artoeditoe.be (v. 2008)

In vino puzzlitas

Ik ben er al wéken in stukjes en beetjes mee bezig geweest, maar het uiteindelijke resultaat mag er wat mij betreft best zijn: mijn trip doorheen Wine Country is tot in de puntjes gepland. De vijfdaagse culinaire ontdekkingstocht brengt me in totaal bij 8 wijnmakers, netjes verdeeld over de beroemde Napa en Sonoma Valleys. Een overzicht van alle puzzelstukjes is te vinden op de trips pagina. Trouwens, nu we het toch over wijn hebben: ik heb een tijdje geleden een waslijst aan proefnotities online gezet.

Zoals je hebt gemerkt, is het hier de laatste tijd nogal stilletjes. Maar daar zijn goede redenen voor. Om mij de vakantie die ik deze week neem te kunnen permitteren, heb ik sedert terugkeer van het congres in Palo Alto onafgebroken gewerkt (dus ook zaterdag en zondag), dikwijls tot na 19u. Het einde is stilaan nabij bovendien voor wat mijn tijd in Santa Cruz betreft, en dat zorgt voor hectische taferelen.

Daarom bij deze mijn excuses aan alle mensen die al een tijdje elektronische post te goed hebben: het is er simpelweg nog niet van gekomen. Maar geen paniek dus, ik ben jullie zeker niet vergeten. Eventjes geduld nog want het mailtje komt zo

Tot gauw enneuh… cheers!

Uitmatch

Voor de eerste keer bericht artoeditoe live van op verplaatsing! Ik ben momenteel in Palo Alto voor een conferentie die eindigt op donderdagnamiddag. Deze avond was er een gezellige welkomstreceptie. Daarop bleek nog maar eens: de wereld is klein - behoorlijk wat familiar faces gespot. Morgenvroeg beginnen de eigenlijke sessies, wie weet komen nog meer bekende ‘thermische mensen’ over de vloer.

Als bij een gelukkig toeval heeft één van mijn UCSC collega’s zoveel maanden terug ook een paper opgestuurd, dus we zijn samen op pad. Deze namiddag zijn we in haar coole auto naar hier afgezakt doorheen het verrassend vlotte verkeer (het draaide rond spitsuur, en ik vreesde het ergste). Een uitstapje met gezelschap, het is eens iets anders, en zeker en vast een fijne afwisseling.

Het zijn ondertussen drukke tijden geweest, vandaar de stille periode. Het klinkt erg vroeg, maar voorbije zaterdag en zondag waren al het laaste ‘normale’ weekend in Santa Cruz *snif*. Wat er de komende weken nog te gebeuren staat? Daar kom je later zeker en vast nog wel meer over te weten. Geduld is een schone deugd

De foto’s uit San Francisco hebben intussen een flinke vertraging opgelopen, maar zijn verre van vergeten. Ook een verslagje over een culturele excursie in San Jose vorige week en mijn fietsbezoek aan een wijnmakerij eergisteren staan nog op mijn voortdurend groeiende to do lijstje.

Tot binnenkort!

It’s the smell!

Wie de Matrix films een beetje kent begint wellicht spontaan te glimlachen - dit is immers een citaat van Agent Smith, uit het eerste deel van de trilogie. Als je volkomen uit de lucht valt of je geheugen wenst op te frissen: op de mediapagina staat een filmpje met het bewuste fragment.

Maar dat terzijde - ter zake nu: let’s talk about money. Het eerste wat al snel opvalt: op visueel vlak zijn de Amerikaanse dollars weinig opbeurend te noemen. De biljetten worden  naar ‘goede’ traditie tweekleurig gedrukt, in tinten van groen en zwart. Het is dus niet alleen de financiële waarde die er maar grauw en bleekjes uitziet naast onze regenboogeuro’s (touché). Stilaan beginnen de biljetten op te duiken met cijfers in speciale inkt die verkleurt naargelang de lichtinval, ongetwijfeld om namaak in te dijken. Die kameleonevolutie moet erg recent zijn, want sommige winkeliers zijn af en toe verrast over de briefjes die ik hen toestop. Niet echt achterdochtig, eerder met een ‘tiens, de Federal Reserve heeft een nieuw speeltje’-blik.

Vervolgens het papier. Daar is definitely iets fishy mee. Het voelt wat vreemd aan, en de afmetingen zien er redelijk gek uit. Ik kan het niet helpen, maar als de biljetten uit de bankautomaat komen gerateld is zelfs na twee maanden het woord ‘Monopoly’ niet veraf. En dan is er dat euh… bouquet, dat soms zelfs rond spiksplinternieuwe briefjes hangt. De loketjuffrouw in de Belgische bank voor afreis was het er helemaal mee eens: die dollars, er hangt letterlijk een geurtje aan.

Soms zorgt het geld ook voor onverwachte toestanden, zoals ik zelf heb voorgehad. Als je portefeuille in België uitpuilt van de briefjes, ben je vrij zeker dat je snel 40 à 50 euro op zak hebt. In elk geval, meer dan genoeg om een belegd broodje en een drankje te kopen. Hier, waar het kleinste briefje een waarde van 1 dollar heeft, kan dat al eens tegenvallen. Dan sta je met al je vodjes papier mooi voor aap.

Maar geen paniek: in het land waar de schuldenberg sneller groeit dan je ‘visa’ kunt zeggen, wordt zelfs een simpele cola met de glimlach op krediet betaald.

Bweurkeley

 
Het is misschien wat extreem geformuleerd, maar toch: het aantrekkelijkste van Berkeley is wat mij betreft het uitzicht vanuit Emeryville op de San Francisco baai en gelijknamige metropool. Niet echt flatterend voor de stad zelf.

Het begon al onderweg, tijdens die stralende namiddag drie zondagen geleden. Door een interpretatiefoutje van de wegwijzers op een snelwegknooppunt sukkelde ik de verkeerde tunnel in met uiteindelijk een halfuur omweg tot gevolg. Eens aangekomen in Berkeley werd het er niet beter op. Het verkeerssysteem is een redelijk zootje. Vlot navigeren zonder copiloot is quasi onmogelijk, om maar te zwijgen over het vinden van betaalbare parkeerplaats. Het was de allereerste uitstap dat ik niét met een brede grijns van mijn autoritje genoot.

De efficiëntie en kinderlijk gemak van het dambord van dicht opeengepakte straten wordt immers vakkundig om zeep geholpen door de slecht leesbare en goed verstopte straatnaambordjes.

Zelfs de grote verkeersassen met een lokaal highway-nummer (meer hoofdstraat zijn is moeilijk) zijn amper aangegeven op de kruispunten.Verschillende keren miste ik mijn exit. De meest logische oplossing - het volgend kruispunt afslaan en keren - was helaas meestal geen optie. Want nét in die zijstraat is er éénrichtingsverkeer, of heeft Murphy himself een kanjer van een verkeersbord neergeplant. Het mag een wonder heten dat ik na mijn avondlijke expeditie maar 2 minuten te laat belandde in het restaurant dat ik had geboekt.

Ook het stadscentrum zelf kon mij maar matig bekoren. De beroemde Telegraph Avenue, volgens de reisgidsen een charmante en studentikoze buurt met een oase aan boekenwinkels, bleek bij doortocht per auto een waar Disneyland voor hippies. Akkoord, de boekenwinkels zijn er, maar zitten goed verscholen. De voetpaden zijn bezaaid met kraampjes vol psychedelisch gekleurde t-shirts, sieraden en kilo’s wierookstokjes, waartussen Jan-Piet-Joris-en-Korneel types rondhangen of de wondere wetenschap van de dissonante gitaarakkoorden exploreren. Ik had genoeg gezien - en bovendien mijn geitenwollensokken niet bij.

Tot slot is er de universiteit: de befaamde en beruchte UC Berkeley. Weinig instituten hebben zoveel Nobelprijzen in de wacht gesleept (hun teller staat intussen op 20). Ik moet toegeven, de campus levert soms charmante plaatjes op, en het uitzicht vanuit de iconische Sather klokkentoren is fantastisch. En toch, de groove die er hangt mist naar mijn gevoel gezelligheid, en het hele ding voelt ietwat raar en artificieel. Het zou misschien een domme carrièrezet zijn, maar de kans is erg groot dat ik voor een uitnodiging zou passen.

Meer dan ooit tevoren ben ik heel blij dat ik in de kleine broer van de UC ben beland. Oost West, Santa Cruz best…

PS: diezelfde zondag heb ik eerst nog een tussenstop gemaakt in Wente, een wijnmaker uit Livermore.
Ook daar zijn foto’s van.

Wandelend koekje

De vorige bewoonster van mijn studio heeft bij haar vertrek een hoop huishoud- en keukenspullen nagelaten. Minder bagage mee te sleuren naar Canada voor haar en nuttig voor mij: iedereen content.

Eén van die items is een fles doucheschuim-en-shampoo-in-1. Op zich niks bijzonders, het aroma daarentegen is dat wel: kaneel, ofte cinnemon zoals de lokale inboorlingen dat noemen. Tijdens een voorzichtig eerst proefondervinderlijk onderzoek, intussen twee maand geleden, bleek dat heel goed mee te vallen. Een erg aangename waservaring dus, al blijft het natuurlijk een geur die je eerder in de keuken verwacht dan met de badkamer associeert.

Het aroma is gelukkig vrij mild: vooralsnog geen mensen met bijtneigingen ontmoet. Een mogelijk neveneffect is natuurlijk wel dat je in ingezeepte toestand zelf spontaan zin kunt krijgen in allehande taartjes en snoeperijen. En waarschijnlijk beseft de fabrikant dat maar al te goed. Want op het achteretiket staat, jawel, een recept voor kaneelkoekjes - de shampoo zelf is gelukkig géén onderdeel van de ingrediëntenlijst. Misschien het proberen waard, nu ik hier toch een oven heb in de keuken.

Maar dat zal voor een andere keertje zijn. Gelieve mij nu te excuseren: ik ga een douchke pakken Smakelijk!

Losse flodders

Het valt al bij al erg goed mee, die voorspelde regen. Volgens mij is het neerslagfront iets vroeger gepasseerd dan de weerman had voorzien.

Zeker, vannacht is er een behoorlijke hoeveelheid water gevallen - ik heb live van de eerste vlaag kunnen ‘genieten’ op terugweg van de boekenwinkel. Maar vandaag kunnen we enigszins verrassend alweer genieten van een grotendeels blauwe lucht. Uit de lichtgrijze wolken die de strakke bries landinwaarts jaagt zijn voorlopig niet meer dan een paar druppels gevallen.

Some guys have almost all the luck.

Slakkengang

Voor de duidelijkheid: dit verwijst niét naar de beroemde Californische laid-back levensstijl, al had dat natuurlijk wel gekund. Nee, ik wil het even hebben over de mascotte van de UCSC. Het diertje dat her en der in logo’s opduikt - en zelfs op autonummerplaten - is… een slak, meerbepaald de banana slug.

Hoe zo’n niet voor de hand liggend beest het tot uniefmascotte heeft geschopt is een hele historie op zich, maar kort gezegd is het minder gek dan het lijkt. De naaktslakken hebben de naaldwouden langs de pacifische kust als natuurlijke habitat, en leven dus ook tussen de redwoods op de UCSC campus. Ik heb er voorlopig nog geen gezien: ze zijn in, euh, zomerslaap.

Maar eens ze tot leven komen kun je er naar verluidt moeilijk naast kijken. De slakken zijn knalgeel - vandaar hun fruitige naam - en worden maar liefst 25 centimeter lang. Snuffel eens rond op Wikipedia voor meer info, en sta versteld.

Ze komen tevoorschijn wanneer een plensbui het einde van het lange droge seizoen inluidt. En dat zorgt voor behoorlijk wat inspiratie voor een folklore die al vele jaren meegaat. Bij de eerste regen van het academiejaar komen de studenten massaal uit hun kot (letterlijk) om, net zoals de slakken, zonder huisje en zonder kleren een toertje te lopen doorheen het bos. Zonder twijfel de (k)oudste UCSC traditie.

Ik schrijf dit tekstje een stuk vroeger dan oorspronkelijk voorzien: deze week zou het immers al prijs kunnen zijn. De weersvoorspelling voor Santa Cruz, en alle naburige kustgebieden in een straal van meer dan 100 kilometer, wordt komende zaterdag ontsierd door een kanjer van een regenwolk. Gaan met die banaan!

Wijnig tijd

Na een periode van foetsieditoe is de blog weer back in business. De paar dagen van extra stilte betekenden zeker niet dat ik in San Francisco was verdwaald, integendeel! Het weerzien met de vrienden was erg fijn, de stad nog altijd even fascinerend en de timing qua weer perfect. Kortom een aangenaam weekend - meer details zijn nog onderweg.

Ik ben de voorbije dagen superdruk in de weer geweest met het plannen van mijn laatste grote trip. Het staat ondertussen vast: de voorlaatste week van oktober ga ik op verkenning in de Napa en Sonoma Valleys. Zelfs als je maar een beetje in vinologie bent geïnteresseerd, zou een bezoek aan deze beroemde wijnstreken overslaan grote zonde zijn. Omdat voor zo’n toeristische trekpleister - zeker in september en oktober - letterlijk elke dag de vrije hotelkamers zakken in aantal en stijgen in prijs, was het dringend tijd om in actie te schieten.

Daarnaast heb ik deze week een bijkomende en belangrijke taak: ik ben van dienst als katzitter. Mijn landlady en haar vriend zijn tot vrijdagnamiddag op vakantie, en ze hebben me gevraagd om op de poes van het huis te passen. Normaal ben ik verre van een grote dierenliefhebber, maar ik ken Claudius intussen al bijna 2 maanden en ‘t is eigenlijk wel een braaf en superschattig beest.

Het beloofde verslag over Berkeley en een Frisco-sfeerbeeld krijg je zeker binnenkort te zien: hier komt van uitstel géén afstel. Ook enkele andere het-Amerikaanse-leven-zoals-het-is-verhaaltjes zitten in de pijplijn, nog even geduld. Miauw!

Belgisch onderonsje

Leuk nieuws: ik krijg bezoek! Morgenmiddag komen twee goeie vrienden, een Vlaams koppel dat sedert een goed jaar tijdelijk aan de Amerikaanse Oostkust woont, afgezakt naar Californië. We gaan samen een weekendje doorbrengen in de meest fascinerende plek die ik tot dusver in mijn leven - al meermaals - heb bezocht: San Francisco.

Twee dagen Nederlands praten, het zal voor mij wel even wennen zijn. Al zou dat omringd door de intussen haast vertrouwde Gouden Poort brug, Visserswerf, Geschilderde Dames en Chinadorp geen probleem mogen zijn.

Nu ik er aan denk, het is ook in Frisco dat dag op dag 2 maand geleden mijn UCSC avontuur begon. Dat kun je intussen een klein beetje zien aan de lengte van mijn kapsel (een kappersbezoek is gepland voor volgende week). Plaats genoeg dus in mijn haar, laat die bloemen maar komen

Tot volgende week!

Hobbiton

Het is er eindelijk eens van gekomen: ik heb deze avond wat foto’s genomen van mijn stekje waar ik intussen al bijna 2 maanden woon. Toen Kerry en Jim (mijn vorige huisgenoten, van de straat hierachter) zijn komen eten een tijd geleden viel de uitdrukking hobbit place bij het binnenkomen.

En in wezen is dat een verre van slechte omschrijving: de studio is inderdaad vrij compact, gedeeltelijk verzonken in de grond, maar knus en gezellig. En hier en daar voel ik me een beetje Gandalf. Het plafond in de badkamer is erg laag, en de eerste dagen was ‘wie is er het stevigst?’ een populair spelletje tussen mijn hoofd en de lampen in de keuken. Maar intussen manoevreer ik met alle gemak langs alle obstakels heen. De ezel en de steen, nietwaar?

Ik moet toegeven, het ziet er wat chaotischer uit dan bij mijn intrek. Ik hoor je vanalles denken, maar nee, dat betekent niét dat ik een sloddervos ben Tijdens één van mijn weekenduitstappen een paar weken geleden is de toekomstige huurster extra meubilair komen droppen. Omdat ik daar zelf geen behoefte aan heb met de schikking die ik heb gemaakt, slingeren er een paar kastjes en tafeltjes doelloos rond in hoekjes her en der. Wel leuk is dat ik dankzij haar een nieuw lekker zacht bed heb. Mooi meegenomen.

Ik ben van plan om later het foto-album nog te vervolledigen met enkele sfeerbeelden van buiten. Mijn studio is deel van een charmant Victoriaans huis omgeven door een Engelse tuin op een miniheuvel, inclusief boomhut-platform vanwaar je een goed uitzicht hebt over een deel van de stad. De moeite waard, wordt dus vervolgd.

PS: een verslagje over de zigzagzondag en bijhorende foto’s zijn nog onderweg. Ik heb momenteel een wachtlijst van andere dringende zaken, Berkeley zal dus wellicht voor volgende week zijn.