artoeditoe.be (v. 2008)

“Have you been terminal-fived?”

Die vraag met best wel grappig gevonden uitdrukking kreeg ik zaterdagmiddag op de luchthaven van San Francisco, terwijl ik navraag deed naar mijn bagage die sinds vrijdagavond was vermist. Nee niet van het British Airways staflid achter de balie, zo professioneel zijn ze wel. Wel van een meneer die naast mij stond aan te schuiven aan een check-in balie, aan zijn heerlijk Oxford accent op en top Brits, die kennelijk veel via London Heathrow reist.

Toen de compleet nieuwe Terminal 5 op Heathrow werd geopend enkele maanden geleden, werd hij al snel berucht. Niet vanwege - het mag gezegd nu ik er zelf ben geweest - de knappe architectuur en overzichtelijke bewegwijzering, wel door de complete chaos die er heerste. Quasi alle vluchten liepen tot uren vertraging op en de bagageafhandeling was, optimistisch uitgedrukt, een zootje. Het was dan ook even schrikken bij het boeken van mijn vluchten, waaruit bleek dat ik zou aankomen én vertrekken op de beruchte number five.

Terminal 5 verdween al snel uit de media, wat geruststellend leek. Op vorige trips had mijn bagage het bovendien klaargespeeld om in 2 uur de oversteek te maken van Terminal 1 naar 4. Volstrekt logisch dat 3 uur dus zeker voldoende zou zijn van 5 naar 5, toch? Helaas. Vrijdagavond na de lange vlucht geen spoor te bekennen van mijn 2 valiezen. Bij het indienen van een claim bij de luchtvaartmaatschappij kreeg ik te horen dat ze onderweg waren: ik kon ze de dag erna laten bezorgen op een tijdelijk adres of zelf komen ophalen.

En zo stond ik dus weer in SFO International Airport die zaterdagmiddag, als tussenstop op weg van San Francisco naar Santa Cruz. Een zoektocht naar de juiste persoon en enig computergetokkel, getelefoneer en gewalkie-talkie later bleek dat mijn valiezen de Californische bodem nog steeds niet hadden bereikt. Ze waren wel op weg, via twee verschillende vluchten zelfs, en zouden de dag erna worden bezorgd op mijn tijdelijke verblijfplaats in Santa Cruz.

Eind goed, al goed dus. Wel… nog niet helemaal. Murphy-gewijs was er nog een laatste struikelblok, eentje om het af te leren. Zondagnamiddag in Santa Cruz bemerkte ik via het online tracking systeem dat de koerierdienst, die je opbelt zodra de bagage terecht is om een afspraak te maken voor levering, een verkeerd telefoonnummer had gekregen. Het intussen gekende zonenummer (831) was op mysterieuze wijze een (707) geworden… Een paar telefoontjes naar de luchthaven later was ook dat gelukkig in orde, en sinds vorige nacht ben ik herenigd met mijn spullen - gelukkig in onberispelijke staat.

Achteraf bekeken was deze vertraging eigenlijk nog een geluk bij een ongeluk: zo kon ik licht reizen op weg naar Santa Cruz. Geen gesleur op de trein en bus, enkel een computertas en gitaarkoffer. Zoniet zou vooral de overstappen in de treinstations een hele klus zijn, omdat er vaak geen roltrappen zijn. Geen pretje als je 2 koffers meezeult die 26 kilogram per stuk wegen…

Wat is nu de moraal van dit verhaal: reis niet met British Airways, en vermijd Terminal 5? Neen. Absoluut niet. Ironisch genoeg viste ik uit na wat speurwerk op internet dat de eerste fout gebeurde in… Zaventem. Eén van mijn koffers is op onverklaarbare wijze op een Lufhansa vlucht naar Frankfurt gesukkeld. Daar werd de indringer gelukkig snel ontdekt, en stante pede via Heathrow uiteindelijk toch nog naar Californië gestuurd.

Nooit gedacht dat zelfs hier de Deutsche grundlichkeit nog van pas zou komen