantal mensen houden deze blog nog altijd een beetje in het oog, waarvoor dank!

Ik heb recent een aantal foto’s van mijn overzees avontuur laten ontwikkelen. Misschien een beetje verrassend in deze digitale tijden, maar ik vind het nu eenmaal leuk en lekker authentiek om door zo’n fotoboekje te bladeren. Het is een flinke bloemlezing geworden: 378 foto’s om precies te zijn, ongeveer een kwart van de totale oogst die ik heb gemaakt.

En terwijl ik toch bezig was met sorteren en klasseren, heb ik meteen een paar statistiekjes bijgehouden. Ik geef grif toe: volkomen utterly nutteloos, maar best wel interessant om het hele fotografische archief in een paar maatstaven samengevat te zien. Zet u dus schrap voor een kleine cijferlawine… Want voor je ‘t weet zie je door het heuvelachtige bos de sequoiabomen niet meer!

Laat ik eens beginnen met de compositie. Zoals ik al langer van mezelf wist, heb ik een onbewuste voorliefde voor het potrait formaat: maar liefst 47% van de foto’s is in rechtopstaande pose genomen. Het lijkt misschien ironisch - mijn foto’s gaan zelden over menselijke gezichten - maar het kan in veel gevallen een beeld letterlijk en figuurlijk meer diepte geven. De resterende 53%, maar nipt de helft dus, heeft het platte formaat. Veel collega huis-tuin-en-keukenfotografen blijken een sterke voorkeur te hebben voor deze landscape mode, omdat het beeld het hele computerscherm kan vullen.

Een volgend aspect dat meteen, euh, in het oog springt, is de lichtinval. Het merendeel van mijn kiekjes (74%) is overdag genomen. 13% baadt in de gouden schemering, 8% is binnenshuis gemaakt en het pikdonker van de nacht is het decor van de overige 5%. Dat laatste betekent toch nog altijd ongeveer een twintigtal foto’s. Mijn diverse expedities in de late uurtjes, meestal gewapend met het grote statief, zijn dus niet voor niets geweest.

Qua onderwerpen zijn vooral landschappen (37%) en architectuur (27%) populair. Het schetsen van een typisch straatbeeld of wegverloop (13%) vervolledigt de top 3. Mijn vinologische interesses komen ook visueel naar voor: in 8% zijn wijngaarden of druivenranken terug te vinden. Ook mijn intussen beruchte fascinatie voor zonsondergangen is goed vertegenwoordigd in de foto’s: op 16 exemplaren staat onze oranjegele bol op het punt haar dagelijks dutje te doen.

Californië zelf, tenslotte, laat voluit haar typische gelaat van weidse landschappen, spectaculaire kustlijn en hemels klimaat zien. Bijna een kwart van de beeldenoogst (23%) heeft een uitgesproken natuurlijk karakter en toont woeste bergen, uitgestrekte bossen, of close-ups van flora en fauna. Maar liefst 58 foto’s, zo’n 15% van het totaal, bevatten 1 of meerdere palmbomen. Ze zijn gewoon zo wijdverspreid dat ze onbewust her en der opduiken in de compositie. Al dat mooie groen wordt rijkelijk geflankeerd door stralend blauw. Meestal gewoon door de heldere hemel, die in 14% van de gevallen gezelschap krijgt van het azuur van de Oceaan of een andere grote waterpartij.

Wie intussen hoofdpijn zou gekregen hebben van dat vele telwerk, kan die hopelijk verzachten met een bezoekje aan mijn fotowebsite. Daar zijn alle digitale albums nog steeds beschikbaar. Want hoe je ‘t ook draait of keert: simpelweg mooie plaatjes schieten en kijken blijft dé kern van de fotografie.

Cheese!

Napa Valley

 
Om eens met de deur in huis te vallen: de foto’s van het eerste stuk van mijn wijnuitstap staan online! Met de kille, grauwe dagen hier in België lijkt het al een kleine eeuwigheid geleden, dat zonovergoten vinologisch avontuur. De intense belevenissen van die zalige oktoberdagen kort en bondig weergeven is verre van eenvoudig. Al komt deze samenvatting misschien goed in de buurt: ik kwam en zag dat het goed was.

Vlaktes vol cabernet en zinfandel zover je kunt kijken, wijnhuizen met een architectuur even spectaculair als het uitzicht dat ze bieden, rondleidingen en degustaties bij klinkende namen zoals Robert Mondavi: het was er allemaal.

En het hoeft trouwens niet altijd over gefermenteerd druivensap te gaan: ik had ook hier en daar een - euh - spatje natuur voorzien. De tweede voormiddag stond de Old Faithful Geyser of California op het programma. Een warmwaterbron in Calistoga die ongeveer om het halfuur, aangekondigd door aanzwellend waarschuwend gebroebel, gedurende een goeie minuut een kokend zurig sopje de lucht in schiet. Op de mediapagina staat een filmpje van het geologische wonder in volle actie.

En zo eindigen we toch weer in de wijn: zo’n fikse waterstraal die tot 7 meter hoog spuit, een champagnefles zou er jaloers van worden.

Stanford

Hier ben ik dan, met een eerste epiloogje. De meesten onder jullie hebben mij intussen al in levende lijve gezien of gehoord, maar toch even meegeven: ik ben sedert een goeie week terug in België. En, niet onbelangrijk, mijn valiezen ook.

Na afloop van het congres in Palo Alto, ondertussen iets meer dan een maand geleden, zijn mijn collega en ik het nabij gelegen Stanford gaan bezoeken. Eén van de beroemdste en meest gerenommeerde academische campussen ter wereld, en meteen ook de grootste toeristische trekpleister van de regio. Er zijn speciale parkings voorzien waar de - al dan niet Japanse - kijklustigen letterlijk met busladingen worden gedropt. Ter info en om verwarring te vermijden: Stanford is géén ‘familie’ van UCSC: het instituut behoort niet tot de University of California maar is volledig privaat gerund. Een paar snapshots van de uitgestrekte campus onder de gouden avondzon vind je hier.

Nu ik er over terugdenk, ik kan me niet herinneren ook maar 1 eekhoorn te hebben gezien tijdens de wandelexpeditie. Een beetje merkwaardig, en zelfs hoogst verdacht.

PS: de klok van de blog staat nog altijd op Californische tijd, al was het maar uit nostalgie. Dus nee, ik heb dit niét tijdens de werkuren geschreven

California Blue

Kort en krachtig samengevat: het sprookje is bijna uit. Morgennamiddag rond 16u stap ik een 747 in, weg uit het Beloofde Land. Als alles volgens plan verloopt ben ik in de loop van zondagnamiddag terug op Belgische bodem.

Terloops even meegeven dat dit niét de laatste woorden zijn op deze blog: er zijn nog een paar dingen die al een hele tijd in de wachtrij staan om met de wereld gedeeld te worden, maar waarvoor tot nog toe de tijd ontbrak. Kom binnenkort dus gerust nog geregeld eens terug voor de epiloog.

Zoals je misschien tussen de regels merkt, kan ik niet ontkennen bedroefd te zijn dat ik Santa Cruz en omgeving en bijhorende leuke mensen moet achterlaten. Het is een fantastische ervaring geweest, en ik zou geen halve seconde twijfelen om alles over te doen. Wie een fast-rewind knop in de aanbieding heeft mag zich altijd melden, maar rep u.

Heb ik België dan niet gemist? In de strikte zin van het woord: nee, verre van. Wat - of beter gezegd, wie - ik soms wel heb gemist zijn de mensen die er wonen: vrienden, familie, collega’s. Los daarvan voel ik mij hier volkomen op mijn gemak, en in vele betekenissen thuis.

Dit stuk(je) VS heeft zoveel te bieden - en later nog te ontdekken - dat ik me letterlijk geen moment heb verveeld. De intercontinentale vlucht naar Londen Heathrow morgen kan mij uit Californië halen, maar Californië niet uit mij…

Geen flauw idee of het voor een nieuw onderzoeksproject, conferentie, weerziensbezoek of gewoon vakantie zal zijn, maar één ding kan ik nu al meedelen. Iets in mij fluistert, klaarder en duidelijker dan ooit tevoren: op een dag kom ik hier terug.

I say goodbye, but not farewell.

Flashback

Jawel, hier ben ik weer: teruggeflitst naar Santa Cruz, en gezond en wel. De regen - inderdaad, regen, vorige donderdag ben ik kletsnat geworden in een plensbui - die de voorbije dagen is gepasseerd, is nergens meer te bespeuren. Het is een stralende dag vandaag, geen wolkje te zien en 21°C. Morgen wordt meer van hetzelfde voorspeld. Timing is alles nietwaar, it’s good to be back.

Naast het terugzetten van mijn klok gaan we ook figuurlijk even terug in het verleden. In de eerste helft van oktober ben ik naar een tentoonstelling over Leonardo Da Vinci gaan kijken in The Tech museum. Naast een paar leukigheidjes daarover kun je in het fotoalbum ook wat sfeerbeelden van San Jose aantreffen.

Een weekend later was het tijd om Hunter Hill met een bezoekje te vereren. Een wijnmakerij in naburig stadje Soquel, die zoals de naam aangeeft op een heuvel in de Santa Cruz Mountains ligt. Het bleek een mooie glooiende wijngaard middenin de bossen, met feeëriek tuintje (watervalletje incluis). Klik hier en geniet even mee. Het leukst van al was nog de verbaasde-maar-bewonderende blikken van de eigenaars toen ze me zagen binnenstrompelen met fietshelm in de hand. I can’t believe you biked all the way up here, man.

Het is inderdaad een venijnige klim, maar ik heb het gehaald. En daar - haha! - mocht eens op geklonken worden.

Winteruur

 
Ik loop een beetje achter met de berichtgeving op deze blog, maar vergis je niet: dit is wel degelijk héél actueel. De VS zijn deze nacht, precies 1 week later dan in Europa, overgeschakeld op het winteruur. Of zoals ze het hier zeggen: het einde van de daylight savings time.

De tijdszones die ik doormaak tijdens mijn op-en-afje naar Boston en terugkeer naar België kun je kort samenvatten als PDT / EDT / EST / PST / GMT+1.

Met dat in het achterhoofd, klinkt de banale vraag ‘zehhekir oe loat ist‘ opeens behoorlijk gesofisticeerd.

Voorrang van overal

Ik heb ondertussen letterlijk duizenden kilometers afgelegd op Californische wegen. Het is een klein mirakel te noemen dat ik het nog niet over de lokale verkeersregels en -gebruiken heb gehad. Hoog tijd om dat goed te maken.

De meest fundamentele zaken zijn heel gelijklopend met België. Hopelijk is het onnodig te zeggen dat je rechts moet rijden. Lijnen in gele - wat er erg vrolijk uitziet en uitstekend past bij de blauwe lucht - en witte verf geven de rijvakken aan. Het stopbord is net als het Belgische rood en achthoekig, de omgekeerde driehoek betekent voorrang verlenen (yield) en de ‘brievenbus’ geeft aan dat je tegen éénrichtingsverkeer in rijdt. Meestal nog voorzien van wrong way in kanjers van letters - duidelijk zijn ze wel, die Amerikanen.

Uiteraard zijn er ook de nodige verschilpuntjes, waar je soms even moet aan wennen.

• onze beroemde ‘voorrang van rechts’ is hier niet geldig, of hoogstens in fel verzwakte vorm. Op de meest kruispunten staat ofwel geen enkel bord, ofwel - en dat is naar ‘t schijnt op en top Californisch - op élke hoek een stopteken. Daarbij geldt een first come, first serve principe. Geloof het of niet, de voorrang gaat naar de voertuigen die zich al op het kruispunt bevinden, of het aan het oprijden zijn. Maar… wat dan als het kruispunt voorlopig leeg is, of je toevallig op hetzelfde tijdstip aankomt? Ook daar heeft het verkeersreglement aan gedacht:
   
  Yield to the car which arrives first OR to the car on your right if it reaches the intersection at the same time as you do.
    
   
  Meestal gaat dat allemaal goed. Maar als er 3 of 4 auto’s aan het kruispunt staan, allemaal uit verschillende richting, zit iedereen soms wat onwennig naar elkaar te koekeloeren: ‘Tja, en nu?’ Toch wel een beetje sullig, als je ‘t mij vraagt. 

• Veel verkeerslichten staan aan de overkant van het kruispunt, niet ervoor zoals bij ons. Extra goed opletten dus waar de stopstreep op het wegdek loopt. En vooral niét letten op het licht links dat dichtstbij staat, want dat is voor de tegenliggers. Tijdens de eerste fietsritjes drie maand geleden vergde het wat puzzelwerk om uit te vissen welk verkeerslicht nu eigenlijk mijn rijvak regelt.
   
• Het meest opvallend vind ik het afslaan aan de lichten. Als je aan een kruispunt naar rechts wil, dan mag je het rode licht negeren. Op voorwaarde dat er van links - waar ze op dat moment dus groen hebben - geen nabij verkeer aankomt. Heel gek in het begin, het vraagt een beetje aanpassing. Op zeldzame kruispunten waar het niet mag, staat een speciale aanduiding.

Het rechts afslaan bij rood is trouwens toegelaten voor alle soorten voertuigen. Het is al een hele tijd - of ik nu de campus afzoef op mijn fiets of in de auto zit tijdens een weekenduitstap - een waar automatisme geworden. Dat zou wel eens wat probleempjes kunnen opleveren de eerste dagen dat ik weer in België ben…

Bij deze dus alvast een oproep aan alle Gentse (bus)chauffeurs: kijk goed uit uw doppen in de week van 11 november!

Applifornia

Als iemand me zou zeggen dat Steve Jobs op een dag persoonlijk naar de UCSC campus is afgezakt met de boodschap ‘ga en vermenigvuldig u’, ik zou het bijna geloven. Al tijdens de eerste week viel me op: het marktaandeel van de Apple computers is overduidelijk een heel stuk hoger dan bij ons in Europa.

Helemaal in lijn met de freedom of speech lijkt iedereen hier vrolijk zijn en haar goesting te doen op informaticagebied. In sommige bureaus, en zelfs aan de kassa van de boekenwinkel, nestelen iMacs zich broederlijk zij aan zij met - de uiteraard unhippere - PC’s. En tijdens de dagelijkse wandelingen richting lunchrestaurant kun je soms nog meer Macbooks op de picnictafels spotten dan eekhoorntjes in het bos.

Apple is, zeker hier in de VS, sowieso vrij populair in het college milieu. Specifieke marketing en speciale acties voor uniefstudenten helpen daarbij ongetwijfeld een handje. Ik kan niet vergelijken met andere campussen, maar misschien speelt in Californië een extra thuisvoordeel. Terwijl Bill Gates en zijn gevolg twee staten noordwaarts in Redmond bivakkeren, opereert de fruitige concurrent vanuit centraal Silicon Valley.

De achtertuin van Santa Cruz, zeg maar, en zoals we allemaal weten: de Appel valt niet ver van de boom.

Back and forth

Hier ben ik eindelijk nog eens, na een hectische week van laatste werkdagen en move-out uit mijn studio. Ik heb ondertussen het Beloofde Land eventjes verlaten: ik schrijf dit vanuit Boston, aan de andere kant van de VS. Ik ben op terugbezoek bij de vrienden die mij zijn komen vergezellen in San Francisco een paar weken geleden. Daarvan zijn ook eindelijk wat foto’s beschikbaar: het album vind je hier.

Woensdagavond vlieg ik terug naar Californië, voor een laatste donderdag en vrijdag in Santa Cruz. In tussentijd liggen er nog altijd een paar reisverslagjes te wachten, en ik hoop ook nog een paar verhaaltjes die al héél lang in mijn hoofd zitten online te krijgen voor de terugkeer naar België.

Tot binnenkort dus!

Indian Summer

Mijn computer reist voor een keertje met me mee, en er is gratis draadloos internet in het hotel waar ik vandaag mijn kamp opsla. Ik kan er dus maar van profiteren en de gelegenheid benutten om een postje te placeren.

De eerste dag in Wine Country zit erop, en voorlopig gaat alles zoals minutieus gepland. Overal netjes op tijd, en het navigeren verloopt vlot. Op een klein detail na misschien, toen ik vanmorgen in de buurt van Oakland te vroeg van de ene highway (Interstate 880) naar de andere (I-580) wisselde. Achteraf bleek dat een geluk bij een letterlijk ongeluk. Langs de snelweg gaven borden vertraging aan op de 880. ’s Avonds bleek via de radio dat er vanmorgen vroeg een vrachtwagen is gekanteld en ontploft, gelukkig zonder slachtoffers, maar met grote files de hele dag door. De kleine omweg heeft me ongetwijfeld véél tijd uitgespaard.

Mijn ontdekkingsreis doorheen Napa Valley vandaag was ook de eerste echt concrete kennismaking met de turn of the seasons. Het valt haast niet op - al verraadt de snelle afkoeling ’s avonds stilaan de stand van de kalender - maar ook hier bestaan seizoenen. De eindeloze wijngaarden langs de weg beginnen als een kameleon te verkleuren van groen over allerlei tinten van geel, oranje tot fel rood. Aan de andere kant haalden we vandaag een aangename - dankzij een leuk briesje - 31 graden.

Herfst op z’n Californisch, het mag wat mij betreft het hele jaar door blijven duren.